Pytania pomocnicze - INF.08

Proces to uruchomiony program wraz z przydzielonymi zasobami, takimi jak pamięć, uchwyty plików czy czas procesora. Jeden program może uruchomić jeden lub wiele procesów.

PID pozwala jednoznacznie wskazać konkretny proces. Dzięki temu system i administrator mogą monitorować, kontrolować lub zakończyć wybrany proces.

PID identyfikuje proces, czyli działający program. UID identyfikuje użytkownika w systemie.

Można użyć poleceń takich jak `ps aux`, `top`, `htop` albo `pidof nazwa_programu`. W wynikach znajduje się kolumna z numerem PID.

PID można sprawdzić w Menedżerze zadań po włączeniu kolumny PID albo poleceniem `tasklist` w wierszu polecenia.

Nie. PID jest nadawany podczas uruchamiania procesu i może być inny przy kolejnym uruchomieniu programu. Po zakończeniu procesu numer PID może zostać kiedyś użyty ponownie.

`kill` w Linuxie i `taskkill` w Windows służą do wysyłania sygnału lub polecenia zakończenia procesu. Często wskazuje się proces właśnie za pomocą jego PID.

Typowe wskazówki to skanowanie plików, dysków lub pendrive’ów oraz wykrywanie złośliwego oprogramowania. Antywirus działa lokalnie na komputerze i kontroluje pliki oraz procesy.

Antywirus wykrywa i usuwa złośliwe oprogramowanie z plików oraz nośników danych. Zapora sieciowa kontroluje ruch przychodzący i wychodzący w sieci.

Sniffer służy do przechwytywania i analizy pakietów sieciowych. Nie jest narzędziem przeznaczonym głównie do skanowania dysków ani wykrywania wirusów na nośnikach pamięci.

Debugger służy programistom do analizowania działania programu, śledzenia błędów i wykonywania kodu krok po kroku. Nie jest narzędziem ochrony przed złośliwym oprogramowaniem.

Pendrive’y, karty pamięci i dyski USB mogą przenosić zainfekowane pliki między komputerami. Automatyczne skanowanie zmniejsza ryzyko infekcji systemu.

Ochrona w czasie rzeczywistym polega na bieżącym monitorowaniu uruchamianych plików, operacji dyskowych i aktywności systemu. Dzięki temu zagrożenie może zostać zablokowane zanim wyrządzi szkody.

SMART oznacza Self-Monitoring, Analysis and Reporting Technology. Jest to technologia monitorowania, analizy i raportowania stanu dysku.

SMART może wskazywać m.in. rosnącą liczbę uszkodzonych sektorów, błędy odczytu i zapisu, przegrzewanie dysku oraz problemy z komunikacją.

Nie. SMART tylko informuje o stanie dysku i ostrzega przed możliwą awarią, ale nie naprawia fizycznych uszkodzeń nośnika.

BIOS to podstawowe oprogramowanie płyty głównej uruchamiające komputer i inicjujące sprzęt. Nie jest systemem oceny stanu technicznego dysku.

SMART służy do diagnostyki stanu dysku, natomiast MBR to struktura rozruchowa i tablica partycji znajdująca się na początku dysku.

Należy niezwłocznie wykonać kopię zapasową ważnych danych i przygotować się do wymiany dysku, ponieważ ryzyko awarii jest podwyższone.

Mirroring oznacza lustrzane zapisywanie tych samych danych na co najmniej dwóch dyskach. Dzięki temu awaria jednego dysku nie powoduje utraty danych.

Ponieważ te same dane są przechowywane na więcej niż jednym dysku. Jeden dysk stanowi kopię drugiego, co zwiększa odporność na awarie.

RAID 0 dzieli dane między dyski i zwiększa wydajność, ale nie zapewnia bezpieczeństwa danych. RAID 1 kopiuje dane na drugi dysk, zapewniając odporność na awarię jednego nośnika.

Do RAID 1 potrzebne są co najmniej dwa dyski. Dane zapisywane są równolegle na obu nośnikach.

Nie. Przy dwóch dyskach o tej samej pojemności użytkownik ma do dyspozycji pojemność jednego dysku, ponieważ drugi przechowuje kopię danych.

Nie. RAID 1 chroni głównie przed awarią dysku, ale nie chroni przed przypadkowym usunięciem plików, wirusem, uszkodzeniem systemu lub kradzieżą sprzętu.

System może nadal działać na sprawnym dysku. Po wymianie uszkodzonego nośnika macierz zwykle odbudowuje kopię danych na nowym dysku.

MS Access służy do tworzenia baz danych oraz zarządzania danymi zapisanymi w tabelach. Umożliwia także tworzenie formularzy, kwerend i raportów.

MS Access jest programem bazodanowym, a MS Word służy do tworzenia i edycji dokumentów tekstowych. Word nie jest narzędziem do zarządzania relacyjnymi bazami danych.

Najważniejsze obiekty to tabele, formularze, kwerendy, raporty i relacje. Tabele przechowują dane, a pozostałe obiekty pomagają je wprowadzać, analizować i prezentować.

Tabela to podstawowe miejsce przechowywania danych. Składa się z pól, czyli kolumn, oraz rekordów, czyli wierszy z konkretnymi danymi.

Kwerendy służą do wyszukiwania, filtrowania, sortowania i przetwarzania danych. Pozwalają uzyskać z bazy tylko te informacje, które spełniają określone warunki.

MS Word służy do edycji tekstu, MS PowerPoint do prezentacji multimedialnych, a MS Publisher do tworzenia publikacji i materiałów do druku. MS Access odpowiada za bazy danych.

