Pytania pomocnicze - INF.04

Pierwsza pętla odpowiada za kolejne przebiegi po tablicy, a druga porównuje sąsiednie elementy w danym przebiegu. Dzięki temu każdy element może zostać przesunięty na właściwe miejsce.

Zmienna pomocnicza przechowuje tymczasowo wartość jednego elementu podczas zamiany miejscami. Bez niej jedna z wartości mogłaby zostać nadpisana.

Najpierw zapisuje się pierwszy element do zmiennej `temp`, potem w jego miejsce wpisuje drugi element, a na końcu do drugiego miejsca wpisuje się wartość z `temp`.

Sortowanie bąbelkowe standardowo sortuje elementy bezpośrednio w tej samej tablicy. Nie wymaga tworzenia drugiej tablicy wynikowej.

Są to liczniki pętli, najczęściej `i` i `j`, które określają numer przebiegu oraz indeks porównywanego elementu w tablicy.

Zamiana następuje wtedy, gdy dwa sąsiednie elementy są w niewłaściwej kolejności, np. przy sortowaniu rosnącym lewy element jest większy od prawego.

Algorytm jest mało wydajny dla dużych tablic, ponieważ wykonuje wiele porównań i zamian. Jego typowa złożoność czasowa wynosi O(n²).

Promise służy do obsługi operacji asynchronicznych, których wynik będzie dostępny dopiero w przyszłości. Pozwala obsłużyć zarówno sukces, jak i błąd takiej operacji.

Kod synchroniczny wykonuje się kolejno, linia po linii, blokując dalsze instrukcje do zakończenia bieżącej operacji. Kod asynchroniczny pozwala kontynuować działanie programu podczas oczekiwania na wynik.

Promise może być w stanie pending, fulfilled lub rejected. Oznacza to odpowiednio: oczekiwanie, zakończenie sukcesem albo zakończenie błędem.

Metoda then obsługuje wynik poprawnie zakończonej obietnicy. Metoda catch obsługuje sytuację, gdy Promise zostanie odrzucony, czyli zakończy się błędem.

Promises poprawiają czytelność kodu asynchronicznego i ograniczają problem zagnieżdżania funkcji zwrotnych, znany jako callback hell. Ułatwiają też obsługę błędów.

Składnia async/await jest wygodniejszym sposobem pracy z Promise. Funkcja oznaczona jako async zwraca Promise, a await czeka na jego rozstrzygnięcie.

Nie. Promise nie ma związku z zastępowaniem dziedziczenia. Jest mechanizmem przeznaczonym do obsługi kodu asynchronicznego.

Ponieważ dziedziczy po abstrakcyjnej klasie Figura, która deklaruje te metody jako abstrakcyjne. Klasa nieabstrakcyjna musi dostarczyć implementację wszystkich odziedziczonych metod abstrakcyjnych.

Zawiera tylko implementację metody Pole(), a brakuje metody Obwod(). Klasa Prostokat nadal nie implementowałaby wszystkich metod abstrakcyjnych z klasy Figura.

Metody mają inne nazwy: LiczPole() i LiczObwod() zamiast Pole() i Obwod(). Nie są więc implementacją metod abstrakcyjnych zadeklarowanych w klasie Figura.

Metoda abstrakcyjna jest tylko deklaracją obowiązku implementacji w klasie pochodnej. Jeżeli metoda ma ciało, nie powinna być oznaczona jako abstract.

Metody implementujące odziedziczone metody nie mogą mieć bardziej ograniczonego dostępu niż metody w klasie bazowej. W zadaniach egzaminacyjnych zwykle oczekuje się jawnej, publicznej implementacji metod klasy.

Pole prostokąta to iloczyn długości boków: a * b. Obwód to suma długości wszystkich boków: 2 * a + 2 * b.

Tak, ale tylko wtedy, gdy sama zostałaby zadeklarowana jako abstract. W przeciwnym razie kompilator Javy zgłosi błąd.

Adnotacja @Override informuje kompilator, że metoda ma nadpisywać metodę z klasy bazowej. Pomaga wykryć literówki w nazwach metod lub niezgodność parametrów.

