Pytania pomocnicze - LES.02

Ogławianie polega na przycinaniu górnych partii drzewek, zwłaszcza wadliwych albo zbyt silnie rozwiniętych. Zabieg dotyczy części wierzchołkowej rośliny.

Celem jest ograniczenie nadmiernego wzrostu niepożądanych lub wadliwych osobników oraz poprawa warunków rozwoju pozostałych drzewek w uprawie lub młodniku.

Ogławianie dotyczy przycinania górnej części drzewka. Podkrzesywanie polega na usuwaniu dolnych gałęzi z pnia.

Ogławianie wykonuje się na rosnących drzewkach i dotyczy ich górnych partii. Okrzesywanie oznacza zwykle usuwanie gałęzi z drzewa, często już po jego ścięciu.

Pikowanie to przesadzanie młodych siewek, najczęściej w szkółce leśnej. Nie oznacza przycinania górnych części drzewek.

Ogławianie dotyczy głównie młodych faz rozwojowych, czyli upraw i młodników. Wykonuje się je na drzewkach, których wzrost lub forma wymagają korekty.

Symbol IIIb oznacza rębnię gniazdową częściową. Jest to rębnia, w której odnowienie prowadzi się na gniazdach, a cięcia wykonuje się etapowo.

Poprawna nazwa brzmi „rębnia gniazdowa częściowa”. W testach egzaminacyjnych mogą pojawić się podobne, ale błędne warianty, np. „częściowa gniazdowa”.

Gniazda to niewielkie powierzchnie w drzewostanie, na których usuwa się część drzew i wprowadza lub wykorzystuje odnowienie młodego pokolenia lasu.

Celem jest uzyskanie odnowienia lasu w sposób stopniowy, często z wykorzystaniem osłony starego drzewostanu. Rębnia ta może służyć także przebudowie składu gatunkowego.

W rębni gniazdowej cięcia wykonuje się miejscowo, na gniazdach i etapami. W rębni zupełnej usuwa się drzewostan na całej wyznaczonej powierzchni w jednym zasadniczym cięciu.

Warto skojarzyć grupę III z rębniami gniazdowymi, a podtyp b z odmianą częściową. Dlatego IIIb to rębnia gniazdowa częściowa.

To sposób użytkowania i odnawiania drzewostanu, w którym młode pokolenie lasu zakłada się na wycinanych stopniowo gniazdach.

Gniazdo to niewielka powierzchnia w drzewostanie, na której usuwa się drzewa, aby stworzyć warunki do odnowienia lasu.

Gniazda powinny zajmować łącznie 30–40% powierzchni strefy manipulacyjnej.

Wycinanie gniazd zapewnia młodym drzewom dostęp do światła i przestrzeni, a jednocześnie pozostawia częściową osłonę starego drzewostanu.

To część powierzchni drzewostanu objęta zaplanowanymi cięciami i zabiegami odnowieniowymi w danym etapie prowadzenia rębni.

Stopniowe usuwanie drzew ogranicza ryzyko uszkodzenia odnowienia, chroni młode pokolenie i pozwala lepiej kontrolować skład gatunkowy przyszłego drzewostanu.

Robią to głównie w celu oczyszczenia poroża ze scypułu oraz w związku z zachowaniami terytorialnymi i godowymi. Pocieranie porożem może jednak powodować szkody w młodych drzewostanach.

Typowe objawy to zdarta kora, połamane cienkie pędy, uszkodzenia na wysokości poroża oraz ślady mechanicznego tarcia. Uszkodzenia często występują na młodych drzewkach i krzewach.

Czemchanie polega na wycieraniu poroża o roślinność, natomiast spałowanie to zdzieranie i zjadanie kory przez zwierzynę. Oba zjawiska powodują szkody, ale mają inną przyczynę.

Zgryzanie to odgryzanie pąków, liści i młodych pędów jako pokarmu. Czemchanie jest mechanicznym uszkadzaniem roślin przez pocieranie porożem.

Najczęściej są to samce zwierzyny płowej, m.in. jelenie, daniele i sarny. Zjawisko wiąże się z posiadaniem i sezonową wymianą poroża.

Uszkodzenie kory, pnia lub przewodnika młodego drzewka może zahamować wzrost, zdeformować roślinę albo doprowadzić do jej zamierania. Ma to wpływ na jakość przyszłego drzewostanu.

Stosuje się osłonki mechaniczne, grodzenia, repelenty oraz odpowiednie działania gospodarki łowieckiej. Dobór metody zależy od skali szkód i wartości chronionej uprawy.

Jest nim minister właściwy do spraw środowiska. Odpowiada on za nadzór i regulacje dotyczące łowiectwa na poziomie krajowym.

Polski Związek Łowiecki jest organizacją wykonującą zadania związane z łowiectwem, ale nie jest organem administracji rządowej. Jego organy, np. Zarząd Główny PZŁ, nie zastępują ministra.

Minister właściwy ds. środowiska odpowiada za łowiectwo jako element ochrony środowiska i gospodarowania zasobami przyrody. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zajmuje się głównie sprawami rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich.

Naczelna Rada Łowiecka jest organem Polskiego Związku Łowieckiego. Nie jest organem administracji rządowej, dlatego nie jest poprawną odpowiedzią w pytaniu o główny organ rządowy.

