Pytania pomocnicze - INF.04

Funkcję strzałkową rozpoznaje się po operatorze `=>`. Może być przypisana do zmiennej, np. `let f = (a, b) => a + b;`.

Funkcję strzałkową rozpoznaje się po operatorze `=>` umieszczonym między parametrami a ciałem funkcji, np. `(x, y) => x + y`.

`let` deklaruje zmienną blokową. W tym przykładzie zmienna `modulo` przechowuje funkcję strzałkową.

Tworzy zmienną `modulo`, do której przypisana jest funkcja przyjmująca dwa argumenty i zwracająca resztę z dzielenia `x` przez `y`.

To funkcja przyjmująca dwa argumenty: `x` i `y`. Zwraca resztę z dzielenia `x` przez `y` za pomocą operatora `%`.

Funkcja strzałkowa ma krótszą składnię i nie tworzy własnego kontekstu `this`. W prostych przypadkach może automatycznie zwracać wynik bez słowa `return`.

Nie ma tu składni tablicy, np. `[]`, ani składni interfejsu znanej z TypeScript czy innych języków. Występuje natomiast charakterystyczny zapis funkcji strzałkowej z `=>`.

Można je pominąć, gdy ciało funkcji składa się z jednego wyrażenia i nie jest ujęte w nawiasy klamrowe, np. `x => x * 2`.

Funkcja strzałkowa ma krótszą składnię i inaczej wiąże `this` — przejmuje je z otaczającego kontekstu. Klasyczna funkcja używa zapisu `function`.

Operator `%` zwraca resztę z dzielenia dwóch liczb, np. `10 % 3` daje wynik `1`.

Można zapisać ją tak: `function modulo(x, y) { return x % y; }` albo `let modulo = function(x, y) { return x % y; };`.

Nie. Tablice w JavaScript definiuje się zwykle za pomocą nawiasów kwadratowych, np. `[1, 2, 3]`. Znak `=>` wskazuje na funkcję strzałkową.

Operator `%` zwraca resztę z dzielenia jednej liczby przez drugą. Jest zaliczany do operatorów arytmetycznych.

W każdej iteracji liczba jest dzielona całkowicie przez 10, więc traci ostatnią cyfrę. Zmienna wynik zwiększa się o 1 przy każdym takim kroku, czyli zlicza usunięte cyfry.

Algorytm wielokrotnie dzieli liczbę całkowicie przez 10 i za każdym razem zwiększa licznik. Gdy liczba stanie się równa 0, licznik zawiera liczbę cyfr.

DIV 10 wykonuje dzielenie całkowite przez 10, czyli usuwa ostatnią cyfrę liczby dziesiętnej. Dzięki temu liczba stopniowo maleje aż do zera.

Operacja `DIV 10` usuwa ostatnią cyfrę liczby w zapisie dziesiętnym. Dzięki temu można policzyć, ile razy trzeba usunąć cyfrę, aby liczba stała się zerem.

Bo nie wykorzystuje reszty z dzielenia przez 10, która daje ostatnią cyfrę. Algorytm tylko skraca liczbę i zwiększa licznik kroków.

Przy liczeniu cyfr zwiększa się licznik o 1 dla każdej usuniętej cyfry. Przy sumowaniu cyfr trzeba dodatkowo pobierać ostatnią cyfrę, zwykle przez `MOD 10`, i dodawać ją do sumy.

Kolejne wartości liczby to 5482, 548, 54, 5, 0. Pętla wykona się 4 razy, więc wynik będzie równy 4.

Warunek sprawdza, czy pozostały jeszcze cyfry do przetworzenia. Jeśli liczba nie jest zerem, pętla wykonuje kolejne dzielenie przez 10.

Dla takich danych algorytm działa jednoznacznie i zwraca poprawną liczbę cyfr. Dla zera należałoby rozpatrzyć przypadek osobno, bo 0 ma jedną cyfrę, a pętla mogłaby się nie wykonać.

Kolejne wartości to `4567`, `456`, `45`, `4`, `0`. Licznik zostanie zwiększony cztery razy, więc wynik wynosi 4.

Liczenie cyfr zwykle polega na dzieleniu liczby przez 10 i zwiększaniu licznika. Sumowanie cyfr wymaga pobierania ostatniej cyfry operacją modulo 10 i dodawania jej do sumy.

Algorytm NWD zwykle operuje na dwóch liczbach i wykorzystuje dzielenie z resztą lub odejmowanie. Tutaj przetwarzana jest jedna liczba, a celem jest zliczanie jej cyfr.