Radio-button służy do wyboru jednej opcji z kilku dostępnych. Typowo stosuje się go tam, gdzie użytkownik nie powinien zaznaczyć wielu odpowiedzi jednocześnie.

Określa położenie etykiety względem przycisku radio. Może ustawiać etykietę przed lub po radio-button.

`mat-radio-group` to kontener grupujący przyciski `mat-radio-button`. Przechowuje on informację o aktualnie wybranej wartości w grupie.

Z dokumentacji wynika, że są to dwie wartości: 'before' oraz 'after'. To właśnie potwierdza poprawność odpowiedzi A.

Właściwość `labelPosition` określa położenie etykiety względem przycisku radiowego. Może przyjąć wartość `before` albo `after`.

Służy do grupowania przycisków radio-button, aby użytkownik mógł wybrać tylko jedną opcję z danej grupy. Jest to standardowy kontener dla takich kontrolek w Angular Material.

Właściwość `value` grupy radio przechowuje wartość aktualnie wybranego przycisku. Nie jest to lista etykiet ani tekst wszystkich opcji.

Przechowuje wartość aktualnie zaznaczonego radio-button w grupie. Nie jest to tekst etykiety wszystkich przycisków.

W dokumentacji Angular Material podano element `mat-radio-group`, a nie `radio-group`. W pytaniach egzaminacyjnych dokładna nazwa komponentu ma znaczenie.

W dokumentacji występuje element <mat-radio-group>, a nie <radio-group>. Odpowiedź pomija prefiks 'mat-', więc podaje niepoprawną nazwę elementu.

Należy porównać odpowiedzi bezpośrednio z treścią dokumentacji i unikać dopowiadania informacji. Poprawna odpowiedź musi wynikać z podanego fragmentu.

Właściwość value grupy odzwierciedla wybrany przycisk, a nie przechowuje tekst etykiety każdego radio-button. Odpowiedź błędnie interpretuje znaczenie value.

Dokumentacja mówi wyraźnie, że etykieta może być umieszczona zarówno przed, jak i po przycisku radio-button. Nie jest więc ograniczona wyłącznie do pozycji po przycisku.

Wskazują na to atrybuty typowe dla przełącznika, takie jak textOff, textOn oraz switchMinWidth. Dodatkowo wygląd elementu odpowiada suwakowi włącz/wyłącz.

Switch służy do wyboru jednej z dwóch wartości, np. włączone/wyłączone albo tak/nie. Jest używany do prostych ustawień i zgód użytkownika.

Switch służy do ustawiania jednej z dwóch wartości logicznych, najczęściej włączone/wyłączone lub tak/nie. Używa się go np. w ustawieniach aplikacji.

Najczęściej występuje jako znacznik <Switch> i może mieć atrybuty takie jak android:text, android:textOn, android:textOff oraz android:checked.

Atrybut text ustawia etykietę obok przełącznika, a textOff i textOn określają napisy dla stanów wyłączonego i włączonego. Dzięki temu użytkownik widzi znaczenie obu stanów.

Switch ma tylko dwa stany: włączony i wyłączony. SeekBar pozwala wybrać wartość z pewnego zakresu, przesuwając suwak.

Oba elementy reprezentują wybór logiczny, ale Switch jest prezentowany jako suwak i częściej oznacza natychmiastową zmianę stanu. CheckBox zwykle służy do zaznaczania opcji na liście.

Switch pozwala wybrać jeden z dwóch stanów. Spinner jest listą rozwijaną, z której użytkownik wybiera jedną pozycję spośród wielu.

SeekBar służy do wyboru wartości z zakresu, Spinner do listy rozwijanej, a RatingBar do ocen gwiazdkami. Żaden z nich nie używa atrybutów textOn i textOff charakterystycznych dla Switch.

Atrybut android:text określa tekst wyświetlany obok przełącznika, np. etykietę „Zgadzasz się?”.

W pierwszej linii należy wpisać nazwę elementu Switch. Wtedy pozostałe atrybuty zostaną przypisane do właściwej kontrolki Androida.

Atrybut android:textOn określa tekst dla stanu włączonego, a android:textOff dla stanu wyłączonego. W praktyce mogą to być np. wartości „TAK” i „NIE”.

