Pytania pomocnicze - INF.04

Agile zakłada iteracyjne dostarczanie produktu i możliwość częstych zmian. Dzięki temu zespół może doprecyzowywać wymagania w trakcie realizacji.

Agile zakłada iteracyjną pracę i regularne dostosowywanie zakresu projektu. Dzięki temu zespół może reagować na nowe potrzeby klienta bez konieczności przebudowy całego planu.

To przede wszystkim zmienne wymagania, niepewny zakres, częsty kontakt z klientem i potrzeba szybkiego reagowania na nowe potrzeby. Model kaskadowy lepiej działa przy stabilnych i dobrze opisanych wymaganiach.

Model kaskadowy jest liniowy i wymaga dobrze określonych wymagań na początku. Agile jest elastyczny, pozwala zmieniać wymagania i dostarczać produkt etapami.

Praca jest dzielona na krótkie etapy, w których powstają kolejne wersje produktu. Po każdej iteracji można zebrać opinię i wprowadzić poprawki.

Model kaskadowy sprawdza się, gdy wymagania są stabilne, dobrze opisane i mało prawdopodobne jest ich zmienianie. Jest typowy dla projektów o przewidywalnym przebiegu.

Zmiana wymagań jest traktowana jako naturalny element projektu, a nie błąd planowania. Zespół może aktualizować backlog i dostosowywać priorytety w kolejnych iteracjach.

Iteracyjny sposób pracy oznacza realizację projektu w krótkich cyklach. Po każdym cyklu można ocenić efekty i zaplanować kolejne działania.

Model kaskadowy wymaga dokładnego ustalenia wymagań na początku i realizacji etap po etapie. Późniejsze zmiany są w nim trudniejsze, droższe i mniej elastyczne.

Klient lub przedstawiciel użytkowników regularnie przekazuje informacje zwrotne. Pomaga to zespołowi tworzyć produkt zgodny z aktualnymi potrzebami.

Klient regularnie przekazuje informację zwrotną i pomaga ustalać priorytety. Dzięki temu produkt lepiej odpowiada rzeczywistym potrzebom.

Nie. Agile ogranicza nadmiarową dokumentację, ale nie rezygnuje z niej całkowicie. Dokumentacja powinna wspierać projekt, a nie zastępować komunikację i działające oprogramowanie.

Model V opiera się na wcześniej zaplanowanych etapach i ścisłym powiązaniu projektowania z testowaniem. Agile dopuszcza częste zmiany wymagań i testowanie w każdej iteracji.

Jira służy do organizacji zadań, planowania pracy zespołu oraz śledzenia zgłoszeń, błędów i postępu realizacji projektu.

Jira służy do zarządzania zadaniami, monitorowania błędów, planowania pracy zespołu i kontrolowania postępu projektu.

Git jest systemem kontroli wersji, czyli służy głównie do zarządzania zmianami w kodzie. Jira natomiast wspiera zarządzanie projektem i monitorowanie zgłoszeń.

Jira zarządza zadaniami i zgłoszeniami w projekcie, natomiast Git służy do kontroli wersji kodu źródłowego.

Bugzilla koncentruje się głównie na zgłaszaniu i śledzeniu błędów. Jira oprócz obsługi błędów oferuje także rozbudowane zarządzanie projektem, sprintami i tablicami zadań.

Bug to zgłoszenie błędu w aplikacji, które może zostać przypisane konkretnej osobie, opisane, ocenione priorytetem i śledzone aż do naprawy.

Jasmine to framework do testów jednostkowych w JavaScript. Nie służy do organizacji projektu ani do zarządzania zgłoszeniami w zespole.

Jira często wspiera metodyki Agile, szczególnie Scrum i Kanban, umożliwiając pracę na backlogu, sprintach i tablicach zadań.

W Jira można śledzić zadania, błędy, zgłoszenia użytkowników, priorytety, terminy, statusy realizacji i przypisanie do konkretnych osób.

Backlog to lista zadań, funkcjonalności i błędów oczekujących na realizację lub zaplanowanie w sprincie.

Jira umożliwia pracę z backlogiem, sprintami, tablicami Kanban i Scrum oraz raportowanie postępu. Dzięki temu dobrze wspiera organizację pracy w Agile.

Polega na modelowaniu programu za pomocą obiektów, które łączą dane i metody. Obiekty są tworzone na podstawie klas.

Klasa jest wzorcem lub definicją, a obiekt jest konkretnym egzemplarzem tej klasy utworzonym w pamięci programu.

Hermetyzacja chroni dane obiektu przed niekontrolowanym dostępem. Pozwala udostępniać tylko wybrane metody i właściwości.

