Pytania pomocnicze - INF.04

Domena publiczna obejmuje utwory, z których można korzystać bez uzyskiwania zgody właściciela autorskich praw majątkowych. Można je kopiować, modyfikować i rozpowszechniać, także komercyjnie.

Symbol domeny publicznej informuje, że utwór nie jest objęty majątkowymi prawami autorskimi albo prawa te wygasły. Taki utwór można zwykle swobodnie kopiować, rozpowszechniać i modyfikować.

Prawa autorskie chronią twórcę i ograniczają korzystanie z utworu bez zgody uprawnionego. Domena publiczna oznacza brak takich ograniczeń w zakresie autorskich praw majątkowych.

Symbol praw autorskich to zwykle znak ©. Symbol domeny publicznej często przedstawia przekreślone ©, co sugeruje brak ograniczeń wynikających z autorskich praw majątkowych.

Nie. Darmowy dostęp nie oznacza braku praw autorskich. Zawsze należy sprawdzić licencję lub informację o statusie prawnym zasobu.

Creative Commons to zestaw licencji, które określają warunki korzystania z utworu, np. konieczność podania autora. Domena publiczna oznacza, że utwór można wykorzystywać bez typowych ograniczeń licencyjnych.

Najczęściej dzieje się tak po wygaśnięciu autorskich praw majątkowych, zwykle po upływie określonego czasu od śmierci twórcy. Utwór może też zostać świadomie udostępniony jako dobro publiczne, jeśli pozwala na to prawo.

Domena publiczna oznacza brak ograniczeń wynikających z praw majątkowych. Creative Commons to zestaw licencji, które mogą pozwalać na użycie utworu, ale często pod pewnymi warunkami, np. podaniem autora.

Programista korzysta z kodu, bibliotek, grafik, fontów i dokumentacji. Nieznajomość licencji może prowadzić do naruszenia praw autorskich w tworzonym projekcie.

Tak, można go wykorzystać np. w aplikacji, stronie internetowej, dokumentacji lub materiałach graficznych. Warto jednak sprawdzić źródło i upewnić się, że utwór rzeczywiście znajduje się w domenie publicznej.

Tak, co do zasady utwory z domeny publicznej można wykorzystywać także komercyjnie. Warto jednak upewnić się, że informacja o domenie publicznej pochodzi z wiarygodnego źródła.

Prawo cytatu pozwala użyć fragmentu cudzego utworu w uzasadnionym celu, np. wyjaśnienia, analizy lub krytyki. Nie oznacza ono swobodnego korzystania z całego utworu tak jak w przypadku domeny publicznej.

Prawo cytatu pozwala wykorzystać fragment cudzego utworu w uzasadnionym celu, np. do analizy, wyjaśnienia lub nauczania. Nie pozwala jednak dowolnie kopiować całych cudzych materiałów.

Oznacza, że metoda jest tylko zadeklarowana i nie ma implementacji w tej klasie. Jej ciało powinno zostać zdefiniowane w klasie pochodnej.

Nie. Metoda abstrakcyjna zawiera tylko deklarację, np. nazwę, typ zwracany i parametry, ale nie zawiera kodu wykonywalnego.

Ponieważ nie dostarcza pełnej implementacji wszystkich metod. Klasy pochodne muszą uzupełnić brakujące zachowanie.

Nie można bezpośrednio utworzyć obiektu klasy abstrakcyjnej. Można natomiast tworzyć obiekty klas, które po niej dziedziczą i implementują wymagane metody.

Zwykła metoda ma implementację, czyli ciało metody. Metoda abstrakcyjna nie ma ciała i musi zostać zaimplementowana w klasie pochodnej.

Metoda abstrakcyjna jest dziedziczona przez klasy potomne, które muszą podać jej konkretną implementację, jeśli same nie są abstrakcyjne.

Tak, jeśli klasa pochodna ma być klasą konkretną. Jeśli sama pozostaje abstrakcyjna, może nie implementować wszystkich metod abstrakcyjnych.

WCAG 2.0 to zbiór zaleceń dotyczących tworzenia dostępnych stron i aplikacji internetowych. Standard pomaga projektować treści tak, aby mogły z nich korzystać także osoby z niepełnosprawnościami.

WCAG 2.0 opiera się na czterech zasadach: postrzegalność, funkcjonalność, zrozumiałość i solidność. Oznacza to, że treść ma być widoczna, obsługiwana różnymi sposobami, czytelna oraz poprawnie interpretowana przez technologie wspomagające.

