Pytania pomocnicze - LES.02

Zmieszanie gatunkowe to sposób rozmieszczenia różnych gatunków drzew na jednej powierzchni. Ma na celu uzyskanie drzewostanu bardziej stabilnego, odpornego i zgodnego z warunkami siedliskowymi.

Polega na wprowadzaniu różnych gatunków naprzemiennie w rzędach. Według Zasad hodowli lasu wykonuje się je jednym lub dwoma rzędami.

W zmieszaniu rzędowym gatunki występują w kolejnych rzędach sadzenia. W zmieszaniu grupowym dany gatunek zajmuje większe, zwarte grupy na powierzchni uprawy.

Ułatwia równomierne rozmieszczenie gatunków oraz prowadzenie prac pielęgnacyjnych. Jest też prostym i czytelnym sposobem zakładania upraw mieszanych.

Należy kojarzyć zmieszanie rzędowe z małą liczbą rzędów: jeden lub dwa. Odpowiedzi typu „trzy do sześciu” lub „więcej niż sześć” dotyczą zbyt dużych układów jak na zmieszanie rzędowe.

Dobór gatunków zależy od siedliska, celu hodowlanego i składu gatunkowego uprawy. Mogą to być gatunki główne oraz domieszkowe, np. sosna z brzozą, dąb z lipą lub buk z jodłą.

Nasiona umieszcza się w wodzie, aby oddzielić materiał ciężki i pełny od lekkich zanieczyszczeń oraz nasion pustych lub uszkodzonych. Elementy unoszące się na powierzchni zwykle się usuwa.

Ciężkie nasiona, takie jak żołędzie, dobrze rozdzielają się w wodzie według masy i wypełnienia. Nasiona pełne zwykle opadają, a puste lub uszkodzone częściej pływają.

Można usunąć lekkie części roślin, puste nasiona, fragmenty okryw, liście, drobne gałązki oraz część materiału uszkodzonego przez owady.

Nie jest to główny cel tego zabiegu. Kontakt z wodą może nawet zwiększyć ryzyko rozwoju pleśni, jeśli nasiona nie zostaną odpowiednio osuszone lub szybko zagospodarowane.

Spławianie służy oddzieleniu wartościowych nasion od zanieczyszczeń i materiału wadliwego. Jest więc zabiegiem oczyszczającym zebrany materiał nasienny.

Należy je odsączyć i postępować zgodnie z wymaganiami danego gatunku. Zbyt długie pozostawienie mokrych nasion może prowadzić do zaparzenia lub pleśnienia.

Trzebież to zabieg pielęgnacyjny polegający na usuwaniu wybranych drzew, aby poprawić warunki wzrostu drzew pozostawionych. Wykonuje się ją w drzewostanach po okresie młodnika.

Wskazuje się drzewa silne, pożyteczne i przeszkadzające. To poprawny zestaw zgodny z Zasadami hodowli lasu.

Są to drzewa zdrowe, żywotne, dobrze ukształtowane i wartościowe hodowlano. Ich rozwój powinien być popierany.

Drzewa pożyteczne korzystnie wpływają na drzewostan, np. osłaniają glebę, chronią pnie drzew wartościowych lub zwiększają różnorodność gatunkową.

Są to drzewa, które ograniczają rozwój drzew silnych lub pożytecznych, np. zacieniają ich korony albo konkurują z nimi o przestrzeń i składniki pokarmowe.

Celem jest stworzenie lepszych warunków wzrostu dla drzew wartościowych. Dzięki temu poprawia się jakość, stabilność i przyrost drzewostanu.

LMR oznacza leśny materiał rozmnożeniowy. Są to m.in. nasiona, sadzonki i części roślin wykorzystywane do odnawiania lasu oraz zalesień.

LMR kategorii wyselekcjonowany oznacza się etykietą koloru zielonego.

Etykiety umożliwiają identyfikację materiału, jego pochodzenia i kategorii jakościowej. Dzięki temu można kontrolować legalność oraz przydatność materiału do odnowień i zalesień.

Podstawowe kategorie to: ze zidentyfikowanego źródła, wyselekcjonowany, kwalifikowany i przetestowany. Każda z nich ma przypisany określony kolor etykiety.

LMR ze zidentyfikowanego źródła oznacza się etykietą koloru żółtego.

LMR kategorii przetestowany oznacza się etykietą koloru niebieskiego.

LMR kategorii kwalifikowany oznacza się etykietą koloru różowego.

Wykonuje się ją, aby ustalić faktyczną liczbę sadzonek wyprodukowanych w szkółce. Wynik oceny określa stan ilościowy materiału sadzeniowego.

Jest to liczba sadzonek określonego gatunku, wieku i sortymentu znajdujących się w szkółce. Stan ten ustala się m.in. na podstawie oceny produkcji szkółkarskiej.

Ocena produkcji szkółkarskiej po sezonie służy przede wszystkim ustaleniu liczby sadzonek. Potrzeby nawożenia określa się na podstawie innych analiz, np. zasobności gleby i stanu odżywienia roślin.

Nie bezpośrednio. Ocena wskazuje, ile sadzonek jest dostępnych w szkółce, a dopiero ta informacja może być wykorzystana przy planowaniu odnowień.

Można oceniać m.in. gatunek, wiek, wysokość, grubość szyjki korzeniowej, rozwój systemu korzeniowego i zdrowotność sadzonek.

Wtedy sadzonki zakończyły zasadniczy wzrost w danym roku, więc można wiarygodnie określić ich liczebność i przydatność do dalszego wykorzystania.

