Pytania pomocnicze - LES.02

Dorosłe chrząszcze wgryzają się do młodych pędów sosny i wyjadają ich rdzeń. Pędy zamierają, łamią się i opadają, co powoduje przerzedzenie korony.

Cetyńce po rozwoju pod korą żerują w koronach sosen, uszkadzając młode pędy. Widocznym skutkiem jest ubytek igliwia i pędów w koronie.

Żer larwalny odbywa się pod korą, w łyku i kambium, gdzie rozwijają się larwy. Żer uzupełniający wykonują chrząszcze dorosłe w młodych pędach sosny.

Najczęściej zasiedlają drzewa osłabione, świeżo ścięte, złomy, wywroty lub drewno pozostawione w lesie. W sprzyjających warunkach mogą jednak nasilać szkody w żywych drzewostanach.

Najważniejsze są zabiegi higieny lasu: szybkie usuwanie drewna zasiedlonego, korowanie surowca, wywożenie drewna z lasu oraz stosowanie drzew pułapkowych.

W pytaniach o przerzedzenie korony sosny i uszkodzone młode pędy kluczowe jest skojarzenie z żerem uzupełniającym cetyńca. Inne korniki częściej rozpoznaje się po chodnikach pod korą i miejscu zasiedlenia pnia.

Polega na przemieszczaniu długich odcinków drewna, czyli dłużyc lub całych strzał, do składnicy, gdzie wykonuje się dalszą obróbkę i cięcie na sortymenty.

Dłużyca to długi odcinek drewna okrągłego, najczęściej fragment strzały drzewa, który nie został jeszcze pocięty na krótsze sortymenty.

Na składnicy wykonuje się m.in. okrzesywanie, manipulację drewna, przerzynkę oraz przygotowanie sortymentów do wywozu lub sprzedaży.

W technice drzewa w częściach drewno jest cięte na krótsze sortymenty już w miejscu ścinki. W technice dłużycowej długie odcinki drewna trafiają najpierw na składnicę.

Ponieważ poszczególne techniki różnią się tym, czy obróbka odbywa się przy pniu, na szlaku zrywkowym, czy na składnicy. Informacja o obróbce na składnicy wskazuje na technikę dłużycową.

Pozwala ograniczyć liczbę operacji wykonywanych w drzewostanie i przenieść część prac na składnicę, gdzie łatwiej zorganizować manipulację i cięcie drewna.

Technika całego drzewa kładzie nacisk na transport drzewa z koroną, natomiast technika dłużycowa na transport długiego drewna i jego dalszą obróbkę na składnicy. W zadaniach egzaminacyjnych decydujące są sformułowania użyte w kluczu odpowiedzi.

Jodła jest gatunkiem cienioznośnym, więc młode pokolenie może rozwijać się pod okapem starszych drzew. Rębnia przerębowa utrzymuje osłonę drzewostanu i sprzyja naturalnemu odnowieniu jodły.

Rębnia przerębowa usuwa drzewa pojedynczo lub małymi grupami na całej powierzchni, utrzymując ciągłość lasu. Rębnia gniazdowa odnawia las w większych gniazdach, czyli lokalnych lukach.

Prowadzi do powstania drzewostanu różnowiekowego, często wielopiętrowego. Na tej samej powierzchni występują drzewa młode, średnie i dojrzałe.

Celem jest zachowanie ciągłej osłony gleby i młodego pokolenia lasu. Duże odsłonięcie mogłoby pogorszyć mikroklimat i utrudnić odnowienie gatunków cienioznośnych.

Ogranicza gwałtowne zmiany warunków świetlnych, wilgotnościowych i termicznych. Zmniejsza też ryzyko szkód od wiatru w porównaniu z nagłym odsłonięciem dużej powierzchni.

Oznacza to, że może kiełkować i rosnąć przy ograniczonym dostępie światła. Do gatunków cienioznośnych należy m.in. jodła i buk.

Szyszki jodły po dojrzeniu rozpadają się na drzewie, a nasiona osypują się. Zbyt późny zbiór powoduje utratę materiału nasiennego.

Z jodłą należy kojarzyć okres wrzesień–październik. To typowy termin dojrzewania i zbioru jej szyszek.

Szyszki jodły rozpadają się na drzewie, dlatego trzeba je zebrać szybko po dojrzeniu. Szyszki sosny utrzymują się na drzewie dłużej i zwykle zbiera się je zimą.

Pozwala uzyskać nasiona o dobrej jakości i uniknąć strat. Ma to znaczenie dla szkółkarstwa, odnowień i produkcji materiału sadzeniowego.

Najczęściej porównuje się jodłę, świerka, sosnę i modrzewia. W pytaniu o wrzesień–październik należy wskazać jodłę.

Oznacza to, że łuski szyszki oddzielają się od osi szyszki jeszcze na pędzie. Nasiona uwalniają się bez opadania całych szyszek.

To drzewa pozostawiane ze względu na korzystny wpływ na mikroklimat, glebę i rozwój drzew dorodnych. Pełnią funkcję pomocniczą i ochronną.

Część słabszych drzew może chronić glebę, osłaniać wartościowe drzewa i poprawiać warunki wzrostu. Takie drzewa mogą być uznane za pożyteczne.

Drzewa dorodne są głównym celem hodowlanym i mają tworzyć przyszły wartościowy drzewostan. Drzewa pożyteczne wspierają ich rozwój, ale same nie muszą być najcenniejszymi egzemplarzami.

Ograniczają nadmierne nasłonecznienie, przesychanie gleby i erozję. Pomagają też utrzymać korzystne warunki wilgotnościowe w lesie.

Drzewa panujące to określenie pozycji drzewa w warstwie koron, a nie jego funkcji ochronnej lub pielęgnacyjnej. Opis z pytania dotyczy drzew pożytecznych.

Drzewa górujące wyrastają ponad górną warstwę koron i mają bardzo dobry dostęp do światła. Drzewa pożyteczne wyróżnia się nie wysokością, lecz korzystnym wpływem na drzewostan.

Przede wszystkim podczas czyszczeń i trzebieży. Wtedy wybiera się drzewa do pozostawienia lub usunięcia, oceniając ich wpływ na rozwój drzewostanu.