Pytania pomocnicze - INF.04

Właściwość Text ustawia napis widoczny na pasku tytułu okna. Nie zmienia nazwy obiektu w kodzie, tylko tekst wyświetlany użytkownikowi.

Właściwość `Text` określa napis widoczny na pasku tytułu okna. Nie należy jej mylić z `(Name)`, które jest nazwą obiektu w kodzie.

(Name) to nazwa kontrolki lub formularza używana w kodzie programu, a Text to podpis widoczny w interfejsie. To dwie różne właściwości i nie należy ich mylić.

`(Name)` to techniczna nazwa formularza lub kontrolki używana w kodzie programu. `Text` to tekst widoczny dla użytkownika, np. tytuł okna lub napis na przycisku.

Właściwość Cursor określa wygląd kursora myszy po najechaniu na formularz. Aby ustawić standardową strzałkę, wybiera się odpowiednią wartość kursora domyślnego.

Za kolor tła odpowiada właściwość `BackColor`. Właściwość `BackgroundImage` służy do ustawienia obrazu jako tła.

`Cursor` określa wygląd kursora myszy nad danym formularzem lub kontrolką. Dla standardowej strzałki wybiera się wartość typu `Cursors.Arrow` lub odpowiednik w oknie Properties.

UseWaitCursor włącza kursor oczekiwania dla kontrolki lub formularza, a nie służy do wyboru konkretnego typu kursora. Do ustawienia strzałki używa się właściwości Cursor.

BackColor ustawia kolor tła formularza. Jest to podstawowa właściwość wyglądu okna i wpływa na jego wizualną prezentację.

`Cursor` pozwala wybrać konkretny kursor, np. strzałkę. `UseWaitCursor` wymusza kursor oczekiwania, informujący użytkownika, że program jest zajęty.

Można zrobić to w kodzie C#, np. `this.Text = "Tytuł";`, `this.Cursor = Cursors.Arrow;`, `this.BackColor = Color.White;`.

BackgroundImage służy do ustawienia obrazu w tle, a nie jednolitego koloru. Jeśli pytanie dotyczy koloru tła, właściwą odpowiedzią jest BackColor.

Właściwości są zwykle pogrupowane kategoriami, np. Appearance dla wyglądu i Behavior dla zachowania. Text, Cursor i BackColor należą do ustawień związanych z prezentacją formularza.

Xamarin pozwala tworzyć aplikacje mobilne na różne platformy, np. Android i iOS, z użyciem języka C#. Jest częścią ekosystemu Microsoft/.NET.

Xamarin wykorzystuje głównie C# i .NET, natomiast React Native opiera się przede wszystkim na JavaScript lub TypeScript. Oba narzędzia mogą służyć do tworzenia aplikacji cross-platform.

XCode to środowisko programistyczne Apple przeznaczone głównie do tworzenia aplikacji na iOS i macOS. Standardowo używa się w nim Swift lub Objective-C, a nie C# jako głównej technologii cross-platform.

Android Studio jest podstawowym środowiskiem do tworzenia aplikacji na Androida, zwykle w Kotlinie lub Javie. Nie jest typowym narzędziem do tworzenia aplikacji cross-platform w C#.

Oznacza aplikację tworzoną tak, aby działała na wielu systemach, np. Androidzie i iOS, często z wykorzystaniem wspólnej bazy kodu.

Xamarin najczęściej kojarzy się z Visual Studio, ponieważ jest zintegrowany z ekosystemem Microsoft i platformą .NET.

.NET MAUI jest następcą Xamarin.Forms i służy do tworzenia aplikacji wieloplatformowych w C# oraz .NET. W nowszych projektach zastępuje starsze podejście oparte na Xamarin.Forms.

Badge służy do prezentowania krótkich informacji, najczęściej liczników lub etykiet. Może pokazywać np. liczbę wiadomości, komentarzy albo aktualizacji.

Jest to mały element z krótkim tekstem lub liczbą, zwykle umieszczony obok linku, nagłówka albo przycisku. Na ilustracji będzie wyglądał jak niewielka etykieta, np. niebieskie pole z liczbą.

