Pytania pomocnicze - INF.04

Polecenie `git clone` tworzy lokalną kopię istniejącego repozytorium. Najczęściej pobiera projekt ze zdalnego serwera na komputer programisty.

`git clone` kopiuje już istniejące repozytorium wraz z historią. `git init` tworzy nowe, puste repozytorium Git w wybranym katalogu.

`git clone` pobiera repozytorium, a `git commit` zapisuje przygotowane zmiany w historii lokalnego repozytorium.

`git clone` tworzy lokalną kopię repozytorium. `git merge` łączy zmiany z jednej gałęzi z drugą w istniejącym repozytorium.

Zdalne repozytorium to repozytorium znajdujące się na serwerze lub platformie takiej jak GitHub czy GitLab. Umożliwia współpracę wielu osób nad tym samym projektem.

`origin` to domyślna nazwa zdalnego repozytorium, z którego wykonano klonowanie. Dzięki niej można później pobierać i wysyłać zmiany.

Gałęzie pozwalają prowadzić równoległe prace nad projektem, np. nad nową funkcją lub poprawką błędu, bez naruszania stabilnej wersji kodu.

`git merge` łączy zmiany z jednej gałęzi do drugiej. `git pull` pobiera zmiany ze zdalnego repozytorium i zwykle od razu próbuje je połączyć z bieżącą gałęzią.

Konflikt występuje, gdy Git nie potrafi automatycznie połączyć zmian, ponieważ ten sam fragment pliku został zmodyfikowany w różnych gałęziach.

Należy ręcznie poprawić pliki oznaczone przez Git jako konfliktowe, wybrać właściwą wersję kodu, a następnie wykonać `git add` i `git commit`.

Można użyć polecenia `git branch`. Aktualna gałąź jest oznaczona gwiazdką.

Nie. `git merge` tylko scala zmiany. Jeśli gałąź nie jest już potrzebna, można ją usunąć osobnym poleceniem, np. `git branch -d nazwa-galezi`.

Ponieważ aplikacja ma rozwiązywać konkretny problem biznesowy klienta. Bez poznania celu projektu zespół może zaprojektować funkcje, które nie będą potrzebne.

Potrzeby biznesowe opisują cel i oczekiwany efekt dla klienta. Wymagania techniczne opisują sposób realizacji, np. technologie, bazę danych lub architekturę.

Diagram Gantta służy do planowania harmonogramu prac. Ma sens dopiero wtedy, gdy wiadomo, co należy wykonać i jakie są oczekiwania klienta.

Warto zapytać, jaki problem ma rozwiązać aplikacja, kto będzie jej używał, jakie funkcje są najważniejsze oraz jakie efekty klient uzna za sukces projektu.

Pomaga lepiej zrozumieć intencje klienta i ogranicza ryzyko błędnej interpretacji. Polega m.in. na dopytywaniu, parafrazowaniu i potwierdzaniu ustaleń.

Technologię dobiera się do wymagań, a nie odwrotnie. Najpierw trzeba poznać cel aplikacji, użytkowników, funkcje i ograniczenia projektu.

Pole tekstowe służy do wpisywania danych tekstowych, np. loginu, hasła, adresu e-mail, komentarza lub wyszukiwanej frazy.

Pole tekstowe przyjmuje dane od użytkownika, natomiast przycisk służy do uruchomienia określonej akcji, np. zapisania formularza.

Jednowierszowe pole tekstowe służy do krótkich danych, np. loginu. Wielowierszowe umożliwia wpisanie dłuższej treści, np. opisu lub komentarza.

W HTML jest to najczęściej `input type="text"` lub `textarea`, w WPF `TextBox`, a w Androidzie `EditText`.

Walidacja pozwala sprawdzić, czy użytkownik wpisał dane w poprawnym formacie, np. czy adres e-mail zawiera znak `@` albo czy pole wymagane nie jest puste.

Klient inicjuje komunikację, wysyłając żądania do serwera. Może to być np. przeglądarka internetowa, aplikacja mobilna lub program desktopowy.

Serwer odbiera żądania od klientów, przetwarza je, korzysta z danych i odsyła odpowiedzi. Może obsługiwać wielu klientów jednocześnie.

Bezpośrednia komunikacja między urządzeniami klienckimi jest charakterystyczna raczej dla modelu peer-to-peer. W architekturze klient-serwer komunikacja odbywa się przez serwer.

Klient wysyła żądanie, np. o pobranie danych, a serwer je przetwarza i zwraca odpowiedź. Tak działa m.in. komunikacja HTTP w aplikacjach internetowych.

Przykładami są strony WWW, sklepy internetowe, systemy bankowości elektronicznej, poczta e-mail i aplikacje mobilne korzystające z API.

Ułatwia to zarządzanie danymi, wykonywanie kopii zapasowych, kontrolę dostępu i aktualizację systemu. Klienci korzystają z jednej wspólnej wersji danych.

Serwer nie tylko odbiera dane, ale również wykonuje operacje, sprawdza uprawnienia, przetwarza informacje i generuje odpowiedź dla klienta.

Dziedziczenie pozwala tworzyć nowe klasy na podstawie istniejących klas. Jest to jeden z głównych mechanizmów ponownego użycia kodu w programowaniu obiektowym.

Polimorfizm pozwala używać różnych obiektów przez wspólny typ, interfejs lub klasę bazową. Ta sama metoda może działać inaczej w zależności od konkretnego obiektu.

Programowanie proceduralne skupia się na procedurach i kolejnych krokach działania programu. Programowanie obiektowe organizuje kod wokół klas i obiektów, które łączą dane z metodami.

