Pytania pomocnicze - INF.08

Światłowód przesyła sygnał optyczny, a nie elektryczny. Dzięki temu może pracować z bardzo dużymi częstotliwościami i jest mniej podatny na zakłócenia.

Pasmo transmisji oznacza zakres częstotliwości, które może przenieść medium. Przepustowość określa ilość danych możliwych do przesłania w jednostce czasu.

Najczęściej porównuje się skrętkę miedzianą, kabel koncentryczny i światłowód. W nowoczesnych sieciach największe możliwości transmisyjne daje światłowód.

Kabel energetyczny jest przeznaczony głównie do przesyłania energii elektrycznej, a nie szybkiej transmisji danych teleinformatycznych. Nie zapewnia pasma porównywalnego ze światłowodem.

Światłowód jednomodowy prowadzi zasadniczo jeden mod światła i nadaje się na duże odległości. Wielomodowy prowadzi wiele modów i jest stosowany głównie na krótszych trasach.

Kable miedziane mogą odbierać zakłócenia elektromagnetyczne, co pogarsza jakość transmisji. Światłowód jest na nie odporny, ponieważ przesyła światło, a nie prąd elektryczny.

1000 Mbit/s to 1 Gbit/s, czyli prędkość typowa dla standardu Gigabit Ethernet.

Kabel UTP kategorii 6 jest przystosowany do transmisji 1 Gbit/s w sieciach Ethernet i zapewnia lepsze parametry transmisyjne niż starsze kategorie 2, 3 i 4.

Tak, kategoria 5e również obsługuje Gigabit Ethernet do 100 m. W tym pytaniu jednak wśród odpowiedzi nie ma kategorii 5e, dlatego prawidłową odpowiedzią jest kategoria 6.

Kabel UTP to nieekranowana skrętka używana głównie do połączeń Ethernet, np. między komputerem, przełącznikiem, routerem lub punktem dostępowym.

Starsze kategorie mają mniejsze pasmo i nie są przeznaczone do typowych połączeń Gigabit Ethernet. Kategoria 6 ma lepsze parametry tłumienia i przesłuchów, dlatego nadaje się do szybszej transmisji danych.

Typowa maksymalna długość jednego toru transmisyjnego skrętki miedzianej Ethernet wynosi 100 m, licząc razem przewód instalacyjny i kable krosowe.

Podstawowe parametry to R, L, C i G. Oznaczają odpowiednio rezystancję, indukcyjność, pojemność i konduktancję odniesione do jednostki długości linii.

Straty w dielektryku opisuje konduktancja jednostkowa G. Jej jednostką jest S/m.

Rezystancja jednostkowa R opisuje straty w przewodnikach i ma jednostkę Ω/m. Konduktancja jednostkowa G opisuje upływność izolacji między przewodami i ma jednostkę S/m.

Konduktancję mierzy się w simensach, a w linii długiej podaje się ją w przeliczeniu na długość przewodu. Dlatego jednostką jest simens na metr, czyli S/m.

F/m to jednostka pojemności jednostkowej C. Opisuje zdolność linii do gromadzenia ładunku elektrycznego między przewodami.

H/m to jednostka indukcyjności jednostkowej L. Parametr ten wiąże się z polem magnetycznym wytwarzanym przez prąd płynący w linii.

Należy szukać określeń takich jak upływność izolacji, straty w dielektryku, straty między przewodami lub przewodzenie przez izolator. Wtedy poprawną jednostką jest S/m.

Oznacza liczbę bitów używanych do zapisania jednej próbki sygnału. Im więcej bitów, tym więcej możliwych poziomów liczbowych i dokładniejsze odwzorowanie sygnału.

Należy użyć wzoru 2^n, gdzie n to liczba bitów. Dla 8 bitów jest to 2^8 = 256.

Ponieważ liczy się liczba wszystkich możliwych kodów, a nie największa wartość kodu. Kody od 0 do 255 dają razem 256 różnych wartości.

Przetwornik A/C zamienia sygnał analogowy na cyfrowy. Przetwornik C/A działa odwrotnie: zamienia dane cyfrowe na sygnał analogowy.

Kwantyzacja to przypisanie próbce sygnału analogowego jednej z dostępnych wartości cyfrowych. Liczba tych wartości zależy od rozdzielczości przetwornika.

Liczba możliwych poziomów podwaja się. Na przykład 8 bitów daje 256 poziomów, a 9 bitów daje 512 poziomów.

W modulacji ASK zmienia się amplituda fali nośnej zależnie od bitu sygnału cyfrowego. Dla jednego stanu logicznego fala ma widoczną amplitudę, a dla drugiego może być silnie zmniejszona lub zanikać.

W ASK informacja jest przenoszona przez zmianę amplitudy sygnału nośnego. W FSK zmienia się częstotliwość nośnej, natomiast amplituda zwykle pozostaje stała.

W ASK zmienia się amplituda sygnału, a w PSK zmienia się faza fali nośnej. Na oscylogramie PSK można rozpoznać po skokach fazy, a nie po zanikaniu amplitudy.

Ponieważ dla bitów o określonej wartości pojawia się fala nośna o dużej amplitudzie, a dla pozostałych bitów sygnał jest znacznie mniejszy lub nieobecny. To typowa cecha kluczowania amplitudy.

Fala nośna to sygnał sinusoidalny o określonej częstotliwości, którego parametr jest zmieniany zgodnie z przesyłaną informacją. W ASK zmieniana jest jej amplituda.

Nie. QPSK jest odmianą modulacji fazy, w której informacja jest kodowana przez cztery możliwe przesunięcia fazowe. Sama zmiana amplitudy nie jest cechą rozpoznawczą QPSK.

