Pytania pomocnicze - INF.08

Tłumienie oblicza się jako różnicę poziomu wejściowego i wyjściowego: A = Pwe[dBm] - Pwy[dBm]. Wynik jest wyrażony w dB.

dBm oznacza bezwzględny poziom mocy względem 1 mW. dB oznacza różnicę lub stosunek dwóch poziomów, dlatego tłumienie wyraża się w dB.

Oznacza poziom mocy mniejszy od 1 mW. Dokładnie -10 dBm odpowiada mocy 0,1 mW.

Oznacza to dopasowanie warunków pomiaru. Dzięki temu można bezpośrednio porównać poziomy wejściowy i wyjściowy bez dodatkowych przeliczeń.

Tor ma tłumienie, gdy poziom sygnału na wyjściu jest mniejszy niż na wejściu. Ma wzmocnienie, gdy poziom wyjściowy jest większy od wejściowego.

Poziom sygnału zmalał o 10 dB. Oznacza to, że tor transmisyjny wprowadził tłumienie 10 dB.

Polega na zestawieniu dedykowanego połączenia między stacjami końcowymi. Połączenie jest dostępne tylko dla nich aż do momentu rozłączenia.

Ponieważ mówi o utworzeniu połączenia na żądanie oraz o jego wyłącznej dostępności dla uczestników. To są kluczowe cechy komutacji kanałów.

W komutacji kanałów rezerwuje się cały tor transmisyjny na czas połączenia. W komutacji pakietów dane są dzielone na pakiety, które mogą współdzielić łącza z innymi transmisjami.

Oznacza to, że zarezerwowanych zasobów połączenia nie używają inne transmisje. Kanał pozostaje zajęty aż do zakończenia połączenia.

Typowym przykładem jest klasyczna sieć telefoniczna. Podczas rozmowy centrala zestawia połączenie między abonentami.

Odpowiedź B opisuje komutację komunikatów. Charakterystyczne jest w niej czasowe przechowywanie wiadomości w węzłach sieci przed dalszym przesłaniem.

Odpowiedź C odnosi się do transmisji z użyciem ustalonej trasy wirtualnej. Wszystkie pakiety danej wiadomości korzystają wtedy z tej samej logicznej drogi.

Odpowiedź D opisuje datagramowy sposób przesyłania pakietów. Każdy pakiet może mieć trasę ustalaną niezależnie od pozostałych.

Otwarta pętla oznacza stan spoczynku linii, np. gdy słuchawka telefonu jest odłożona. Urządzenie abonenckie pobiera wtedy bardzo mały prąd.

Maksymalna wartość wynosi 0,4 mA. Jest to kluczowa wartość do zapamiętania w tym typie pytania.

Otwarta pętla oznacza stan spoczynku, a zamknięta pętla oznacza zajęcie linii, np. po podniesieniu słuchawki. W zamkniętej pętli płynie znacznie większy prąd.

Zbyt duży pobór prądu mógłby zostać błędnie odczytany przez centralę jako zajęcie linii lub stan nieprawidłowy. Dlatego norma ogranicza ten prąd do bardzo małej wartości.

Pojęcie to dotyczy głównie analogowej sieci telefonicznej POTS. Pętla abonencka łączy urządzenie abonenta z centralą lub urządzeniem dostępowym operatora.

Po podniesieniu słuchawki pętla zostaje zamknięta i zaczyna płynąć prąd roboczy. Centrala wykrywa zmianę poboru prądu jako zajęcie linii.

Polega na takim dobraniu impedancji ramion mostka, aby przez przekątną A-B nie płynął prąd. Wtedy punkty A i B mają ten sam potencjał.

Korzysta się z warunku równowagi mostka: `ZR = ZL · R2 / R1`. Dla `ZL = 150 Ω`, `R2 = 100 Ω`, `R1 = 50 Ω` otrzymuje się `ZR = 300 Ω`.