Najczęściej wymienia się hermetyzację, dziedziczenie, polimorfizm oraz abstrakcję. W egzaminach szczególnie często pojawiają się dziedziczenie i polimorfizm.

Programowanie strukturalne dotyczy głównie porządkowania kodu za pomocą instrukcji warunkowych, pętli i podprogramów. Nie akcentuje ono dziedziczenia ani polimorfizmu.

Programowanie funkcyjne skupia się na funkcjach, wyrażeniach i unikaniu zmiennego stanu. Dziedziczenie i polimorfizm są typowe dla podejścia obiektowego.

Należy szukać pojęć takich jak klasa, obiekt, metoda, hermetyzacja, dziedziczenie, polimorfizm, interfejs lub klasa abstrakcyjna. Są to charakterystyczne elementy OOP.

Opisuje mechanizmy zabezpieczające dane i dostęp do aplikacji. Dzięki niemu wiadomo, jakie metody ochrony należy zastosować podczas projektowania i wdrażania systemu.

Opis architektury klient-serwer pokazuje podział aplikacji na klienta i serwer oraz sposób komunikacji. System ochrony aplikacji skupia się na zabezpieczeniach, takich jak autoryzacja, szyfrowanie i ochrona danych.

Mogą to być m.in. logowanie użytkowników, role i uprawnienia, szyfrowanie transmisji, haszowanie haseł, kopie zapasowe oraz logowanie zdarzeń bezpieczeństwa.

Uwierzytelnianie sprawdza, kim jest użytkownik, np. przez login i hasło. Autoryzacja określa, do jakich funkcji i danych ten użytkownik ma dostęp.

Harmonogram opisuje terminy, kolejność i organizację prac projektowych. Nie określa bezpośrednio zabezpieczeń aplikacji ani sposobów ochrony danych.

Analiza ryzyka pozwala określić możliwe zagrożenia dla danych i ocenić ich skutki. Na tej podstawie dobiera się odpowiednie zabezpieczenia aplikacji.

RODO określa wymagania dotyczące przetwarzania i ochrony danych osobowych. Aplikacja powinna być projektowana tak, aby ograniczać dostęp do danych i zapewniać ich poufność, integralność oraz rozliczalność.

Menu służy do nawigacji oraz udostępniania użytkownikowi funkcji aplikacji w uporządkowanej formie. Pozwala szybko przechodzić między sekcjami lub uruchamiać polecenia.

Menu najczęściej prowadzi do sekcji lub funkcji aplikacji, a rozwijana lista służy do wyboru jednej wartości z dostępnych opcji, np. kraju lub kategorii.

Menu jest elementem nawigacyjnym, natomiast obszar tekstowy służy do wpisywania dłuższego tekstu przez użytkownika.

Przycisk opcji, czyli radio button, służy do wyboru jednej z kilku opcji. Menu służy do organizowania nawigacji lub dostępu do poleceń.

Popularne rodzaje to menu główne, menu boczne, menu rozwijane, menu kontekstowe oraz pasek nawigacyjny, czyli navbar.

Dobre menu ułatwia użytkownikowi znalezienie potrzebnych funkcji i zmniejsza liczbę błędów podczas korzystania z aplikacji.

To aplikacja zaprojektowana tak, aby mogła działać na różnych platformach, np. Windows, Linux, macOS, Android lub iOS. Często wykorzystuje wspólną bazę kodu zamiast osobnych wersji dla każdego systemu.

Zwiększa koszt, czas tworzenia i trudność utrzymania aplikacji. Każdą zmianę trzeba wtedy wdrażać oddzielnie dla wielu wersji.

Responsywność oznacza, że interfejs automatycznie dopasowuje się do rozmiaru ekranu, rozdzielczości i sposobu korzystania z urządzenia.

Nie dokładnie. Wieloplatformowość dotyczy działania aplikacji na różnych systemach, a responsywność dotyczy dopasowania interfejsu do różnych ekranów i urządzeń.

Najczęściej używa się HTML, CSS, media queries, flexbox, CSS grid oraz frameworków takich jak Bootstrap.

Aplikacja musi być nie tylko ładna, ale też funkcjonalna, czytelna, dostępna i wygodna na różnych urządzeniach oraz systemach.

Jest to model, w którym klient wysyła żądania, a serwer je obsługuje i zwraca odpowiedzi. Serwer zwykle przechowuje dane oraz realizuje logikę biznesową lub jej część.

Pozwala utrzymywać jedną aktualną wersję danych dostępną dla wielu klientów. Ułatwia też zarządzanie bezpieczeństwem, kopiami zapasowymi i uprawnieniami.

Klient odpowiada za komunikację z użytkownikiem i wysyłanie żądań do serwera. Może to być przeglądarka, aplikacja mobilna lub program desktopowy.

Serwer odbiera żądania klientów, przetwarza je i zwraca odpowiedzi. Często przechowuje dane, obsługuje autoryzację i wykonuje operacje biznesowe.

Architektura klient-serwer opiera się właśnie na podziale ról. Klient i serwer mają różne zadania, dlatego brak takiego podziału zaprzecza tej architekturze.

Nie. Komunikacja może być synchroniczna lub asynchroniczna, zależnie od technologii i sposobu działania aplikacji. Nie jest to cecha fundamentalna tego modelu.

Przykładem jest aplikacja internetowa, w której przeglądarka wysyła żądania HTTP do serwera, a serwer zwraca strony, dane JSON lub wyniki operacji na bazie danych.