To pętla warunkowa wykonywana tak długo, jak liczba jest różna od zera. Warunek jest sprawdzany przed kolejnym obiegiem.

Instrukcja `wynik++` zwiększa wartość zmiennej `wynik` o 1. W tym algorytmie oznacza policzenie kolejnej cyfry.

Najczęściej wtedy, gdy program wykonuje niedozwoloną operację arytmetyczną, np. dzielenie przez zero dla typów całkowitych. W pokazanym komunikacie przyczyną jest "/ by zero".

Oznacza próbę wykonania operacji arytmetycznej z dzieleniem przez zero. W Javie dotyczy to między innymi operatorów `/` oraz `%` dla liczb całkowitych.

Operator modulo oblicza resztę z dzielenia. Jeśli y ma wartość 0, to dochodzi do dzielenia przez zero i Java zgłasza ArithmeticException.

Operator `%` oblicza resztę z dzielenia, więc zmienna `y` jest dzielnikiem. Jeśli `y` ma wartość `0`, Java zgłosi `ArithmeticException`.

Dzielenie przez zero daje ArithmeticException, a odwołanie poza zakres tablicy powoduje ArrayIndexOutOfBoundsException. To dwa różne typy wyjątków.

Operator `/` zwraca wynik dzielenia, a operator `%` zwraca resztę z dzielenia. Oba operatory nie mogą mieć zerowego dzielnika przy typach całkowitych.

Taka instrukcja może być błędna tylko wtedy, gdy indeks 6 nie istnieje w tablicy. Wtedy komunikat dotyczyłby tablicy i zakresu indeksów, a nie dzielenia przez zero.

Przy odwołaniu poza zakresem tablicy, np. `tablica[6]` dla zbyt krótkiej tablicy, wystąpi `ArrayIndexOutOfBoundsException`, a nie `ArithmeticException`.

Przed wykonaniem działania trzeba sprawdzić, czy dzielnik nie jest równy 0, np. if (y != 0). Można też obsłużyć wyjątek blokiem try-catch, ale lepiej zapobiegać błędowi wcześniej.

Należy przed wykonaniem dzielenia lub modulo sprawdzić warunek, np. `if (y != 0)`. W przeciwnym razie trzeba obsłużyć sytuację błędną, np. komunikatem dla użytkownika.

Nie, zwykłe przypisanie wartości 0 do zmiennej nie jest operacją niebezpieczną arytmetycznie. Wyjątek pojawia się dopiero, gdy zero zostanie użyte jako dzielnik.

Nie. Porównanie wartości za pomocą `>` nie jest operacją dzielenia i samo nie powoduje wyjątku `ArithmeticException`.

Oznacza on, że wyjątek wystąpił w głównym wątku programu, czyli podczas standardowego wykonywania aplikacji. To informacja o miejscu działania programu, nie o samej przyczynie błędu.

Ponieważ droga do pracy i z pracy jest w przepisach traktowana jako sytuacja związana z zatrudnieniem. Warunkiem jest, aby była to droga bezpośrednia i nieprzerwana bez nieuzasadnionych odstępstw.

To nagłe zdarzenie spowodowane przyczyną zewnętrzną, które następuje podczas bezpośredniej drogi pracownika do miejsca zatrudnienia lub z pracy do domu.

Incydent ma związek z pracą, miejscem pracy albo drogą do pracy. Zwykły problem zdrowotny, np. wynikający z choroby przewlekłej, nie musi mieć takiego związku.

Ponieważ zdarzyła się podczas bezpośredniego przemieszczania się do miejsca zatrudnienia. Taka sytuacja ma związek z wykonywaniem obowiązków pracowniczych, mimo że nie wydarzyła się jeszcze w biurze.

Nie, ponieważ urlop wypoczynkowy nie jest czasem wykonywania obowiązków służbowych. Brakuje więc bezpośredniego związku z pracą.

Brakuje tu zwykle nagłej przyczyny zewnętrznej. Sam fakt wystąpienia objawów choroby w biurze nie oznacza automatycznie incydentu pracowniczego.

Bo szkolenie odbywa się poza obowiązkami służbowymi i w czasie prywatnym pracownika. Nie ma więc wystarczającego związku z zatrudnieniem.

Zasadniczo nie, ponieważ urlop jest czasem wolnym od pracy. Nawet jeśli został udzielony przez pracodawcę, pracownik nie wykonuje wtedy obowiązków służbowych.

Oznacza ono normalną, uzasadnioną trasę między domem a miejscem pracy. Jeśli pracownik robi długie prywatne postoje lub zmienia trasę bez powodu, zdarzenie może nie zostać uznane za związane z drogą do pracy.