Wysoki kontrast ułatwia odczytywanie tekstu osobom słabowidzącym oraz użytkownikom korzystającym ze strony w trudnych warunkach oświetleniowych. Zbyt mały kontrast może sprawić, że tekst będzie nieczytelny.

Nie. Teksty alternatywne są jednym z podstawowych wymagań dostępności, ponieważ opisują zawartość obrazów osobom korzystającym z czytników ekranu.

WCAG nie wymaga stosowania jednego rozmiaru czcionki. Ważniejsze jest, aby tekst był skalowalny, czytelny i możliwy do powiększenia bez utraty funkcjonalności strony.

Dostępność wizualną poprawiają m.in. odpowiedni kontrast tekstu i tła, możliwość powiększania tekstu, czytelne fonty, alternatywne wersje kolorystyczne oraz unikanie przekazywania informacji wyłącznie kolorem.

Algorytm stabilny zachowuje pierwotną kolejność elementów o równych kluczach sortowania. Jeśli dwa elementy mają tę samą wartość, nie zamienia ich miejscami względem siebie.

W typowej implementacji quick sort podczas podziału względem pivota elementy mogą być przestawiane w sposób zmieniający kolejność elementów równych. Dlatego klasyczne sortowanie szybkie nie gwarantuje stabilności.

Sortowanie bąbelkowe, sortowanie przez wstawianie i sortowanie przez zliczanie są zwykle stabilne, o ile są poprawnie zaimplementowane. Niestabilne w tym zestawie jest sortowanie szybkie.

Nie. Algorytm niestabilny może poprawnie uporządkować dane według wybranego klucza, ale nie gwarantuje zachowania kolejności elementów o identycznym kluczu.

Stabilność jest ważna przy sortowaniu danych rekordowych, np. listy uczniów według klasy, nazwiska lub daty. Pozwala zachować wcześniejszy porządek przy elementach o tej samej wartości sortowania.

Problem sortowania jest dzielony na mniejsze podproblemy przez wybór pivota i podział tablicy na części. Następnie każda część jest sortowana osobno.

Średnia złożoność sortowania szybkiego wynosi O(n log n). W najgorszym przypadku, przy złym doborze pivota, może spaść do O(n²).

Najczęściej jest zadeklarowana jako `String`, np. `String imie = "Anna";`. Wartość tekstowa jest zapisana w podwójnym cudzysłowie.

Typami całkowitymi są `short` i `int`. W przykładzie są to zmienne `wiek` oraz `i`.

`char` przechowuje pojedynczy znak, np. `'K'`, a `String` przechowuje ciąg znaków, np. `"Anna"`. `char` zapisuje się w apostrofach, a `String` w cudzysłowie.

`boolean` przechowuje wartość logiczną: `true` albo `false`. W przykładzie zmienna `jestUczniem` ma wartość `true`.

Typy rzeczywiste w Javie to np. `float` i `double`. W podanym kodzie nie występuje żadna zmienna zadeklarowana takim typem.

Należy odczytać typ przed nazwą każdej zmiennej i przypisać go do kategorii, np. `String` jako tekstowy, `int` i `short` jako całkowite, `char` jako znakowy, `boolean` jako logiczny.

Oznacza, że pole należy do klasy, a nie do pojedynczego obiektu. Wszystkie instancje klasy korzystają z tej samej wartości pola.

Nie. `static` oznacza wspólność pola dla klasy, ale nie blokuje zmiany wartości. Do tworzenia stałych używa się innych modyfikatorów, np. `final` w Javie.

`private` ogranicza dostęp do pola tylko do wnętrza klasy. Kod spoza klasy nie może bezpośrednio odczytać ani zmienić tego pola.

Pole statyczne jest jedno dla całej klasy. Pole instancyjne istnieje osobno dla każdego utworzonego obiektu.

Można go użyć np. do zliczania liczby utworzonych obiektów danej klasy. Każdy konstruktor może zwiększać wspólny licznik.

Nie zawsze. Pole statyczne należy do klasy, więc zwykle można odwoływać się do niego przez nazwę klasy, o ile pozwala na to poziom dostępu.

Ciasteczka są zapisywane w przeglądarce użytkownika, więc mogą przechowywać informacje o jego wizytach, preferencjach lub identyfikatorze użytkownika. Dzięki temu aplikacja może rozpoznawać powracające odwiedziny.

Ciasteczka są przechowywane po stronie klienta, czyli w przeglądarce. Sesja zwykle przechowuje dane po stronie serwera, a po stronie klienta zapisuje tylko identyfikator sesji.