Licencja OEM jest przypisana do konkretnego zestawu komputerowego. Zwykle nie można jej swobodnie przenosić na inny komputer.

OEM jest zwykle związana z jednym komputerem, natomiast BOX to wersja detaliczna, która zazwyczaj pozwala na większą swobodę przeniesienia licencji na inny sprzęt.

Ponieważ mają większe ograniczenia użytkowania, zwłaszcza dotyczące przenoszenia oprogramowania na inne komputery. Często są też sprzedawane razem ze sprzętem.

Nie. W typowym rozumieniu egzaminacyjnym licencja OEM dotyczy jednego konkretnego komputera.

GNU GPL to licencja wolnego oprogramowania, która pozwala używać, analizować, modyfikować i rozpowszechniać program zgodnie z jej warunkami. OEM jest licencją komercyjną przypisaną zwykle do konkretnego sprzętu.

OEM oznacza Original Equipment Manufacturer, czyli producenta oryginalnego wyposażenia. W kontekście licencji oznacza oprogramowanie dostarczane najczęściej razem ze sprzętem.

Polega na rotacyjnym przechowywaniu kopii z różnych okresów: dziennych, tygodniowych i miesięcznych. Dzięki temu można odtworzyć dane z kilku punktów w czasie.

Syn oznacza zwykle kopię dzienną, czyli najczęściej wykonywaną kopię zapasową.

Ojciec oznacza kopię tygodniową. To kluczowa informacja w tym pytaniu egzaminacyjnym.

Dziadek oznacza zwykle kopię miesięczną lub inną kopię długoterminową, przechowywaną dłużej niż kopie dzienne i tygodniowe.

Rotacja pozwala zachować kilka wersji danych z różnych dni, tygodni lub miesięcy. Chroni to przed sytuacją, w której najnowsza kopia zawiera już uszkodzone lub błędne dane.

Mogą to być dyski zewnętrzne, taśmy backupowe, zasoby sieciowe, macierze dyskowe lub pamięci masowe w chmurze. Ważne jest ich opisanie i kontrola rotacji.

Rotacja polega na używaniu kilku nośników według ustalonego harmonogramu. Dzięki temu nie nadpisuje się stale tylko jednej kopii i można wrócić do danych z różnych dni.

Nośnik A przechowuje najczęstsze, najświeższe kopie. W typowym schemacie jest używany co drugi dzień.

Nośnik B jest używany rzadziej niż A, zwykle co czwarty dzień. Przykładowo może przypadać na dzień 2, 6, 10 itd.

Nośnik C jest używany jeszcze rzadziej, typowo co ósmy dzień. Dlatego nie należy mylić go z nośnikiem A, który pracuje co drugi dzień.

Pozwala zachować kopie z różnych okresów przy ograniczonej liczbie nośników. Łączy częste kopie bieżące ze starszymi punktami odtworzenia.

Nie. Najświeższe kopie najczęściej znajdują się na nośnikach używanych najczęściej, zwłaszcza na nośniku A.

QAM zmienia jednocześnie amplitudę i fazę sygnału nośnego. Dzięki temu jeden symbol może przenosić więcej niż jeden bit informacji.

ASK zmienia tylko amplitudę sygnału nośnego. QAM wykorzystuje zarówno zmianę amplitudy, jak i fazy, dlatego jest bardziej efektywna widmowo.

PSK koduje dane przez zmianę fazy sygnału. QAM oprócz fazy zmienia także amplitudę, co pozwala uzyskać większą liczbę stanów sygnału.

QAM pozwala przesyłać wiele bitów w jednym symbolu, co zwiększa przepływność przy ograniczonym paśmie. Jest stosowana m.in. w modemach, Wi-Fi, DVB i sieciach kablowych.

Liczba oznacza liczbę możliwych stanów sygnału, czyli punktów konstelacji. Im większa liczba, tym więcej bitów na symbol, ale większa wrażliwość na zakłócenia.

Przy większej liczbie punktów konstelacji odległości między nimi są mniejsze. Szum może więc łatwiej spowodować błędne rozpoznanie symbolu.

Nie. GFSK jest odmianą FSK, czyli modulacji częstotliwości, w której sygnał przed modulacją jest filtrowany filtrem Gaussa.

Polega na zmniejszeniu liczby bitów potrzebnych do reprezentacji sygnału. Dzięki temu sygnał zajmuje mniej miejsca i wymaga mniejszej przepływności podczas transmisji.

Jeżeli po kompresji do przesłania jest mniej danych, to w tej samej jednostce czasu trzeba przesłać mniej bitów. Oznacza to niższą przepływność wyrażaną np. w bit/s.

Kompresja bezstratna pozwala odtworzyć dane dokładnie w pierwotnej postaci. Kompresja stratna usuwa część informacji, ale zwykle daje większe zmniejszenie rozmiaru danych.

Dla dźwięku stosuje się np. MP3, AAC lub FLAC, dla obrazu JPEG i PNG, a dla wideo H.264, H.265 lub AV1. Kodeki te zmniejszają ilość danych potrzebnych do zapisu i transmisji.

Nie zawsze. Może zmniejszyć obciążenie łącza, ale kompresja stratna może pogorszyć jakość sygnału, a sam proces kompresji może wprowadzać opóźnienie.

Ilość danych określa rozmiar informacji, np. w bajtach lub bitach. Przepływność określa szybkość przesyłania danych, np. w bitach na sekundę.