Badge jest małą etykietą lub licznikiem, natomiast Alert to większy komunikat zajmujący zwykle całą szerokość kontenera. Alert informuje użytkownika o stanie, ostrzeżeniu lub sukcesie.

Button jest przyciskiem przeznaczonym do wykonania akcji po kliknięciu. Badge pełni głównie funkcję informacyjną, np. pokazuje liczbę elementów.

Glyphicon to ikona, np. koperta, drukarka lub lupa. Badge to mała etykieta tekstowa lub licznik, często zawierający liczbę.

Przykładowo: `<span class="badge">6</span>`. W nowszym Bootstrapie często używa się też klas kolorów, np. `<span class="badge bg-primary">6</span>`.

Testy Alfa są zwykle prowadzone wewnątrz organizacji przez programistów lub testerów. Testy Beta wykonują wybrani użytkownicy zewnętrzni, zbliżeni do docelowej grupy odbiorców.

Pozwalają wykryć błędy występujące w rzeczywistych warunkach użycia, na różnych urządzeniach i wersjach systemu. Dają też informacje o wygodzie korzystania z aplikacji.

Testy Beta wykonuje wybrana grupa użytkowników aplikacji, najczęściej należąca do grupy docelowej. Google Play dostarcza mechanizm udostępnienia wersji testowej, ale nie testuje aplikacji za dewelopera.

Może zebrać zgłoszenia błędów, opinie o funkcjach, dane o awariach oraz uwagi dotyczące interfejsu i użyteczności aplikacji.

Nie. Testy Beta mogą być uzupełnieniem formalnych testów opartych o przypadki testowe, ale ich cechą charakterystyczną jest udział rzeczywistych użytkowników.

Aplikacja może zostać opublikowana z błędami widocznymi dopiero u prawdziwych użytkowników. Może to skutkować złymi ocenami, odinstalowaniami i koniecznością szybkich poprawek.

Jump search przeszukuje posortowaną tablicę, wykonując skoki o określony rozmiar bloku. Po znalezieniu bloku, w którym może być element, stosuje wyszukiwanie liniowe.

Algorytm porównuje wartości na granicach bloków, aby ustalić, gdzie może znajdować się szukany element. Bez posortowania nie da się poprawnie wykluczyć pozostałych części tablicy.

Binary search dzieli zakres wyszukiwania na połowy, a Jump search przeskakuje blokami i potem przeszukuje liniowo wybrany blok. Binary search ma zwykle lepszą złożoność: O(log n).

Typowa złożoność Jump search to O(√n), jeśli rozmiar skoku dobrano jako pierwiastek z liczby elementów tablicy.

Wyszukiwanie liniowe sprawdza kolejne elementy od początku do końca. Jump search najpierw pomija całe bloki, a liniowo sprawdza tylko wybrany fragment tablicy.

Rozmiar skoku określa, o ile indeksów algorytm przesuwa się podczas sprawdzania kolejnych bloków. Najczęściej przyjmuje się wartość zbliżoną do √n.

Komentarze służą do opisywania kodu i ułatwiają jego zrozumienie. Nie są wykonywane przez interpreter ani kompilator.

Komentarz jednoliniowy w Pythonie zapisuje się od znaku `#`. Wszystko po tym znaku do końca linii jest komentarzem.

Nie. W Pythonie `//` jest operatorem dzielenia całkowitego, a komentarz zaczyna się od `#`.

Tak. Można zapisać instrukcję, a po niej komentarz rozpoczynający się od `#`, np. `x = 5 # przypisanie wartości`.

Komentarz zaczyna się od `#` i jest ignorowany przez interpreter. Docstring to napis dokumentacyjny w potrójnych cudzysłowach, używany głównie do opisu funkcji, klas i modułów.

Każdą składową RGB, np. 152, 251, 152, przelicza się osobno na zapis szesnastkowy. 152 dziesiętnie to 98 hex, a 251 dziesiętnie to FB hex.

Ponieważ każda z trzech składowych koloru została zamieniona na system szesnastkowy: 152 = 98, 251 = FB, 152 = 98. Razem daje to zapis 98 FB 98, czyli często także #98FB98.