Nie. Buforowanie polega na tymczasowym przechowywaniu danych w celu szybszego dostępu, np. do plików strony lub wyników zapytań. Nie jest podstawowym mechanizmem identyfikowania użytkownika do statystyk.

Można przechowywać np. identyfikator użytkownika, ustawienia języka, informację o zaakceptowaniu regulaminu lub dane analityczne. Nie powinno się przechowywać w nich jawnych haseł ani poufnych danych.

Do ważnych atrybutów należą `HttpOnly`, `Secure` i `SameSite`. Ograniczają one dostęp do ciasteczek, wymuszają HTTPS i zmniejszają ryzyko niektórych ataków.

Ciasteczka mogą służyć do śledzenia aktywności użytkownika między wizytami, a czasem także między różnymi stronami. Dlatego ich użycie, szczególnie analityczne i reklamowe, wymaga przejrzystej informacji dla użytkownika.

Ponieważ każda figura geometryczna ma pole, więc metoda dotycząca pola pasuje do najbardziej ogólnej klasy w hierarchii. Klasy szczegółowe, takie jak trójkąt czy trapez, mogą potem podać własną implementację.

Klasa bazowa to klasa ogólna, po której dziedziczą klasy bardziej szczegółowe. W tym przykładzie klasą bazową jest Figura.

Deklaracja określa nazwę, typ zwracany i parametry metody. Implementacja zawiera konkretne instrukcje, czyli ciało metody.

Metoda abstrakcyjna jest tylko zadeklarowana, ale nie ma ciała. Klasy pochodne muszą ją zaimplementować, jeśli same nie są abstrakcyjne.

Trapez jest tylko jednym konkretnym rodzajem figury. Gdyby metoda była zadeklarowana dopiero w klasie Trapez, nie dotyczyłaby automatycznie trójkąta, kwadratu ani innych figur.

Dziedziczenie pozwala klasom szczegółowym przejmować cechy i metody klas bardziej ogólnych. Trójkąt i czworokąt dziedziczą po Figurze, a kwadrat i trapez po Czworokącie.

Nadpisanie polega na dostarczeniu własnej wersji metody odziedziczonej z klasy bazowej. Każda figura może inaczej obliczać pole, mimo że metoda ma tę samą nazwę.

Po nazwie poprzedzonej obiektem lub klasą oraz po nawiasach okrągłych, np. `obj1.rysunek();`. Nawiasy `()` oznaczają wywołanie metody.

Pole przechowuje dane obiektu, np. liczbę lub tekst. Metoda wykonuje określoną czynność i jest wywoływana za pomocą nawiasów.

Konstruktor tworzy i inicjalizuje obiekt, np. `new MojaKlasa()`. Metoda jest wywoływana na już istniejącym obiekcie, np. `obj1.rysunek();`.

Tworzy nowy obiekt klasy `MojaKlasa` i przypisuje go do zmiennej `obj1`. Słowo `new` uruchamia konstruktor klasy.

Kropka służy do odwołania się do składnika obiektu. W tym przypadku umożliwia wywołanie metody `rysunek` należącej do obiektu `obj1`.

Tak. Argumenty wpisuje się w nawiasach, np. `rysunek(10, 20);`. Jeśli metoda nie potrzebuje danych wejściowych, nawiasy pozostają puste.

Za zmianę wybranego elementu odpowiada zdarzenie `SelectionChanged`. To ono zostaje wywołane po dokonaniu wyboru z listy.

Ponieważ wybór elementu z listy rozwijanej powoduje zdarzenie `SelectionChanged`, a ono jest przypisane do metody `Funkcja1`. Ta metoda wyświetla komunikat `Zdarzenie 1`.

`sender` wskazuje obiekt, który wywołał zdarzenie. W tym przypadku byłaby to kontrolka `ComboBox`.

`SelectionChanged` występuje po zmianie zaznaczenia w kontrolce, a `KeyDown` po naciśnięciu klawisza. Sam wybór elementu z listy nie oznacza automatycznie obsługi zdarzenia klawiatury.

`LostFocus` występuje wtedy, gdy kontrolka przestaje być aktywna, np. użytkownik kliknie inne pole formularza. Nie jest to podstawowe zdarzenie wyboru elementu z listy.

Metoda przypisana do `DragEnter` zostałaby wywołana podczas przeciągania obiektu nad kontrolkę. Nie dotyczy zwykłego wyboru elementu z listy.

Typ argumentu określa, jakie informacje o zdarzeniu są dostępne w metodzie obsługi. Dla `SelectionChangedEventArgs` mogą to być informacje o dodanych i usuniętych elementach zaznaczenia.