Trzeba zwrócić uwagę na dokładną nazwę atrybutu, np. textOn, a nie testOn. Literówka może sprawić, że kod będzie błędny lub atrybut nie zostanie rozpoznany.

Domyślny stan ustawia się atrybutem android:checked. Wartość true oznacza przełącznik włączony, a false wyłączony.

Pole Id jest oznaczone jako protected, więc jest dostępne w klasie pochodnej. Pole Age jest private, więc można z niego korzystać tylko wewnątrz klasy Customer.

W klasie pochodnej dostępne są składowe publiczne oraz chronione, czyli oznaczone jako public i protected. Składowe private klasy bazowej nie są bezpośrednio dostępne w klasie pochodnej.

public udostępnia element wszędzie, protected pozwala używać go w klasie i klasach pochodnych, a private ogranicza dostęp tylko do klasy, w której został zadeklarowany.

Pole Age ma modyfikator private, więc jest dostępne tylko wewnątrz klasy Customer. Klasa GoldCustomer dziedziczy po Customer, ale nie może bezpośrednio odwoływać się do prywatnych pól klasy bazowej.

Dostępne są GoldPoints, Name i Id. GoldPoints należy do tej klasy, Name jest publiczne w klasie bazowej, a Id jest protected w klasie bazowej.

protected pozwala na dostęp do składowej w tej samej klasie oraz w klasach dziedziczących. private ogranicza dostęp wyłącznie do klasy, w której dana składowa została zadeklarowana.

Tak, ponieważ Name jest publiczne. Oznacza to, że można się do niego odwołać zarówno w metodach klasy, jak i z zewnątrz przez obiekt.

Tak. Pole publiczne, takie jak Name, jest dostępne zarówno z klasy bazowej, z klasy pochodnej, jak i z zewnątrz obiektu, o ile obiekt jest widoczny.

W klasie pochodnej można używać także pól protected odziedziczonych po klasie bazowej. Poza klasą przez obiekt dostępne są tylko elementy publiczne.

Dostępne są pola: GoldPoints, ponieważ należy do klasy GoldCustomer, Name, ponieważ jest publiczne w klasie Customer, oraz Id, ponieważ jest protected w klasie Customer.

private blokuje dostęp z zewnątrz klasy, ale nie wewnątrz niej. Metody klasy GoldCustomer mogą więc korzystać z własnego pola GoldPoints.

Można użyć właściwości lub metody public/protected w klasie bazowej, która kontroluje dostęp do prywatnego pola. Dzięki temu zachowana jest hermetyzacja danych.

Zmienna i przyjmuje wartości od 0 do 9, a j startuje od 2 i po każdym obiegu zwiększa się o 2. Do tablicy trafiają więc kolejne liczby parzyste: 2, 4, 6, ..., 20.

Pętla uruchamia się 10 razy dla i od 0 do 9. W każdej iteracji do tablicy wpisywana jest aktualna wartość j, a potem j zwiększa się o 2.

Java, podobnie jak wiele języków programowania, indeksuje tablice od 0. Dlatego tablica o długości 10 ma indeksy od 0 do 9.

Bo po przypisaniu wartości do tablicy wykonywana jest instrukcja j += 2. Oznacza to, że w każdym kolejnym obiegu pętli j ma już inną, większą wartość.

Zmienna j przechowuje wartość wpisywaną do kolejnych komórek tablicy. Startuje od 2 i po każdym przypisaniu rośnie o 2, więc tworzy ciąg liczb parzystych.

Pętla wykona się 10 razy, dla wartości `i` od 0 do 9. Gdy `i` osiągnie 10, warunek `i < 10` będzie fałszywy.

Przypisuje aktualną wartość zmiennej j do elementu tablicy o indeksie i. Dzięki temu każdy kolejny element tablicy otrzymuje następną liczbę parzystą.

Ponieważ j ma początkowo wartość 2, a w każdej iteracji zwiększa się o 2. Dziesięć kolejnych przypisań daje: 2, 4, 6, ..., 20.

Zmienna `i` jest licznikiem pętli i jednocześnie indeksem tablicy. Określa, do którego elementu tablicy zostanie wpisana wartość.