Ponieważ brak prądu w gałęzi A-B oznacza, że mostek jest zrównoważony. Element podłączony między A i B nie otrzymuje wtedy sygnału z tej gałęzi.

Równoważnik imituje impedancję linii abonenckiej. Jego właściwy dobór pozwala ograniczyć słyszenie własnego głosu w słuchawce.

Mostek nie będzie zrównoważony, więc przez gałąź A-B popłynie prąd. W telefonie może to powodować silniejsze słyszenie własnego głosu w słuchawce.

Rezystancja dotyczy oporu dla prądu stałego, a impedancja obejmuje także wpływ pojemności i indukcyjności przy prądzie zmiennym. W uproszczonych zadaniach wartości impedancji często liczy się podobnie jak rezystancje.

Pozwala ograniczyć przekazywanie sygnału z własnego mikrofonu do własnej słuchawki. Dzięki temu rozmowa jest bardziej komfortowa i mniej podatna na sprzężenia.

Sygnalizacja abonencka to wymiana informacji sterujących między abonentem a centralą, np. przy zestawianiu i rozłączaniu połączenia. W cyfrowym łączu ISDN realizuje ją DSS1.

DSS1 jest standardowym protokołem sygnalizacji na styku użytkownik–sieć w ISDN. Pracuje głównie na kanale D, który służy do przesyłania informacji sterujących.

Kanał D służy do sygnalizacji, czyli przesyłania informacji o zestawianiu, nadzorowaniu i kończeniu połączeń. Właśnie na nim działa protokół DSS1.

DSS1 jest sygnalizacją abonencką, stosowaną między abonentem a centralą. SS7 jest sygnalizacją międzycentralową, używaną wewnątrz sieci operatora.

R1 i R2 to starsze systemy sygnalizacji stosowane głównie między centralami, a nie na styku abonent–centrala. Dlatego nie są właściwe dla cyfrowego łącza abonenckiego ISDN.

DSS1 przesyła informacje potrzebne do obsługi połączenia, takie jak numer wybierany, zgłoszenie połączenia, rozłączenie oraz dane usług dodatkowych, np. prezentacji numeru CLIP.

To ciągły ton słyszany po podniesieniu słuchawki telefonu analogowego. Oznacza, że centrala jest gotowa do przyjęcia wybieranego numeru.

Przyjmuje się zakres około 400–450 Hz, najczęściej około 425 Hz.

Sygnał zgłoszenia jest ciągły. Sygnały przerywane występują np. przy sygnale zajętości lub innych stanach połączenia.

Sygnał zgłoszenia słyszy abonent po podniesieniu słuchawki. Sygnał wywołania służy do uruchomienia dzwonka telefonu abonenta wywoływanego.

Występuje w analogowej telefonii abonenckiej POTS, przesyłanej przez pętlę abonencką między aparatem telefonicznym a centralą.

Nie. DTMF to tony generowane przez aparat podczas wybierania cyfr, a sygnał zgłoszenia generuje centrala przed rozpoczęciem wybierania numeru.

Omomierz jest przyrządem przeznaczonym bezpośrednio do pomiaru rezystancji. Pętla abonencka jest obwodem przewodowym, więc jej opór mierzy się właśnie omomierzem.

Omomierz mierzy zwykłe wartości rezystancji obwodów i przewodów. Megaomomierz służy do pomiaru bardzo dużych rezystancji, głównie rezystancji izolacji.

Może wskazywać na zbyt długą linię, uszkodzenie przewodu, skorodowane styki albo słabe połączenia. Taki stan może pogarszać jakość usług telekomunikacyjnych.

Poziomoskop i miernik poziomu służą do pomiaru poziomu sygnału, a nie rezystancji. Megaomomierz jest używany głównie do badania izolacji.

Zależy głównie od długości linii, przekroju żył, materiału przewodów oraz jakości połączeń. Większa długość przewodu zwykle oznacza większą rezystancję.