Nie. Funkcje i procedury występują także w programowaniu proceduralnym, dlatego same w sobie nie definiują podejścia obiektowego.

Klasa zwykle zawiera pola opisujące stan obiektu oraz metody określające jego zachowanie. Może też mieć konstruktor i modyfikatory dostępu.

Najczęściej są to klasy, obiekty, hermetyzacja, dziedziczenie i polimorfizm. W tym pytaniu poprawny zestaw to klasy, obiekty oraz hermetyzacja.

Są to podstawowe pojęcia programowania obiektowego. Pozostałe odpowiedzi zawierają elementy, które nie są charakterystyczne wyłącznie dla podejścia obiektowego albo pochodzą z innych obszarów, np. baz danych.

Pola przechowują dane obiektu, czyli jego stan. Metody opisują czynności, które obiekt może wykonywać.

Nie są to cechy wyróżniające podejście obiektowe. Mogą występować w różnych paradygmatach programowania, także poza OOP.

Kwerendy i wyzwalacze są pojęciami związanymi głównie z bazami danych. Nie stanowią podstawowych elementów podejścia obiektowego.

Warto szukać terminów takich jak klasa, obiekt, hermetyzacja, dziedziczenie i polimorfizm. Jeśli w odpowiedzi pojawiają się pojęcia z baz danych lub programowania proceduralnego, zwykle nie są one pełnym opisem OOP.

Polega na podziale problemu na mniejsze podproblemy, rozwiązaniu ich osobno i połączeniu wyników. Często wykorzystuje rekurencję.

Polega na podziale problemu na mniejsze podproblemy, rozwiązaniu ich osobno, a następnie połączeniu wyników w rozwiązanie całości. Stosuje się ją wtedy, gdy mniejsze części są prostsze do obsługi niż problem główny.

Najpierw problem jest dzielony na mniejsze części, potem części są rozwiązywane, a na końcu wyniki są łączone w rozwiązanie całości.

To: podział problemu, rozwiązanie podproblemów oraz scalenie wyników. Często etap rozwiązywania odbywa się rekurencyjnie.

Przypadek bazowy to sytuacja, w której problem jest już na tyle prosty, że można go rozwiązać bez dalszego wywoływania rekurencji.

Bo ten sam schemat działania powtarza się dla coraz mniejszych części problemu. Rekurencja naturalnie odwzorowuje taki sposób myślenia i implementacji.

Przykładami są wyszukiwanie binarne, sortowanie przez scalanie oraz sortowanie szybkie. Wszystkie dzielą dane na mniejsze części.

Przykładami są sortowanie szybkie, sortowanie przez scalanie oraz wyszukiwanie binarne. Każdy z nich rozbija problem na mniejsze fragmenty i przetwarza je oddzielnie.

Ponieważ w każdym kroku dzieli zakres wyszukiwania na połowy i kontynuuje pracę tylko w jednej z nich. Dzięki temu szybko zmniejsza liczbę sprawdzanych elementów.

„Dziel i zwyciężaj” to konkretna technika projektowania algorytmów oparta na podziale problemu. Heurystyka to raczej praktyczna metoda szukania dobrego rozwiązania, niekoniecznie optymalnego i nieoparta obowiązkowo na takim podziale.

Dziel i zwyciężaj to systematyczna metoda podziału problemu na podproblemy. Algorytm heurystyczny szuka dobrego rozwiązania praktycznego, ale nie zawsze gwarantuje rozwiązanie optymalne.

Bo nie oznaczają techniki konstruowania algorytmu, tylko odnoszą się do konkretnych problemów optymalizacyjnych. Pytanie dotyczy metody projektowania rozwiązania, a nie nazwy zadania.

Problem komiwojażera to konkretne zadanie optymalizacyjne polegające na znalezieniu najkrótszej trasy odwiedzającej miasta. Nie jest to ogólna technika projektowania algorytmów.

Nie. Ta technika działa najlepiej wtedy, gdy problem można sensownie rozbić na niezależne lub prawie niezależne części, a koszt połączenia wyników nie jest zbyt duży.

Model spiralny zakłada ocenę ryzyka w każdej iteracji projektu. Dzięki temu zespół może wcześnie wykrywać problemy i ograniczać ich skutki.

Model spiralny łączy projektowanie, prototypowanie i ocenę ryzyka w kolejnych iteracjach. Każdy obrót spirali obejmuje planowanie, analizę ryzyka, wytwarzanie i ocenę rezultatów.

