Pytania pomocnicze - INF.08

BRA, czyli Basic Rate Access, to podstawowy dostęp ISDN składający się z dwóch kanałów B po 64 kbit/s oraz jednego kanału D o przepływności 16 kbit/s.

Kanał D służy głównie do sygnalizacji, czyli zestawiania, nadzorowania i rozłączania połączeń. Może też przenosić niewielkie ilości danych pakietowych.

Każdy kanał B w dostępie BRA ma przepływność 64 kbit/s. Kanały B przenoszą dane użytkownika, np. głos lub transmisję danych.

Dostęp BRA ma układ 2B+D, czyli 2 × 64 kbit/s + 16 kbit/s. Łączna przepływność kanałów użytkowych i sygnalizacyjnych wynosi 144 kbit/s.

Kanał B przenosi właściwe dane użytkownika, np. rozmowę lub transmisję danych. Kanał D odpowiada przede wszystkim za sygnalizację połączeń.

W europejskich sieciach ISDN stosowany jest protokół DSS1. Pracuje on w kanale D i obsługuje sygnalizację między terminalem abonenta a centralą.

Tłumienność jednostkową światłowodu podaje się najczęściej w dB/km, czyli decybelach na kilometr.

Tłumienność oznacza spadek mocy sygnału, natomiast dyspersja powoduje poszerzanie impulsów w czasie. Tłumienność ogranicza zasięg, a dyspersja może ograniczać szybkość transmisji.

Mała tłumienność oznacza mniejsze straty sygnału na kilometr. Dzięki temu transmisja może odbywać się na większą odległość bez regeneracji sygnału.

Należy pomnożyć tłumienność jednostkową przez długość kabla w kilometrach. Do wyniku trzeba doliczyć straty na spawach, złączach i innych elementach toru.

Tłumienie mogą zwiększać zbyt małe promienie zgięcia, zabrudzone złącza, uszkodzenia włókna, źle wykonane spawy oraz niska jakość elementów toru optycznego.

Pasmo transmisji określa zakres częstotliwości lub zdolność medium do przenoszenia sygnału, a czas propagacji dotyczy opóźnienia przejścia sygnału. Żaden z tych parametrów nie opisuje spadku mocy na 1 km.

Ponieważ dla rozmowy lub transmisji rezerwowany jest określony kanał komunikacyjny między urządzeniami końcowymi. Dopiero po jego zestawieniu można przesyłać informacje.

W komutacji łączy najpierw zestawia się połączenie i rezerwuje zasoby. W komutacji pakietów dane są dzielone na pakiety, które mogą być przesyłane różnymi trasami bez stałego kanału.

Tryb datagramowy oznacza, że każdy pakiet jest przesyłany niezależnie. Sieć nie zestawia wcześniej stałego połączenia między nadawcą a odbiorcą.

Klasycznym przykładem jest tradycyjna sieć telefoniczna, w której przed rozmową zestawiane jest połączenie między abonentami.

Zapewnia stały kanał i przewidywalne opóźnienia, co jest korzystne dla rozmów głosowych prowadzonych w czasie rzeczywistym.

Zasoby są rezerwowane na czas połączenia nawet wtedy, gdy użytkownicy chwilowo nie przesyłają danych. Może to prowadzić do mniej efektywnego wykorzystania sieci.

Jest to opór elektryczny między żyłą przewodzącą a innymi żyłami lub ekranem/powłoką kabla. Duża rezystancja izolacji oznacza dobrą izolację i małe ryzyko upływu prądu.

Minimalna wartość wynosi 1500 MΩ dla każdej żyły kabla o długości 1000 m.

Pozwala to porównywać parametry kabli o różnych długościach według jednej podstawy odniesienia. Długość kabla wpływa na wynik pomiaru rezystancji izolacji.

Najczęstsze przyczyny to wilgoć, uszkodzenie mechaniczne izolacji, zabrudzenia, starzenie materiału lub błędy podczas montażu kabla.

Może powodować upływność, zakłócenia transmisji, pogorszenie jakości sygnału, przesłuchy między parami oraz awarie linii.

Do pomiaru używa się miernika rezystancji izolacji, często nazywanego megomierzem. Zwykły omomierz nie zawsze nadaje się do takich pomiarów, ponieważ nie pracuje odpowiednim napięciem probierczym.

Komutator to przełącznik sieciowy, czyli switch. Służy do łączenia urządzeń w sieci lokalnej i przekazywania ramek Ethernet do właściwych portów.

Switch analizuje adresy MAC ramek i przesyła dane tylko do portu, przy którym znajduje się odbiorca. Dzięki temu ogranicza niepotrzebny ruch w sieci.

Hub rozsyła sygnał do wszystkich portów, natomiast switch przekazuje dane selektywnie do odpowiedniego portu. Switch jest wydajniejszy i zmniejsza liczbę kolizji.

Switch łączy urządzenia w jednej sieci lokalnej, a router łączy różne sieci i wybiera trasę przesyłania pakietów. Router pracuje głównie w warstwie sieciowej, a switch zwykle w warstwie łącza danych.

Typowy switch działa w warstwie 2 modelu OSI, czyli w warstwie łącza danych. Przełącza ramki na podstawie adresów MAC.

Symbole graficzne upraszczają schematy i pozwalają szybko rozpoznać elementy infrastruktury sieciowej. Dzięki nim łatwiej analizować topologię sieci.

SNR oznacza stosunek sygnału do szumu. Im większa wartość, tym lepsza jakość połączenia i większa odporność na zakłócenia.

Minimalna wartość to około 6 dB. Poniżej tej wartości modem może nie uzyskać synchronizacji lub połączenie będzie niestabilne.

Downstream to kierunek transmisji danych od operatora do abonenta. W praktyce odpowiada głównie za pobieranie danych z Internetu.