Pomiar rezystancji wykonuje się przy odłączonym zasilaniu badanego obwodu. Podłączenie omomierza do czynnego obwodu może uszkodzić miernik lub dać błędny wynik.

DTMF polega na jednoczesnym wygenerowaniu dwóch tonów sinusoidalnych o różnych częstotliwościach: jednej z grupy niskiej i jednej z grupy wysokiej. Para częstotliwości jednoznacznie identyfikuje naciśnięty klawisz.

Należy znaleźć klawisz w tabeli, a następnie odczytać częstotliwość z nagłówka wiersza oraz z nagłówka kolumny. Dla klawisza 6 jest to wiersz 770 Hz i kolumna 1477 Hz.

Zastosowanie dwóch częstotliwości zmniejsza ryzyko błędnego rozpoznania sygnału i pozwala łatwo zakodować wiele klawiszy. Każdy przycisk ma unikalną kombinację jednej częstotliwości niskiej i jednej wysokiej.

Do grupy niskiej należą częstotliwości przypisane wierszom: 697 Hz, 770 Hz, 852 Hz oraz 941 Hz.

Do grupy wysokiej należą częstotliwości przypisane kolumnom: 1209 Hz, 1336 Hz, 1477 Hz oraz 1633 Hz.

DTMF stosuje się w telefonii do wybierania numerów tonowo oraz do sterowania usługami automatycznymi, np. infoliniami IVR, pocztą głosową lub centralami telefonicznymi.

Styk S to interfejs po stronie abonenta, łączący zakończenie sieciowe NT z terminalami TE. Występuje typowo w dostępie podstawowym ISDN BRI.

Charakterystyczne są urządzenie NT, wiele terminali TE oraz wspólna magistrala abonencka. Często widoczne są też osobne tory Tx/Rx i rezystory terminujące.

Styk U znajduje się zwykle między siecią operatora a zakończeniem NT. Styk S znajduje się za NT, po stronie abonenta, i służy do podłączania terminali ISDN.

NT, czyli Network Termination, kończy linię operatora i udostępnia interfejs abonencki dla urządzeń użytkownika. Oddziela część sieci operatora od instalacji abonenta.

TE oznacza terminal użytkownika. TE1 to urządzenie zgodne bezpośrednio z ISDN, natomiast TE2 wymaga zwykle adaptera terminalowego.

Rezystory terminujące dopasowują impedancję linii i ograniczają odbicia sygnału. Dzięki temu transmisja na magistrali jest stabilniejsza.

Styk S najczęściej wiąże się z dostępem podstawowym ISDN BRI. Dostęp ten wykorzystuje kanały 2B+D.

Uszkodzona lub zawilgocona izolacja powoduje upływ prądu między żyłami albo do ziemi. Takie upływy zakłócają sygnał rozmówny i mogą objawiać się szumem, buczeniem lub trzaskami.

Rezystancja przewodu dotyczy oporu samej żyły metalowej, a rezystancja izolacji dotyczy jakości oddzielenia elektrycznego między żyłami. Izolacja powinna mieć bardzo dużą rezystancję, zwykle liczoną w megaomach.

Najczęstsze przyczyny to zawilgocenie kabla, pęknięcia izolacji, uszkodzenia mechaniczne, zabrudzone lub skorodowane złącza oraz starzenie się materiału izolacyjnego.

Impedancja falowa dotyczy głównie dopasowania linii do transmisji sygnałów i odbić falowych. Przy szumach, przydźwięku i przesłuchach spowodowanych upływnością bardziej właściwy jest pomiar rezystancji izolacji.

Oznacza, że między żyłami istnieje niepożądana przewodność, czyli izolacja nie spełnia swojej funkcji. Może to prowadzić do przesłuchów, zakłóceń i błędnej pracy linii.

Wykonując pomiary na kolejnych odcinkach linii, można określić, na którym fragmencie pojawia się obniżona rezystancja izolacji. Dzięki temu zawęża się obszar poszukiwania uszkodzenia.