Standardowy kod koloru RGB ma 6 cyfr szesnastkowych: po 2 cyfry dla czerwonego, zielonego i niebieskiego. Przykład: #98FB98.

W systemie szesnastkowym po cyfrze 9 występują litery: A = 10, B = 11, C = 12, D = 13, E = 14, F = 15. Dzięki temu jedna cyfra hex może zapisać wartości od 0 do 15.

Należy przeliczyć każdą składową RGB osobno na hex i porównać wynik z odpowiedziami. Dla RGB(152, 251, 152) poprawny wynik to 98 FB 98, więc odpowiedź A.

Kontrolka z fokusem jest aktualnie aktywna i może bezpośrednio przyjmować dane od użytkownika, np. znaki wpisywane z klawiatury.

Zdarzenie `focus` występuje, gdy element zostaje uaktywniony, np. po kliknięciu myszą, przejściu klawiszem `Tab` albo ustawieniu fokusu w kodzie.

`focus` oznacza otrzymanie fokusu przez element, a `blur` oznacza jego utratę. Są to zdarzenia przeciwne.

`keyup` jest zdarzeniem klawiatury i występuje po puszczeniu klawisza. Nie opisuje uaktywnienia kontrolki kliknięciem myszy.

Można np. podświetlić aktywne pole, wyświetlić podpowiedź dla użytkownika albo przygotować kontrolkę do wprowadzania danych.

Tak. Kliknięcie może wywołać m.in. zdarzenia myszy oraz `focus`, jeśli pole wcześniej nie było aktywne.

To gotowe wzory licencji pozwalające autorowi określić, na jakich zasadach inni mogą korzystać z jego utworu. Mogą dotyczyć np. kopiowania, modyfikowania, użycia komercyjnego i obowiązku podania autora.

BY oznacza obowiązek uznania autorstwa. Użytkownik musi podać autora utworu zgodnie z wymaganiami licencji.

NC oznacza zakaz użycia komercyjnego. Utworu można używać tylko w celach niekomercyjnych, chyba że autor udzieli dodatkowej zgody.

ND oznacza zakaz tworzenia utworów zależnych. Nie wolno modyfikować, remiksować ani adaptować utworu.

SA oznacza obowiązek udostępnienia utworu zależnego na tej samej lub zgodnej licencji. Dotyczy to sytuacji, gdy użytkownik tworzy przeróbkę lub adaptację.

Zwykle wtedy, gdy nie zawiera warunku ND. Trzeba jednak nadal przestrzegać pozostałych warunków, np. BY, NC lub SA.

Nie. Jeśli licencja zawiera oznaczenie NC, użycie komercyjne jest zabronione bez dodatkowej zgody autora.

Domyślnie `StackLayout` układa elementy pionowo, czyli jeden pod drugim. Odpowiada to ustawieniu `Orientation="Vertical"`.

Właściwość `Orientation` określa kierunek układania elementów. Wartość `Horizontal` układa je w wierszu, a `Vertical` w kolumnie.

Pozwala połączyć różne sposoby rozmieszczenia elementów. Na przykład cały formularz może być pionowy, ale etykieta i przełącznik mogą znajdować się w jednym poziomym wierszu.

`Placeholder` wyświetla podpowiedź w pustym polu tekstowym. Nie jest to wpisana wartość, tylko tekst pomocniczy widoczny przed rozpoczęciem edycji.

Oznacza, że przełącznik jest domyślnie włączony. W interfejsie będzie widoczny w pozycji aktywnej.

Wartość `0.5` oznacza ustawienie suwaka w połowie zakresu, jeśli nie zmieniono wartości minimalnej i maksymalnej. Domyślnie daje to uchwyt suwaka mniej więcej na środku.

Ponieważ oba elementy `Entry` znajdują się bezpośrednio w głównym `StackLayout`, który domyślnie układa kontrolki pionowo.

Są umieszczone w wewnętrznym `StackLayout` z ustawieniem `Orientation="Horizontal"`, więc zostają ułożone obok siebie.