ASK jest wrażliwa na zakłócenia amplitudy, tłumienie i zmiany poziomu sygnału w torze transmisyjnym. Dlatego w wielu systemach stosuje się bardziej odporne modulacje, np. PSK, FSK lub QAM.

Sygnał deterministyczny można dokładnie opisać wzorem i przewidzieć jego wartość w dowolnej chwili. Sygnał losowy ma przebieg nieprzewidywalny i opisuje się go statystycznie.

Sygnał nieokresowy nie powtarza swojego przebiegu po stałym czasie. Nie istnieje dla niego okres T spełniający warunek x(t) = x(t + T).

Pytanie opisuje sygnał o dokładnej zależności matematycznej, ale bez informacji o powtarzalności. Poprawna odpowiedź wskazuje sygnał deterministyczny, lecz nieokresowy, czyli taki, który nie tworzy cyklicznego wzorca.

Sygnał okresowy ma fragment przebiegu, który powtarza się regularnie co stały odstęp czasu. Typowym przykładem jest sinusoida.

Nie. Wzór matematyczny oznacza jedynie deterministyczność sygnału, ale nie przesądza o okresowości. Przykładem sygnału deterministycznego nieokresowego jest przebieg wykładniczo zanikający.

Stacjonarność dotyczy sygnałów losowych i oznacza, że ich właściwości statystyczne, np. wartość średnia lub wariancja, nie zmieniają się w czasie.

Należy zsumować wagi bitów ustawionych na 1 i pomnożyć wynik przez napięcie odniesienia. W układzie odwracającym trzeba dodatkowo uwzględnić zmianę znaku.

Bit a1 jest bitem najbardziej znaczącym i ma największą wagę, np. 1/2. Bit a3 ma mniejszą wagę, np. 1/8, więc jego wpływ na wynik jest mniejszy.

Dla 110 suma wag wynosi 1/2 + 1/4 = 3/4. W układzie odwracającym napięcie wyniesie -(-4 V) · 3/4 = 3 V.

Napięcie odniesienia wyznacza maksymalną skalę napięcia wyjściowego przetwornika. Wynik analogowy jest jego odpowiednią częścią zależną od wartości binarnej na wejściu.

Jeżeli w układzie zastosowano wzmacniacz operacyjny w konfiguracji odwracającej, napięcie wyjściowe ma przeciwny znak względem napięcia odniesienia. Dlatego ujemne Uodn może dać dodatnie Uwy.

Najpierw oblicza się, jaką częścią napięcia odniesienia jest napięcie wyjściowe. Następnie dobiera się bity, których wagi sumują się do tej części.

Sygnał ciągły może przyjmować dowolne wartości w czasie i amplitudzie. Sygnał dyskretny ma ograniczenie: może być dyskretny w czasie, w amplitudzie albo w obu tych dziedzinach.

Ciągła dziedzina czasu oznacza, że sygnał jest określony dla każdego momentu czasu, a nie tylko dla wybranych chwil próbkowania.

Najczęściej ma postać schodkową: poziome odcinki oznaczają stałą wartość, a pionowe skoki zmianę na inny poziom amplitudy.

Wykres C przedstawia sygnał schodkowy. Czas przebiega ciągle, ale wartości amplitudy zmieniają się skokowo, czyli są dyskretne.

Wykres schodkowy opisuje sygnał istniejący przez cały czas, tylko o skokowych poziomach. Wykres próbkowany pokazuje wartości tylko w określonych chwilach czasu.

W praktyce sygnał cyfrowy zwykle jest dyskretny zarówno w czasie, jak i w amplitudzie. Jednak w teorii można oddzielnie analizować dyskretyzację czasu i dyskretyzację wartości.

Sygnał okresowy powtarza swój kształt po stałym czasie zwanym okresem. Można to zapisać jako x(t + T) = x(t).

Sygnał ciągły nie ma przerw, skoków ani oderwanych punktów. Jego wartość zmienia się płynnie w czasie.

Ponieważ jego fragmenty nie powtarzają się regularnie po jednakowym czasie. Brak stałego okresu oznacza brak okresowości.

Nie. Sygnał może powtarzać się regularnie, ale zawierać skoki lub przerwy, więc nie będzie ciągły.

Sygnał ciągły jest nieprzerwaną krzywą w czasie. Sygnał impulsowy składa się z krótkich impulsów oddzielonych przerwami.

Okres T to czas, po którym przebieg sygnału zaczyna się powtarzać. Im krótszy okres, tym większa częstotliwość sygnału.

BRA, czyli Basic Rate Access, to podstawowy dostęp ISDN składający się z dwóch kanałów B po 64 kbit/s oraz jednego kanału D o przepływności 16 kbit/s.

Kanał D służy głównie do sygnalizacji, czyli zestawiania, nadzorowania i rozłączania połączeń. Może też przenosić niewielkie ilości danych pakietowych.

Każdy kanał B w dostępie BRA ma przepływność 64 kbit/s. Kanały B przenoszą dane użytkownika, np. głos lub transmisję danych.

Dostęp BRA ma układ 2B+D, czyli 2 × 64 kbit/s + 16 kbit/s. Łączna przepływność kanałów użytkowych i sygnalizacyjnych wynosi 144 kbit/s.

Kanał B przenosi właściwe dane użytkownika, np. rozmowę lub transmisję danych. Kanał D odpowiada przede wszystkim za sygnalizację połączeń.

W europejskich sieciach ISDN stosowany jest protokół DSS1. Pracuje on w kanale D i obsługuje sygnalizację między terminalem abonenta a centralą.