Pytania pomocnicze - INF.08

PnP oznacza Plug and Play. Jest to technologia automatycznego wykrywania i konfigurowania sprzętu po jego podłączeniu.

System wykrywa urządzenie, identyfikuje je, dobiera sterownik i przydziela mu zasoby sprzętowe, np. przerwania IRQ lub adresy wejścia-wyjścia.

Ponieważ użytkownik zwykle nie musi ręcznie ustawiać parametrów sprzętowych ani konfigurować zworek. Większość czynności wykonuje automatycznie system operacyjny.

PnP to technologia automatycznej konfiguracji sprzętu, a AGP to magistrala/złącze używane głównie do podłączania kart graficznych w starszych komputerach.

Sterownik pozwala systemowi operacyjnemu komunikować się z urządzeniem. PnP może automatycznie wyszukać i zainstalować odpowiedni sterownik.

Można to sprawdzić w Menedżerze urządzeń. Widoczne są tam zainstalowane urządzenia, sterowniki oraz ewentualne błędy konfiguracji.

Chkdsk służy do sprawdzania dysków i partycji pod kątem błędów systemu plików. Może także naprawiać wykryte problemy, jeśli zostanie uruchomione z odpowiednimi przełącznikami.

Chkdsk sprawdza i naprawia błędy systemu plików. Defrag porządkuje rozmieszczenie fragmentów plików na dysku, aby poprawić wydajność odczytu.

Diskpart służy do zarządzania dyskami, partycjami i woluminami, np. tworzenia lub usuwania partycji. Chkdsk nie służy do partycjonowania, tylko do kontroli integralności systemu plików.

Cleanmgr, czyli Oczyszczanie dysku, usuwa zbędne pliki tymczasowe i systemowe. Nie sprawdza integralności systemu plików tak jak Chkdsk.

Polecenie sprawdza partycję C: i naprawia wykryte błędy systemu plików. Zwykle wymaga uprawnień administratora.

Warto go użyć po awarii zasilania, nieprawidłowym zamknięciu systemu, problemach z odczytem plików lub komunikatach o błędach dysku. Narzędzie pomaga wykryć i naprawić niespójności systemu plików.

Nie w pełnym zakresie. Chkdsk bada głównie system plików i sektory, natomiast SMART monitoruje parametry sprzętowe dysku, takie jak liczba błędów, temperatura czy realokowane sektory.

Oznacza, że komputer nie może odnaleźć lub uruchomić programu rozruchowego NTLDR. W rezultacie system operacyjny nie zostanie załadowany.

Błąd pojawia się po podstawowej inicjalizacji sprzętu przez BIOS, gdy komputer próbuje uruchomić system z dysku lub innego nośnika.

Nie. System nie działa niestabilnie, ponieważ w ogóle się nie uruchamia.

Przyczyną może być brak lub uszkodzenie pliku NTLDR, błędna kolejność bootowania, uszkodzony sektor rozruchowy albo problem z dyskiem.

Jeśli komputer próbuje uruchomić się z nośnika bez poprawnych plików startowych, np. pendrive’a lub dyskietki, może wyświetlić komunikat o braku NTLDR.

Nie. Ten komunikat oznacza zatrzymanie procesu rozruchu, a nie automatyczne uruchomienie mechanizmu naprawy systemu.

Zapora kontroluje ruch sieciowy i blokuje nieautoryzowane połączenia. Chroni komputer przed dostępem z sieci LAN lub Internetu.

Zapora filtruje połączenia sieciowe, a program antywirusowy wykrywa i usuwa złośliwe oprogramowanie. Oba mechanizmy uzupełniają się, ale nie pełnią tej samej funkcji.

Oznacza odrzucanie prób połączenia z komputerem inicjowanych z zewnątrz. Przykładem może być zablokowanie dostępu do usługi działającej na określonym porcie.

Sieć publiczna jest mniej zaufana, ponieważ mogą znajdować się w niej nieznane urządzenia. Bardziej restrykcyjne reguły zmniejszają ryzyko nieautoryzowanego dostępu.

Reguły mogą dotyczyć aplikacji, portów, protokołów TCP/UDP, adresów IP oraz profilu sieci. Dzięki temu administrator może precyzyjnie kontrolować komunikację.

Weryfikacja nazwy użytkownika i hasła jest zadaniem mechanizmu uwierzytelniania systemu. Zapora odpowiada za kontrolę ruchu sieciowego, a nie za logowanie użytkownika.

Służy do cofnięcia systemu do wcześniejszego stanu, np. sprzed instalacji sterownika, aktualizacji lub programu powodującego problemy.

Zapisywane są głównie pliki systemowe, ustawienia systemowe, rejestr Windows oraz wybrane sterowniki.

Nie. Punkt przywracania nie zapisuje całej zawartości dysku ani partycji, dlatego nie zastępuje pełnej kopii zapasowej.

Nie jest przeznaczony do ochrony danych użytkownika. Dokumenty, zdjęcia i inne pliki należy zabezpieczać za pomocą kopii zapasowej.

Warto go utworzyć przed instalacją sterowników, aktualizacji systemu, ważnych programów lub przed zmianami w konfiguracji Windows.

Punkt przywracania zapisuje wybrane składniki systemowe, natomiast obraz systemu jest pełniejszą kopią partycji lub dysku, umożliwiającą odtworzenie całego środowiska.