Decybele pozwalają wygodnie opisywać stosunek dwóch wielkości sygnałowych w skali logarytmicznej. Dzięki temu łatwiej porównuje się duże różnice poziomów sygnału i szumu.

Najczęstsze przyczyny to długa lub uszkodzona linia telefoniczna, zakłócenia elektromagnetyczne, złe połączenia przewodów albo uszkodzony mikrofiltr ADSL.

Im wyższy SNR, tym większy zapas jakości sygnału i mniejsze ryzyko błędów transmisji. Niski SNR może powodować spadek prędkości, błędy lub rozłączanie modemu.

HDSL działa po kablach miedzianych w strukturze punkt-punkt i zapewnia transmisję cyfrową, zwykle symetryczną. Nie jest przeznaczony do równoczesnej współpracy z analogową usługą POTS.

HDSL jest technologią symetryczną i stosowaną głównie do łączy punkt-punkt. ADSL jest asymetryczny i może współpracować z POTS, dlatego nadaje się do typowego dostępu abonenckiego do Internetu.

Oznacza to, że na tej samej linii nie realizuje się jednocześnie klasycznej analogowej telefonii. Nie stosuje się typowego rozdziału pasma na telefon i transmisję danych, jak w ADSL.

ISDN to cyfrowa sieć usług zintegrowanych, a nie typowy modem xDSL do transmisji punkt-punkt opisanej w pytaniu. Pytanie dotyczy technologii modemów dla kabli miedzianych, gdzie pasuje HDSL.

W ADSL transmisja danych może współistnieć z analogową telefonią POTS na tej samej parze miedzianej. Do separacji sygnałów używa się filtrów lub splitterów.

Transmisja symetryczna oznacza, że prędkość wysyłania i odbierania danych jest taka sama lub bardzo zbliżona. Jest to przydatne np. w łączach dzierżawionych i biznesowych.

VDSL jest bardzo szybką technologią dostępową po miedzi, ale może współpracować z POTS i jest używany głównie na krótkich odcinkach dostępowych. Opis punkt-punkt bez POTS wskazuje wyraźniej na HDSL.

Klasyczny telefon POTS wykorzystuje jedną parę przewodów do transmisji sygnału głosowego i zasilania linii. Jedna para oznacza dwa przewody, czyli dwa styki.

6P2C oznacza, że wtyk ma 6 pozycji na styki, ale fizycznie obsadzone są tylko 2 styki. Te dwa styki są zwykle używane w telefonii analogowej.

Różnią się liczbą zamontowanych styków: 6P2C ma 2 styki, 6P4C ma 4 styki, a 6P6C ma 6 styków. Do zwykłego POTS wystarczają 2 styki.

Ponieważ POTS używa tylko dwóch żył. Aby wszystkie styki wtyku były wykorzystane, trzeba wybrać wtyk mający dokładnie dwa styki, a nie większy z nieużywanymi kontaktami.

Nie jest typowym wyborem do bezpośredniego podłączenia aparatu POTS. RJ-45, czyli 8P8C, ma 8 styków i jest najczęściej stosowany w sieciach Ethernet.

RJ-11 jest nazwą standardu połączenia telefonicznego, a 6P2C/6P4C/6P6C opisują fizyczną budowę wtyku. W praktyce potocznie wiele wtyków 6-pozycyjnych nazywa się RJ-11.

Sygnał zajętości zwykle oznacza, że abonent docelowy lub wybrany zasób jest zajęty. Sygnał niedostępności oznacza, że sieć nie może zestawić połączenia, np. z powodu braku wolnych łączy.

Oznacza, że centrala nie może utworzyć połączenia między wejściem a wyjściem pola komutacyjnego. Przyczyną może być chwilowe przeciążenie lub zajęcie dostępnych torów komutacyjnych.

W komutacji kanałów dla rozmowy musi zostać przydzielony konkretny kanał lub tor transmisyjny. Jeśli wszystkie są zajęte, połączenie nie może zostać zestawione.

Jest to sygnał zgłoszenia. Informuje on, że centrala jest gotowa przyjąć wybierany numer.

Informuje o tym sygnał wywołania. Abonent wywołujący słyszy go, gdy centrala próbuje połączyć się z abonentem docelowym.

Im większe natężenie ruchu, tym większe prawdopodobieństwo zajęcia wszystkich łączy lub zasobów centrali. Może to prowadzić do blokady połączeń i pojawienia się sygnału niedostępności.

RADSL oznacza Rate Adaptive Digital Subscriber Line. Jest to odmiana DSL, która adaptuje szybkość transmisji do jakości linii.

Ponieważ jego główną cechą jest automatyczne dostosowanie przepływności do parametrów sygnału. Gdy linia jest gorszej jakości, prędkość może zostać obniżona dla zachowania stabilności.

ADSL oznacza asymetryczną transmisję danych, czyli zwykle większą prędkość pobierania niż wysyłania. RADSL wyróżnia się przede wszystkim adaptacyjnym doborem szybkości transmisji.

SDSL to Symmetric Digital Subscriber Line, czyli odmiana DSL z transmisją symetryczną. Oznacza to zbliżoną prędkość wysyłania i pobierania danych.

Najważniejsze czynniki to długość linii abonenckiej, tłumienie kabla, zakłócenia, jakość instalacji oraz stosunek sygnału do szumu. Im gorsze parametry linii, tym niższa możliwa stabilna prędkość.

Modem DSL moduluje i demoduluje sygnał przesyłany po linii telefonicznej. Umożliwia zestawienie połączenia między użytkownikiem a siecią operatora.

DSLAM agreguje połączenia DSL wielu abonentów po stronie operatora. Łączy linie abonenckie z dalszą częścią sieci telekomunikacyjnej.