Najważniejsze są: czas, miejsce, cel przemieszczania się oraz brak prywatnego charakteru zdarzenia. Droga powinna prowadzić bezpośrednio do pracy lub z pracy.

Najważniejsze są: miejsce zdarzenia, czas zdarzenia, związek z obowiązkami służbowymi oraz informacja, czy była to bezpośrednia droga do pracy lub z pracy. To one zwykle decydują o poprawnej odpowiedzi.

Nie zawsze. Jeżeli szkolenie nie było obowiązkowe i odbywało się w czasie prywatnym, zdarzenie może nie mieć wystarczającego związku z pracą.

Trzeba sprawdzić typ przed nazwą funkcji oraz instrukcję return. W tym kodzie typ int i return liczba oznaczają, że funkcja zwraca liczbę całkowitą.

Typ przed nazwą funkcji określa typ zwracanej wartości. W zapisie `static int Abs(int liczba)` typ `int` oznacza, że funkcja zwraca liczbę całkowitą.

Bo zgadza się nazwa funkcji, opis działania, liczba argumentów oraz informacja o zwracanej wartości. Funkcja przyjmuje jedną liczbę całkowitą i zwraca jej wartość bezwzględną.

Dokumentacja 1 podaje, że funkcja nic nie zwraca. Kod ma jednak typ zwracany `int` i zawiera instrukcję `return liczba;`.

Ponieważ podaje, że funkcja nic nie zwraca. To nieprawda, bo funkcja ma typ int i zwraca wynik instrukcją return.

Oznacza, że funkcja przyjmuje jeden parametr o nazwie `liczba`, którego typem jest liczba całkowita `int`.

Sprawdza, czy liczba jest mniejsza od zera. Jeśli tak, mnoży ją przez -1, dzięki czemu liczba ujemna staje się dodatnia.

Sprawdza, czy przekazana liczba jest ujemna. Jeśli tak, wykonywana jest instrukcja zmieniająca jej znak.

To skrócony zapis mnożenia z przypisaniem. Oznacza: liczba = liczba * -1.

Jest to skrócony zapis operacji `liczba = liczba * -1`. Dla liczby ujemnej powoduje zmianę jej znaku na dodatni.

Dla liczby ujemnej zwróci jej odpowiednik dodatni, dla dodatniej zwróci tę samą wartość, a dla zera zwróci 0. To właśnie definicja wartości bezwzględnej.

Opisują obliczanie potęgi liczby, a przedstawiony kod oblicza wartość bezwzględną. Dokumentacja 3 dodatkowo błędnie podaje dwa argumenty, choć funkcja ma tylko jeden.

Należy sprawdzić nazwę funkcji, jej przeznaczenie, typ zwracany oraz argumenty. Wszystkie te elementy muszą być zgodne z deklaracją i działaniem kodu.

Dokumentacja 2, ponieważ poprawnie podaje nazwę, opis działania, jeden argument całkowity oraz zwracaną wartość bezwzględną.

To operatory służące do wykonywania działań matematycznych na liczbach, np. dodawania, odejmowania, mnożenia, dzielenia czy obliczania reszty z dzielenia.

Służą do wykonywania działań matematycznych, takich jak dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie oraz obliczanie reszty z dzielenia.

Operator * mnoży, / dzieli, ++ zwiększa wartość o 1, -- zmniejsza wartość o 1, a % zwraca resztę z dzielenia.

Operator `/` wykonuje dzielenie, natomiast `%` zwraca resztę z dzielenia. Na przykład `10 / 3` daje iloraz, a `10 % 3` daje resztę równą `1`.

Ponieważ zmieniają wartość liczbową zmiennej o 1, czyli wykonują prostą operację matematyczną.

`++` zwiększa wartość zmiennej o 1, a `--` zmniejsza ją o 1. Są to operatory inkrementacji i dekrementacji.

Operatory arytmetyczne obliczają wynik działania, a operatory przypisania zapisują wartość do zmiennej, np. = lub +=.

Ponieważ dotyczą operacji na wartościach liczbowych: mnożenia, dzielenia, zmiany wartości o jeden oraz wyznaczania reszty z dzielenia.

Operatory arytmetyczne działają na liczbach, logiczne na wartościach prawda/fałsz, a porównawcze sprawdzają relacje między wartościami, np. >, <, ==.

Operatory arytmetyczne wykonują działania na liczbach, a logiczne służą do budowania warunków prawda/fałsz, np. `&&`, `||`, `!`.

Operator % zwraca resztę z dzielenia całkowitego. Jest przydatny np. do sprawdzania, czy liczba jest parzysta lub nieparzysta.