Model kaskadowy zakłada przechodzenie etapów po kolei, zwykle bez cofania się. Model spiralny jest iteracyjny i w każdej iteracji uwzględnia analizę ryzyka.

Bo ten model został zaprojektowany tak, aby wcześnie wykrywać zagrożenia projektu i ograniczać ich skutki. Decyzje o dalszych pracach podejmuje się po ocenie ryzyk w każdej iteracji.

Bo ten model został zaprojektowany właśnie do identyfikowania i ograniczania zagrożeń projektu. Dzięki temu można wcześniej wykryć problemy techniczne, organizacyjne lub kosztowe.

Najlepiej sprawdza się w dużych, kosztownych i złożonych projektach, w których istnieje duża niepewność techniczna lub biznesowa.

Model spiralny jest dobry dla dużych, kosztownych i ryzykownych projektów, w których wymagania mogą się zmieniać. Pozwala stopniowo rozwijać system i kontrolować zagrożenia.

Najczęściej analizuje się ryzyko techniczne, organizacyjne, kosztowe, terminowe i związane z wymaganiami. Przykładem może być użycie nowej technologii lub niejasne oczekiwania klienta.

Ryzykiem może być np. zmiana wymagań klienta, przekroczenie budżetu, opóźnienie prac albo wybór technologii, która nie spełni oczekiwań.

Ryzykiem może być opóźnienie, przekroczenie budżetu, błędne wymagania, problemy techniczne, brak kompetencji zespołu lub trudności z integracją systemów.

Celem jest wykrycie potencjalnych zagrożeń i przygotowanie działań, które zmniejszą prawdopodobieństwo problemów lub ich skutki.

Prototyp pomaga sprawdzić pomysły, wymagania i rozwiązania techniczne przed pełnym wdrożeniem. Dzięki temu można zmniejszyć ryzyko błędnych decyzji projektowych.

Nie. Prototypowanie może być elementem pracy nad projektem, ale model spiralny wyróżnia się przede wszystkim systematyczną analizą ryzyka w kolejnych iteracjach.

Wymaga regularnego planowania iteracji, oceny ryzyk i podejmowania decyzji po każdej pętli projektu. To zwiększa złożoność organizacyjną i koszty.

Najlepiej w dużych, złożonych i kosztownych projektach, gdzie występuje dużo niepewności. Jest przydatny tam, gdzie błędne decyzje mogłyby spowodować duże straty.

Najpierw określa się cele i wymagania, potem analizuje ryzyko, następnie tworzy i testuje rozwiązanie, a na końcu planuje kolejny etap. Taki cykl powtarza się aż do ukończenia projektu.

Do zalet należą wczesne wykrywanie problemów, elastyczność oraz lepsza kontrola ryzyka. Model pozwala też stopniowo doprecyzowywać wymagania i rozwijać produkt.

Stos działa według zasady LIFO, czyli Last In, First Out. Oznacza to, że jako pierwszy usuwany jest element dodany jako ostatni.

Wskazują na to operacje push, pop i peek działające na ostatnio dodanym elemencie. To typowe zachowanie zasady LIFO.

Operacja push dodaje nowy element na szczyt stosu. Po jej wykonaniu dodany element staje się ostatnio dodanym elementem w strukturze.

LIFO oznacza Last In, First Out, czyli ostatni włożony element jest usuwany jako pierwszy. Stos działa więc „od góry” struktury.

pop usuwa i zwykle zwraca element znajdujący się na szczycie stosu. peek tylko zwraca ten element, ale nie usuwa go ze stosu.

peek() tylko odczytuje element znajdujący się na szczycie stosu, ale go nie usuwa. pop() zwraca ten element i jednocześnie usuwa go ze struktury.

Kolejka FIFO usuwa elementy w kolejności ich dodania, czyli pierwszy dodany element jest usuwany jako pierwszy. W pytaniu metoda pop usuwa ostatnio dodany element, co odpowiada stosowi.

Pozwala sprawdzić, czy stos zawiera jakiekolwiek elementy. Jest używana głównie po to, aby uniknąć błędu przy próbie zdjęcia elementu z pustego stosu.

Metoda isEmpty sprawdza, czy stos jest pusty. Jest przydatna przed wykonaniem pop lub peek, aby uniknąć próby odczytu elementu z pustej struktury.

Kolejka FIFO usuwa element dodany najwcześniej, a nie ostatnio dodany. Podane operacje jednoznacznie opisują dostęp do końca struktury, czyli stos.

Szczyt stosu to miejsce, w którym znajduje się ostatnio dodany element. Operacje push, pop i peek dotyczą właśnie tego elementu.