Warunek i < 10 oznacza, że i przyjmuje wartości od 0 do 9. To daje dokładnie 10 iteracji, czyli tyle samo, ile elementów ma tablica.

Zmienna `j` przechowuje wartość wpisywaną do tablicy. Po każdym obiegu pętli jest zwiększana o 2.

Tworzy tablicę typu int o długości 10. Indeksy takiej tablicy zaczynają się od 0, a kończą na 9.

Tablica ma 10 elementów, więc ostatni poprawny indeks to 9. Warunek i <= 10 próbowałby odwołać się do tablica[10], co spowodowałoby błąd wyjścia poza zakres tablicy.

To skrócony zapis instrukcji `j = j + 2`. Powoduje zwiększenie aktualnej wartości zmiennej `j` o 2.

Wystarczy ustawić int j = 1; i pozostawić zwiększanie j += 2. Wtedy do tablicy trafią wartości 1, 3, 5, ..., 19.

Wtedy pierwszy zapisany element miałby wartość 4 zamiast 2. Cała tablica zawierałaby wtedy liczby 4, 6, 8, ..., 22.

Zmienna `j` zaczyna od wartości 2, a po każdym wpisaniu do tablicy zwiększa się o 2. Dlatego kolejne elementy to następne liczby parzyste.

Trzeba zauważyć wartość początkową oraz stały przyrost w każdej iteracji. Tutaj start to 2, a różnica wynosi 2, więc powstaje ciąg liczb parzystych.

i wskazuje pozycję w tablicy, czyli numer komórki od 0 do 9. j to wartość wpisywana do tej komórki.

Pętla próbowałaby odwołać się do `tablica[10]`, czyli elementu spoza zakresu tablicy. Dla tablicy 10-elementowej poprawne indeksy to tylko 0-9.

Okno niemodalne nie blokuje pracy z głównym oknem aplikacji, więc użytkownik może korzystać z obu jednocześnie. Okno modalne wymaga zamknięcia lub zatwierdzenia, zanim będzie można wrócić do aplikacji.

Okno modalne blokuje pracę z resztą aplikacji do czasu zamknięcia. Okno niemodalne nie blokuje aplikacji i pozwala użytkownikowi pracować dalej.

Najczęściej służą do ustawień, paneli narzędzi, wyszukiwania, formatowania lub innych funkcji pomocniczych. Mogą pozostawać otwarte podczas dalszej pracy użytkownika.

Stosuje się je do paneli ustawień, palet narzędzi, okien właściwości lub wyszukiwania. Użytkownik może mieć je otwarte i jednocześnie korzystać z głównego okna programu.

Ponieważ użytkownik może zmieniać ustawienia i jednocześnie obserwować efekt w głównym oknie programu. Nie trzeba przerywać pracy ani zamykać bieżącego zadania.

Ponieważ aplikacja oczekuje decyzji użytkownika przed wykonaniem dalszych działań. Przykładem jest pytanie o zapisanie zmian przed zamknięciem programu.

Nie. Aplikacja nadal działa, a użytkownik może przełączać się między oknem dialogowym a głównym interfejsem.

Tak. To jedna z jego typowych cech, np. panel ustawień lub narzędzi może być stale widoczny obok głównego obszaru pracy.

Zbyt wiele takich okien może wprowadzać chaos i utrudniać orientację w interfejsie. Dlatego powinny być stosowane tylko tam, gdzie równoległa praca naprawdę ma sens.

Często zakłada się, że każde okno dialogowe blokuje aplikację. W rzeczywistości blokowanie dotyczy okien modalnych, a niemodalne pozwalają kontynuować pracę.

Gdy użytkownik musi podjąć decyzję przed dalszą pracą, np. potwierdzić usunięcie danych lub zapisać zmiany. Wtedy zablokowanie interfejsu pomaga uniknąć błędów.

Gdy aplikacja musi uzyskać odpowiedź użytkownika przed kontynuacją, np. przy potwierdzeniu usunięcia danych lub zapisie zmian.

Wskazują na to metryki czasu ładowania, liczby żądań, rozmiaru przesyłanych danych i czasu ponownego wczytania. Są to typowe parametry oceny szybkości działania aplikacji lub strony.