Operatory arytmetyczne obliczają wartość liczbową, a porównawcze sprawdzają relację między wartościami, np. `==`, `!=`, `>`, `<`.

Ponieważ sprawdzane jest działanie konkretnej funkcji aplikacji: walidacji i obsługi formularza. Test dotyczy tego, czy system reaguje poprawnie na dane użytkownika.

Bo sprawdzane jest działanie konkretnej funkcji aplikacji z punktu widzenia użytkownika, czyli poprawność reakcji formularza na wprowadzane dane i błędy.

Testy funkcjonalne sprawdzają, czy aplikacja robi to, co powinna. Testy wydajnościowe sprawdzają, jak szybko i stabilnie działa pod obciążeniem.

Testy funkcjonalne badają działanie całej funkcji systemu, a testy jednostkowe dotyczą pojedynczych fragmentów kodu, np. jednej metody lub funkcji.

Testy jednostkowe sprawdzają pojedyncze fragmenty kodu, np. jedną metodę. Testy funkcjonalne sprawdzają działanie funkcji systemu z punktu widzenia użytkownika lub wymagań.

Testy funkcjonalne sprawdzają poprawność działania, a wydajnościowe mierzą szybkość, obciążenie i zachowanie systemu przy dużej liczbie operacji lub użytkowników.

Najczęściej testuje się pola wymagane, format danych, komunikaty błędów, zaznaczenie zgód oraz poprawne zapisanie lub odrzucenie danych.

Ponieważ są to reguły działania formularza. Test polega na sprawdzeniu, czy system prawidłowo akceptuje lub odrzuca dane zgodnie z wymaganiami.

Dane testowe mogą zanieczyszczać bazę i fałszować wyniki działania systemu. Usunięcie ich przywraca środowisko do stanu nadającego się do kolejnych testów.

Aby nie pozostawiać testowych rekordów w bazie i nie mieszać ich z prawdziwymi danymi użytkowników. To element porządkowania środowiska po teście.

Najczęściej bada się pola wymagane, walidację formatu danych, komunikaty o błędach, działanie przycisków oraz poprawność zapisu danych.

Walidacja to sprawdzanie, czy dane wpisane przez użytkownika spełniają określone reguły, np. czy e-mail ma poprawny format albo numer telefonu zawiera tylko cyfry.

Nie. Testy funkcjonalne często wykonuje się metodą czarnej skrzynki, czyli na podstawie wymagań i obserwowanego działania aplikacji, bez analizy kodu.

Funkcja ustawia zmienną wynik na 0, a następnie w pętli for dodaje kolejno wszystkie elementy tablicy: 3, 4, 2, 4, 10 i 0. Suma tych liczb wynosi 23.

Należy sprawdzić, po jakich indeksach przechodzi pętla, a następnie dodać wartości tablicy z tych indeksów. W tym przypadku dodawane są elementy od `tab[0]` do `tab[5]`, czyli `3 + 4 + 2 + 4 + 10 + 0 = 23`.

Jest akumulatorem sumy. Przechowuje bieżący rezultat, do którego w każdej iteracji dodawany jest kolejny element tablicy.

Ponieważ zmienna `i` przyjmuje wartości `0, 1, 2, 3, 4, 5`. Gdy `i` osiągnie wartość `6`, warunek `i < 6` jest fałszywy.

Ponieważ licznik i zaczyna od 0 i działa, dopóki i < 6. Oznacza to przejście przez indeksy 0, 1, 2, 3, 4 i 5, czyli wszystkie elementy tablicy sześciu liczb.

To skrócony zapis działania `wynik = wynik + tab[i]`. Do aktualnej wartości zmiennej `wynik` dodawany jest kolejny element tablicy.

To odwołanie do elementu tablicy o indeksie i. Na przykład tab[0] to pierwszy element, a tab[5] to ostatni element w tej tablicy.

Pierwszy poprawny indeks to `0`, a ostatni to `5`. Tablica sześciu elementów nie ma poprawnego indeksu `6`.

Funkcja nadal zsumowałaby wszystkie elementy. Liczby ujemne zmniejszałyby końcowy wynik, bo są dodawane zgodnie z zasadami arytmetyki.

Zwróci sumę wszystkich dodanych elementów tablicy. Dla tablicy `{3, 4, 2, 4, 10, 0}` będzie to `23`.

Dodanie zera nie wpływa na wartość sumy. Tożsamość dodawania mówi, że każda liczba plus 0 daje tę samą liczbę.