Nie. Tablica to ogólna struktura przechowująca elementy pod indeksami, a stos to abstrakcyjna struktura danych z ograniczonym zestawem operacji zgodnych z LIFO.

Stos jest wykorzystywany m.in. do obsługi wywołań funkcji, cofania operacji, sprawdzania poprawności nawiasów oraz przetwarzania wyrażeń arytmetycznych.

Stos wykorzystuje się m.in. do obsługi wywołań funkcji, cofania operacji, sprawdzania nawiasów oraz przechodzenia algorytmów rekurencyjnych.

Typ `char` służy do przechowywania pojedynczego znaku, np. `'A'`, `'T'` albo `'5'`. Literał znakowy zapisuje się w apostrofach.

char przechowuje pojedynczy znak, np. 'T', a String przechowuje ciąg znaków, np. "Tekst". Znak zapisuje się w apostrofach, a napis w cudzysłowach.

`'T'` oznacza pojedynczy znak typu `char`. `"T"` oznacza napis typu `String`, nawet jeśli zawiera tylko jeden znak.

Bo 'T' jest pojedynczym znakiem. Typ char w Javie służy właśnie do przechowywania pojedynczych znaków.

Wartości logiczne `true` i `false` przechowuje typ `boolean`. Nie służy on do przechowywania liter ani liczb.

int przechowuje liczby całkowite, a float liczby rzeczywiste. Wartość 'T' jest znakiem, więc nie pasuje do tych typów bez odpowiedniej konwersji.

Najczęściej używa się typu `int`, np. `int liczba = 10;`. Dla bardzo dużych liczb całkowitych można użyć typu `long`.

Typ boolean przechowuje tylko dwie wartości logiczne: true albo false. Nie służy do zapisu znaków ani liczb.

Typ `float` przechowuje liczby zmiennoprzecinkowe, np. `2.5f`. Wartość `'T'` jest znakiem, więc pasuje do typu `char`, a nie do `float`.

Typ zmiennej jest podany przy jej deklaracji, np. char zm3;. To właśnie typ określa, jakie wartości można do niej przypisać.

Do typów prostych należą m.in. int, float, char i boolean. Służą odpowiednio do przechowywania liczb całkowitych, liczb rzeczywistych, pojedynczych znaków i wartości logicznych.

Polega na tym, że człowiek chce postępować zgodnie z wcześniejszymi decyzjami, deklaracjami lub zobowiązaniami. Dlatego częściej doprowadza rozpoczęte sprawy do końca.

Konsekwencja jest kojarzona z odpowiedzialnością, wiarygodnością i stabilnością. Ludzie często unikają zachowań, które przeczyłyby ich wcześniejszym deklaracjom.

Bo reguła ta odnosi się do potrzeby bycia konsekwentnym wobec własnych wcześniejszych działań. Człowiek chce utrzymać zgodność między tym, co zadeklarował, a tym, co robi dalej.

Jeśli członek zespołu publicznie zadeklaruje wykonanie zadania, zwykle odczuwa większą motywację, aby je zrealizować. Deklaracja wzmacnia poczucie odpowiedzialności.

Reguła wzajemności dotyczy odwzajemniania przysług. Reguła zaangażowania i konsekwencji dotyczy trzymania się wcześniejszych decyzji i zobowiązań.

Społeczny dowód słuszności polega na kierowaniu się zachowaniem lub opinią grupy. Reguła zaangażowania i konsekwencji opiera się na własnym wcześniejszym wyborze lub deklaracji.

Społeczny dowód słuszności polega na kierowaniu się zachowaniem lub opinią grupy. Reguła zaangażowania i konsekwencji wynika z potrzeby spójności z własnymi wcześniejszymi działaniami.

Uleganie autorytetowi wynika z podporządkowania się osobie uznawanej za ważną, kompetentną lub wpływową. Reguła zaangażowania i konsekwencji wynika z chęci pozostania wiernym własnym wcześniejszym decyzjom.

Należy szukać sformułowań związanych z dotrzymywaniem zobowiązań, kontynuowaniem działań, konsekwencją i doprowadzaniem spraw do końca.

Przykładem jest dokończenie zadania po publicznym zadeklarowaniu, że się je wykona. W zespole działa to np. wtedy, gdy ktoś po podjęciu zobowiązania czuje większą odpowiedzialność za realizację pracy.

Służy do oznaczania metod, które mogą być nadpisywane w klasach pochodnych. Umożliwia to polimorfizm, czyli różne zachowanie metody zależnie od rzeczywistego typu obiektu.