API to zestaw funkcji, zasad i struktur, dzięki którym aplikacja może korzystać z usług systemu operacyjnego, np. plików, pamięci, sieci czy urządzeń.

Ponieważ określa standardowy sposób komunikacji programu z systemem. Aplikacja korzystająca z danego API może poprawnie działać w środowisku, dla którego to API zostało przygotowane.

API dotyczy komunikacji programów z systemem lub biblioteką. IRQ to żądanie przerwania sprzętowego używane przez urządzenia do zgłaszania potrzeby obsługi przez procesor.

API jest interfejsem programistycznym. DMA to mechanizm bezpośredniego dostępu urządzeń do pamięci operacyjnej bez ciągłego udziału procesora.

API oznacza Application Programming Interface, czyli interfejs programowania aplikacji.

Nie. API może być udostępniane także przez biblioteki, usługi internetowe, aplikacje, sterowniki i urządzenia.

Czwórnik to układ elektryczny mający dwie pary zacisków: wejściową i wyjściową. Służy do opisu przenoszenia sygnału przez element lub tor transmisyjny.

Ponieważ wynika z parametrów samego układu, takich jak rezystancja, indukcyjność, pojemność i konduktancja. Nie zależy bezpośrednio od zewnętrznych warunków podłączenia.

Tłumienność falowa opisuje właściwości własne czwórnika. Tłumienność wtrąceniowa określa dodatkowe osłabienie sygnału po włączeniu czwórnika do konkretnego toru.

Tłumienność niedopasowania jest skutkiem odbić sygnału powstających przy niedopasowaniu impedancji między elementami toru transmisyjnego.

Tłumienność najczęściej wyraża się w decybelach, czyli dB. Im większa wartość tłumienności, tym większe osłabienie sygnału.

Do parametrów falowych zalicza się m.in. impedancję falową oraz tłumienność falową. Są one związane z propagacją fali w układzie.

To zniekształcenia powstające, gdy tor transmisyjny tłumi różne częstotliwości sygnału z różną siłą. Zmieniają się wtedy proporcje składowych częstotliwościowych sygnału.

Sygnał złożony jest z wielu składowych częstotliwościowych. Jeśli jedne składowe zostaną osłabione bardziej niż inne, zmienia się kształt sygnału po stronie odbiorczej.

Deformacje tłumieniowe dotyczą różnego poziomu osłabienia częstotliwości. Deformacje opóźnieniowe dotyczą różnego czasu dotarcia składowych sygnału do odbiornika.

Pasmo przenoszenia określa zakres częstotliwości, które tor może przesyłać. Nawet wewnątrz tego pasma tłumienie może nie być jednakowe, co prowadzi do deformacji tłumieniowych.

Mogą pogarszać jakość transmisji, powodować błędy odbioru i utrudniać poprawne odtworzenie sygnału. Dotyczy to szczególnie transmisji analogowej i szybkich transmisji cyfrowych.

Deformacje tłumieniowe wynikają z nierównomiernego tłumienia częstotliwości w jednym torze transmisyjnym. Przenik oznacza niepożądane przedostawanie się sygnału z jednego kanału do drugiego.

Stosuje się tory transmisyjne o możliwie płaskiej charakterystyce amplitudowej, korektory, filtry kompensujące oraz odpowiednio dobrane medium transmisyjne.

Światłowód ma znacznie mniejszą tłumienność i przesyła impulsy świetlne zamiast sygnałów elektrycznych. Dzięki temu sygnał wolniej traci moc i jest odporny na zakłócenia elektromagnetyczne.

W światłowodzie dane są przesyłane światłem, a w kablach miedzianych sygnałem elektrycznym. Światłowód jest odporny na EMI i zwykle obsługuje większe odległości oraz przepustowości.

Tłumienność określa, jak bardzo sygnał słabnie podczas przesyłania przez medium. Im mniejsza tłumienność, tym dalej można przesłać sygnał bez regeneracji.

Regenerator odtwarza osłabiony lub zniekształcony sygnał, aby można go było przesłać dalej. W światłowodach potrzeba takich urządzeń występuje rzadziej niż w mediach miedzianych.

Skrętka kat. 6 jest przeznaczona głównie do sieci LAN i ma ograniczony zasięg, typowo do około 100 metrów w Ethernet. Nie nadaje się tak dobrze jak światłowód do transmisji na znaczne odległości.

Światłowody stosuje się w sieciach WAN, sieciach operatorskich, połączeniach między miastami, szkieletach sieci oraz przy dostępie FTTH. Są wybierane tam, gdzie potrzebna jest duża przepustowość i duży zasięg.

dB określa stosunek dwóch wartości, np. zysk lub tłumienie. dBm określa bezwzględny poziom mocy odniesiony do 1 mW.

0 dBm odpowiada mocy 1 mW. Wynika to bezpośrednio z definicji jednostki dBm.

Ponieważ wykorzystuje logarytm dziesiętny ze stosunku mocy do wartości odniesienia 1 mW. Dzięki temu wygodnie opisuje bardzo szeroki zakres mocy.

Jednostka dBm jest stosowana m.in. w pomiarach Wi-Fi, radiokomunikacji, światłowodach i telekomunikacji. Pozwala określić poziom mocy sygnału.

Wartość ujemna oznacza moc mniejszą niż 1 mW. Na przykład -30 dBm to 1 µW.

Litera „m” w dBm oznacza odniesienie do miliwata. Dlatego jednostką poziomu mocy odniesioną do 1 mW jest dBm.