Dodanie zera nie zmienia wartości sumy. Ostatnia operacja to `23 + 0`, więc wynik nadal wynosi `23`.

Pętla próbowałaby odczytać element `tab[6]`, który znajduje się poza zakresem tablicy. W C++ może to prowadzić do nieokreślonego działania programu.

To algorytm, który przekształca dane wejściowe o dowolnej długości w skrót o stałej długości. Działa jednokierunkowo, czyli z hasza nie powinno dać się łatwo odtworzyć danych wejściowych.

Jednokierunkowość oznacza, że łatwo obliczyć skrót z danych, ale praktycznie nie powinno dać się odtworzyć danych na podstawie samego skrótu.

MD5 jest algorytmem funkcji skrótu. DES i AES to algorytmy szyfrowania symetrycznego, a RSA to algorytm szyfrowania asymetrycznego.

MD5 jest algorytmem haszującym. DES i AES służą do szyfrowania symetrycznego, a RSA do kryptografii asymetrycznej.

Oznacza to, że łatwo obliczyć skrót z danych, ale bardzo trudno odwrócić ten proces i odzyskać oryginalną treść na podstawie samego skrótu.

Szyfrowanie jest odwracalne po użyciu klucza. Haszowanie jest jednokierunkowe i służy do uzyskania skrótu danych, a nie do ich późniejszego odszyfrowania.

Służą m.in. do sprawdzania integralności danych, przechowywania haseł w postaci skrótów oraz tworzenia podpisów cyfrowych i sum kontrolnych.

Stosuje się je m.in. do sprawdzania integralności plików, porównywania danych, przechowywania skrótów haseł oraz w podpisach cyfrowych.

Ponieważ znaleziono dla niego kolizje, czyli różne dane mogą dać ten sam skrót. Z tego powodu nie powinien być używany tam, gdzie wymagana jest wysoka odporność kryptograficzna.

Nie. MD5 jest uznawany za przestarzały i podatny na kolizje, dlatego do haseł stosuje się bezpieczniejsze metody, np. bcrypt, Argon2 lub PBKDF2.

Haszowanie jest jednokierunkowe i służy do tworzenia skrótu danych. Szyfrowanie jest odwracalne po użyciu odpowiedniego klucza i służy do ochrony poufności informacji.

Kolizja występuje wtedy, gdy dwa różne zestawy danych wejściowych dają taki sam skrót. W bezpiecznych funkcjach haszujących znalezienie kolizji powinno być bardzo trudne.

Przykładami są SHA-1, SHA-256 i SHA-512. W nowoczesnych zastosowaniach bezpieczniejsze są algorytmy z rodziny SHA-2 lub SHA-3.

Każdą cyfrę szesnastkową zamienia się osobno na 4-bitowy zapis binarny. Następnie łączy się te grupy w jedną liczbę binarną, np. A4 = A oraz 4, czyli 1010 0100.

Ponieważ 4 bity mogą zapisać 16 różnych wartości: od 0000 do 1111. To dokładnie odpowiada jednej cyfrze systemu szesnastkowego od 0 do F.

System szesnastkowy ma 16 symboli, a 2^4 = 16. Oznacza to, że każdą cyfrę hex można zapisać dokładnie za pomocą 4 bitów.

Litera A oznacza wartość dziesiętną 10. W zapisie binarnym 10 to 1010.

Litery w systemie hex oznaczają kolejne wartości dziesiętne: A=10, B=11, C=12, D=13, E=14, F=15. Dzięki temu system szesnastkowy używa 16 znaków: 0-9 oraz A-F.

Cyfra 4 w systemie binarnym to 100, ale jako jedna cyfra heksadecymalna musi być zapisana na 4 bitach, czyli 0100.

Można zamienić każdą cyfrę osobno: A = 1010, 4 = 0100, więc razem 10100100. Dodatkowo można sprawdzić przez system dziesiętny: A4 hex to 164 dec, a 164 dec to 10100100 bin.

Bo cyfrę 4 trzeba zapisać jako pełną grupę czterobitową 0100. Połączenie A = 1010 i 4 = 0100 daje 10100100.

Przy zamianie z hex na bin każda cyfra musi dawać pełne 4 bity, także z zerami na początku grupy. Dlatego 4 zapisujemy jako 0100, a nie 100.

System heksadecymalny używa cyfr od 0 do 9 oraz liter A, B, C, D, E, F, które oznaczają wartości od 10 do 15.

Zapis heksadecymalny stosuje się m.in. do przedstawiania adresów pamięci, kolorów RGB, kodów maszynowych i wartości bajtów w krótszej, czytelniejszej formie.