Słowo kluczowe virtual oznacza, że metoda może zostać przesłonięta w klasie pochodnej. Umożliwia to działanie polimorfizmu, czyli wywołanie odpowiedniej wersji metody zależnie od rzeczywistego typu obiektu.

Metoda zwykła jest wywoływana zgodnie z typem referencji lub wskaźnika. Metoda wirtualna może zostać wywołana zgodnie z rzeczywistym typem obiektu, jeśli została nadpisana w klasie pochodnej.

Nie. W C# i C++ virtual dotyczy przede wszystkim metod składowych, a nie zwykłych pól lub atrybutów danych klasy.

W klasie bazowej metoda musi mieć słowo kluczowe `virtual`, a w klasie pochodnej używa się `override`. Dzięki temu klasa pochodna dostarcza własną implementację metody.

Zwykła metoda jest wywoływana zgodnie z typem referencji lub wskaźnika, natomiast metoda virtual może zostać rozstrzygnięta dynamicznie w czasie działania programu. Dzięki temu klasa pochodna może dostarczyć własną implementację.

Nie w typowym znaczeniu egzaminacyjnym. `virtual` odnosi się przede wszystkim do metod, właściwości lub podobnych elementów zachowania, a nie do zwykłych pól/atrybutów klasy.

W klasie bazowej metoda jest oznaczona słowem virtual, a w klasie pochodnej używa się słowa override. Przykład: public virtual void Pokaz() oraz public override void Pokaz().

Nie. Funkcja zaprzyjaźniona oznaczona `friend` nie jest metodą klasy, dlatego nie może być metodą wirtualną.

Tak, w C++ destruktor może być wirtualny i często powinien taki być w klasach bazowych używanych polimorficznie. Jednak w pytaniu egzaminacyjnym wskazano ogólny kontekst użycia terminu virtual jako metody klasy, ponieważ destruktor w C++ również jest specjalną funkcją składową klasy.

`virtual` umożliwia polimorfizm dynamiczny. Program może wywołać różne wersje tej samej metody w zależności od tego, jakiego typu obiekt faktycznie znajduje się pod referencją lub wskaźnikiem.

Funkcja zaprzyjaźniona w C++ nie jest metodą klasy, tylko zwykłą funkcją z dostępem do prywatnych składników klasy. Ponieważ nie należy do klasy, nie może być metodą wirtualną.

Ponieważ zarówno w C#, jak i w C++ słowo `virtual` najczęściej oznacza metody, które mogą być nadpisane w klasach pochodnych. Pozostałe odpowiedzi nie pasują ogólnie do obu języków w takim kontekście.

WPF służy do tworzenia graficznych aplikacji desktopowych dla systemu Windows. Pozwala projektować okna, formularze, kontrolki i obsługę zdarzeń.

Visual Studio obsługuje projekty WPF, język C#, XAML, debugowanie i kompilację aplikacji .NET. Jest podstawowym środowiskiem Microsoftu do pracy z WPF.

WPF, czyli Windows Presentation Foundation, to technologia firmy Microsoft do tworzenia graficznych aplikacji okienkowych dla systemu Windows. Interfejs użytkownika opisuje się najczęściej w języku XAML.

XAML służy do opisywania wyglądu interfejsu użytkownika, np. okien, przycisków i układów kontrolek. Logika działania aplikacji jest zwykle pisana w C#.

XAML służy do deklaratywnego opisu interfejsu użytkownika, np. okien, przycisków, pól tekstowych i układów kontrolek. Logika aplikacji jest zwykle pisana w C#.

Obie technologie służą do tworzenia aplikacji okienkowych Windows, ale WPF jest nowszy i mocniej opiera się na XAML, wiązaniu danych oraz bardziej elastycznym projektowaniu interfejsu.

NetBeans jest kojarzony głównie z Javą, a PyCharm z Pythonem. WPF należy do ekosystemu Microsoft .NET, dlatego standardowo używa się Visual Studio.

Visual Studio obsługuje tworzenie aplikacji WPF. Xamarin Studio było związane głównie z tworzeniem aplikacji mobilnych z użyciem Xamarin, a nie z klasycznymi aplikacjami WPF.

Nie jest to typowe narzędzie do WPF. Xamarin służy głównie do tworzenia aplikacji mobilnych i wieloplatformowych, a WPF jest technologią desktopową dla Windows.

W Visual Studio można tworzyć okna WPF, kontrolki XAML, obsługiwać zdarzenia, pisać kod C# oraz uruchamiać i debugować aplikację. Środowisko wspiera też wiązanie danych i wzorzec MVVM.