Łowiectwo dotyczy gospodarowania populacjami dzikich zwierząt, ochrony zwierzyny i zachowania równowagi przyrodniczej. Dlatego znajduje się w kompetencjach ministra właściwego ds. środowiska.

Należy powiadomić właściwy organ Inspekcji Weterynaryjnej, najczęściej powiatowego lekarza weterynarii.

Mogą być źródłem chorób zakaźnych, które rozprzestrzeniają się w populacjach zwierząt dzikich, zwierząt gospodarskich, a czasem także na ludzi.

Niepokojące są m.in. brak płochliwości, osłabienie, drgawki, porażenia, ślinotok, wychudzenie, nietypowe zachowanie lub masowe padnięcia.

Nie. PZŁ jest organizacją łowiecką, natomiast urzędowy nadzór nad chorobami zwierząt sprawuje Inspekcja Weterynaryjna.

Przyjmuje zgłoszenia, organizuje działania kontrolne, może zlecić badania i wdrażać środki zapobiegające szerzeniu się choroby.

Inspekcja Weterynaryjna zajmuje się zdrowiem zwierząt i chorobami zakaźnymi zwierząt, a Inspekcja Sanitarna głównie warunkami sanitarnymi i zdrowiem ludzi.

Narogi to jadalne narządy wewnętrzne zwierzyny grubej, takie jak serce, płuca, wątroba i nerki.

Pojęcie narogów odnosi się do zwierzyny grubej, np. jelenia, dzika, sarny, daniela, łosia czy muflona.

Trofeum myśliwskie to część zwierzęcia zachowywana jako pamiątka lub przedmiot oceny, np. poroże albo oręż dzika. Narogi są częściami jadalnymi, a nie trofealnymi.

Najczęściej chodzi o serce, płuca, wątrobę i nerki pozyskane ze zwierzyny grubej.

Narogi pozyskuje się podczas patroszenia tuszy zwierzyny po odstrzale.

Należy sprawdzić ich wygląd, zapach oraz obecność zmian chorobowych. Ma to znaczenie dla higieny i bezpieczeństwa spożycia.

Maksymalna odległość wynosi 40 m. Dotyczy to zarówno strzału śrutem, jak i kulą z broni gładkolufowej.

Chodzi o bezpieczeństwo i skuteczność polowania. Na większym dystansie rośnie ryzyko zranienia zwierzyny oraz niekontrolowanego rozrzutu śrutu.

Kluczowe jest określenie „śrutem lub kulą z broni gładkolufowej”. Wskazuje ono na maksymalną odległość 40 m.

Nie. Limit 40 m dotyczy zarówno strzału śrutem, jak i kulą, jeżeli strzał oddawany jest z broni gładkolufowej.

Najczęściej myli się broń gładkolufową z innymi rodzajami broni i wybiera zbyt dużą odległość, np. 100 m lub 200 m.

Polowanie zbiorowe odbywa się w grupie, według ustalonej organizacji i pod kierownictwem prowadzącego. Polowanie indywidualne wykonuje pojedynczy myśliwy na podstawie upoważnienia.

Na zające wolno polować wyłącznie w formie polowania zbiorowego. Wymagany jest udział co najmniej 6 myśliwych.

Nie. Zając nie może być pozyskiwany w ramach polowania indywidualnego.

Minimalna liczba uczestniczących myśliwych to 6. Mniejsza liczba, np. 3 myśliwych, nie spełnia wymagań.

Ponieważ sama informacja, że jest to polowanie zbiorowe, nie wystarcza. Trzeba pamiętać także o minimalnym udziale 6 myśliwych.

Ponieważ pomnik przyrody może obejmować nie tylko pojedyncze drzewo, ale także grupę drzew lub aleję. Warunkiem jest wyróżnianie się szczególną wartością, np. wiekiem, rozmiarami, kształtem lub znaczeniem krajobrazowym.

Pomnik przyrody chroni konkretny obiekt lub niewielkie skupisko obiektów, np. drzewo albo aleję. Rezerwat przyrody obejmuje zwykle większy obszar cenny przyrodniczo, np. fragment lasu, torfowisko lub stanowisko rzadkich gatunków.

Użytek ekologiczny ustanawia się dla ochrony pozostałości ekosystemów ważnych dla zachowania bioróżnorodności. Mogą to być np. bagna, oczka wodne, starorzecza, śródpolne kępy drzew lub torfowiska.

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy chroni fragment krajobrazu o szczególnych walorach przyrodniczych, kulturowych lub estetycznych. Dotyczy raczej układu krajobrazowego niż pojedynczego drzewa czy alei.

Najważniejsze cechy to sędziwy wiek, duże rozmiary, okazały obwód pnia, nietypowy pokrój, wartość historyczna, kulturowa lub krajobrazowa. Istotne jest także wyróżnianie się na tle otoczenia.

Tak. Pomnikiem przyrody mogą być także obiekty przyrody nieożywionej, np. głazy narzutowe, skałki, jaskinie, źródła lub wodospady.

Należy skojarzyć, że aleja drzew jako konkretny, wyróżniający się obiekt przyrodniczy podlega ochronie w formie pomnika przyrody. Nie jest to rezerwat, bo nie chodzi o ochronę całego obszaru.