Najczęstsze objawy to krótkie igły, małe liście, żółtozielone lub żółte zabarwienie oraz słaby wzrost pędów.

Azot jest potrzebny do tworzenia chlorofilu. Gdy go brakuje, roślina ma mniej chlorofilu, przez co liście lub igły tracą intensywnie zieloną barwę.

Azot uczestniczy w budowie białek, enzymów i chlorofilu. Jest niezbędny do wzrostu, fotosyntezy i prawidłowego rozwoju roślin.

Niedobór azotu objawia się głównie ogólnym żółknięciem i słabym wzrostem. Niedobór potasu częściej powoduje zasychanie brzegów liści i obniżenie odporności roślin.

Takie sadzonki są słabiej wyrośnięte, mają mniejszą powierzchnię asymilacyjną i mogą gorzej przyjmować się po wysadzeniu na uprawę.

Lata nasienne to okresy, w których drzewa danego gatunku wydają szczególnie dużo owoców lub nasion. Są ważne dla zbioru nasion i odnowienia lasu.

Wytwarzają duże owoce, czyli bukiew i żołędzie, co wymaga dużych zasobów energetycznych. Dlatego obfite owocowanie pojawia się u nich zwykle co kilka lat.

Buk zwyczajny wytwarza bukiew, a dąb szypułkowy żołędzie. Są to owoce istotne dla odnowienia naturalnego i jako pokarm dla zwierząt leśnych.

Pozwala zaplanować zbiór nasion, produkcję sadzonek i odnowienia lasu. Ułatwia też przewidywanie dostępności materiału siewnego.

Częściej owocują między innymi sosna zwyczajna i brzoza brodawkowata. Dlatego nie są one typową odpowiedzią na pytanie o najrzadsze obfite zbiory owoców.

Przymrozki, susza, silne opady lub niekorzystne warunki w czasie kwitnienia mogą ograniczyć zawiązywanie owoców. Nawet w potencjalnym roku nasiennym plon może być wtedy słaby.

Dąb szypułkowy występuje naturalnie na obszarze całej Polski. Pozostałe wymienione gatunki mają naturalny zasięg bardziej ograniczony regionalnie.

Dąb szypułkowy ma żołędzie na długich szypułkach i liście z krótkimi ogonkami. Dąb bezszypułkowy ma żołędzie siedzące lub prawie siedzące, a liście zwykle na dłuższych ogonkach.

Buk zwyczajny nie występuje naturalnie równomiernie w całej Polsce. Jego zasięg jest ograniczony głównie do zachodniej, południowej i północnej części kraju, a brak go naturalnie na wielu obszarach wschodnich i centralnych.

Jodła pospolita ma w Polsce zasięg głównie południowy i wyżynno-górski. Naturalnie nie obejmuje całego kraju, szczególnie znacznych obszarów północnych i nizinnych.

Dąb szypułkowy daje bardzo cenne, twarde i trwałe drewno. Wykorzystuje się je w meblarstwie, budownictwie, stolarstwie i produkcji oklein.

Najlepiej rośnie na glebach żyznych, świeżych i wilgotnych. Często spotykany jest w grądach, łęgach, dąbrowach i lasach mieszanych.

Po tym, że las jest udostępniony ludziom do wypoczynku, rekreacji, turystyki, edukacji lub uprawiania sportu. Przykładami są ścieżki edukacyjne, miejsca odpoczynku i trasy rowerowe.

Funkcja społeczna dotyczy korzystania z lasu przez ludzi w celach rekreacyjnych i edukacyjnych. Funkcja gospodarcza dotyczy pozyskiwania surowców, głównie drewna.

Las pełni funkcję ochronną, gdy zabezpiecza elementy środowiska, np. glebę przed erozją, wodę przed zanieczyszczeniem lub tereny przed silnym wiatrem.

Polega na tworzeniu i zachowaniu siedlisk dla roślin, zwierząt, grzybów oraz mikroorganizmów. Wiąże się z ochroną bioróżnorodności.

Ponieważ służy ludziom do poznawania przyrody i korzystania z lasu w celach edukacyjnych. Jest elementem udostępniania lasu społeczeństwu.

Tak. Ten sam las może jednocześnie dostarczać drewna, chronić glebę, być siedliskiem organizmów i służyć mieszkańcom jako miejsce rekreacji.

Typ siedliskowy lasu to jednostka opisująca warunki wzrostu lasu, głównie żyzność i wilgotność gleby. Pomaga określić, jakie gatunki drzew i zbiorowiska roślinne mogą występować na danym terenie.

Ponieważ występuje na siedliskach umiarkowanie żyznych i umiarkowanie wilgotnych, gdzie mogą rosnąć zarówno gatunki liściaste, jak i iglaste. Taki układ odpowiada typowi siedliskowemu las mieszany świeży.

„Świeży” oznacza siedlisko o przeciętnym, umiarkowanym uwilgotnieniu. Nie jest to siedlisko suche, ale też nie jest wilgotne ani podmokłe.

Las mieszany świeży ma umiarkowaną wilgotność gleby, natomiast las mieszany wilgotny występuje na siedliskach wyraźnie bardziej uwilgotnionych. Świetlista dąbrowa nie jest typowym zbiorowiskiem siedlisk wilgotnych.

Podstawowym składnikiem są dęby, często z domieszką sosny, brzozy lub innych gatunków liściastych. Luźniejsze zwarcie koron sprzyja rozwojowi bogatego runa.

Najprościej zapamiętać parę: świetlista dąbrowa = las mieszany świeży. Słowo „świetlista” kojarzy się z jaśniejszym, mniej wilgotnym lasem, a nie z siedliskiem wilgotnym.