Po metrykach związanych z czasem i zasobami, np. czasie wczytywania, liczbie żądań, ilości przesłanych danych oraz rozmiarze strony.

Testy funkcjonalne sprawdzają, czy system działa zgodnie z wymaganiami. Testy wydajnościowe badają, jak szybko i sprawnie działa pod obciążeniem lub w normalnych warunkach.

Testy funkcjonalne sprawdzają, czy aplikacja wykonuje wymagane funkcje. Testy wydajnościowe sprawdzają, jak szybko, stabilnie i efektywnie aplikacja działa.

Najczęściej mierzy się czas odpowiedzi, czas ładowania strony, liczbę żądań HTTP, rozmiar przesyłanych zasobów, zużycie pamięci i zachowanie przy wielu użytkownikach.

Najważniejsze są: czas pełnego załadowania, liczba żądań HTTP, rozmiar pobranych zasobów, czas odpowiedzi serwera i ilość danych pobranych z pamięci podręcznej.

Im więcej żądań i większy rozmiar danych, tym dłużej przeglądarka pobiera zasoby. To może wydłużać czas ładowania i pogarszać komfort użytkownika.

Każde żądanie wymaga komunikacji z serwerem. Im więcej żądań, tym większe opóźnienia i większe obciążenie przeglądarki oraz serwera.

Pokazuje, jak szybko strona ładuje się ponownie, zwykle z wykorzystaniem pamięci podręcznej. Krótszy czas sugeruje lepszą optymalizację zasobów i cache.

To czas potrzebny na pobranie i załadowanie wszystkich zasobów strony, takich jak HTML, CSS, JavaScript, obrazy i czcionki.

Pomaga kompresja plików, zmniejszenie liczby żądań, optymalizacja obrazów, użycie cache oraz minimalizacja kodu CSS i JavaScript. Ważne jest też ograniczenie zbędnych przekierowań.

Można zmniejszyć rozmiar obrazów, minifikować CSS i JavaScript, ograniczyć liczbę żądań, używać cache oraz kompresji danych.

Testy użyteczności oceniają wygodę i intuicyjność obsługi przez użytkownika. Testy wydajnościowe mierzą szybkość działania i zużycie zasobów.

Gdy poszkodowany jest nieprzytomny, ale oddycha prawidłowo. Taka pozycja pomaga utrzymać drożność dróg oddechowych i zmniejsza ryzyko zadławienia.

Poszkodowany jest nieprzytomny, ale oddycha prawidłowo. W takiej sytuacji pozycja boczna pomaga utrzymać drożność dróg oddechowych.

Przemieszczanie takiej osoby może pogłębić uraz i doprowadzić do poważnych powikłań. Przy podejrzeniu urazu kręgosłupa należy ograniczyć ruchy poszkodowanego do minimum.

Brak oddechu oznacza konieczność natychmiastowego rozpoczęcia resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Pozycja boczna opóźniłaby działania ratujące życie.

Najpierw trzeba ocenić przytomność i oddech. Jeśli poszkodowany nie oddycha, nie układa się go na boku, tylko rozpoczyna resuscytację krążeniowo-oddechową.

Jej celem jest utrzymanie drożnych dróg oddechowych i zmniejszenie ryzyka zadławienia. Umożliwia też swobodne wypływanie wydzielin z jamy ustnej.

Brak tętna oznacza stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej resuscytacji. W takiej sytuacji pozycja boczna jest niewłaściwa.

Najpierw należy sprawdzić bezpieczeństwo, przytomność oraz oddech poszkodowanego. Jeśli osoba oddycha, należy wezwać pomoc i dopiero wtedy ułożyć ją na boku.

Nie. Przy podejrzeniu urazu kręgosłupa należy ograniczyć ruchy poszkodowanego, chyba że trzeba zabezpieczyć drogi oddechowe lub zapobiec zadławieniu.

Trzeba stale kontrolować oddech i stan poszkodowanego oraz wezwać pomoc. Jeśli oddech ustanie, należy rozpocząć RKO.

Przy omdleniu osoba traci przytomność, ale oddycha. Przy zatrzymaniu krążenia oddech jest nieobecny lub nieprawidłowy, dlatego konieczne jest RKO.