Pytania pomocnicze - LES.02

Atraktanty to substancje chemiczne przyciągające określone organizmy, np. owady lub gryzonie. Stosuje się je głównie do wabienia szkodników do pułapek.

Atraktanty przyciągają szkodniki, a repelenty je odstraszają. To przeciwstawne grupy środków chemicznych.

Feromony działają jako atraktanty, czyli wabią owady określonego gatunku do pułapki. Dzięki temu można monitorować lub ograniczać liczebność szkodników.

Rodentycydy to środki chemiczne przeznaczone do zwalczania gryzoni. Nie służą do ich wabienia, lecz do ich eliminacji.

Akarycydy to środki stosowane do zwalczania roztoczy, np. przędziorków lub kleszczy. Nie są środkami wabiącymi.

Pozwalają wykryć obecność szkodnika i ocenić jego liczebność. Ułatwia to podjęcie decyzji o ewentualnych zabiegach ochronnych.

Zgorzelina kory to uszkodzenie kory i kambium spowodowane silnym nasłonecznieniem oraz przegrzaniem pnia. Jest to szkoda abiotyczna, a nie choroba infekcyjna.

Buki mają cienką, gładką korę, która słabo chroni żywe tkanki pnia przed nagłym nagrzaniem. Dlatego po odsłonięciu pni łatwo dochodzi u nich do zgorzeliny.

Najczęściej pojawia się po stronie południowej i południowo-zachodniej, gdzie nasłonecznienie i nagrzewanie pnia są największe.

Ryzyko zwiększają silne trzebieże, nagłe odsłonięcie ściany drzewostanu, usunięcie osłony bocznej oraz intensywne cięcia przy gatunkach cienkokorowych.

Widoczne są zamierające fragmenty kory, spękania, odstawanie płatów kory i nekrozy po nasłonecznionej stronie pnia. Drzewo może być później zasiedlane przez organizmy wtórne.

Należy unikać gwałtownego odsłaniania pni wrażliwych gatunków, prowadzić cięcia stopniowo i zachowywać osłonę boczną tam, gdzie jest to potrzebne.

Nie, bezpośrednią przyczyną jest czynnik abiotyczny, czyli przegrzanie i promieniowanie słoneczne. Grzyby mogą pojawić się później jako organizmy wtórne na uszkodzonych tkankach.

Pożary dzieli się zwykle na małe, średnie, duże i bardzo duże. Granice to: do 1 ha, powyżej 1 do 10 ha, powyżej 10 do 100 ha oraz powyżej 100 ha.

Ponieważ przekracza granicę 10 ha. Pożary od ponad 10 ha do 100 ha zalicza się do dużych.

Pożar średni obejmuje powierzchnię powyżej 1 ha do 10 ha. Przykładem może być pożar o powierzchni 6 ha.

Pożar bardzo duży to taki, który obejmuje powierzchnię powyżej 100 ha. Wymaga on zwykle znacznych sił i środków gaśniczych.

Pożar o powierzchni 10 ha zalicza się do pożarów średnich, ponieważ kategoria duża zaczyna się dopiero powyżej 10 ha.

Podział ułatwia ocenę skali zdarzenia, prowadzenie statystyk, dokumentację oraz analizę skuteczności ochrony przeciwpożarowej lasu.

To przygotowany pas terenu ograniczający rozprzestrzenianie się ognia. Ułatwia też prowadzenie akcji gaśniczej i dostęp służb ratowniczych.

Na terenach wojskowych stosuje się strefę przeciwpożarową typu C. To kluczowa informacja do zapamiętania w tym pytaniu.

Na terenach wojskowych mogą odbywać się ćwiczenia, strzelania i przejazdy ciężkiego sprzętu. Zwiększa to ryzyko zaprószenia ognia.

Można skojarzyć literę C z ćwiczeniami wojskowymi. Poligon lub teren wojskowy oznacza w pytaniu egzaminacyjnym typ C.

Tak. Ich celem jest zapobieganie szybkiemu rozprzestrzenianiu się pożaru, czyli działanie profilaktyczne w ochronie lasu.

Okresowy zakaz wstępu do lasu ogłasza nadleśniczy. Dotyczy to m.in. sytuacji dużego zagrożenia pożarowego.

Kluczowy jest 3. stopień zagrożenia pożarowego, czyli duże zagrożenie pożarem lasu.

Graniczna wartość to wilgotność ściółki mniejsza niż 10%. Przy tak suchej ściółce ryzyko zapłonu jest bardzo wysokie.

W tym warunku znaczenie ma pomiar wykonany o godzinie 9:00.

Wilgotność ściółki poniżej 10% musi występować przez kolejne 5 dni.

Sucha ściółka łatwo się zapala i umożliwia szybkie rozprzestrzenianie się ognia po dnie lasu.

Należy zapamiętać: 3. stopień zagrożenia pożarowego, wilgotność ściółki poniżej 10%, pomiar o 9:00 oraz 5 kolejnych dni.

Ponieważ dojrzałe szyszki jodły rozpadają się na drzewie. Gdy zbiór zostanie wykonany zbyt późno, nasiona osypią się i zostaną utracone.

Szyszka nie opada w całości, lecz rozpada się na łuski i nasiona. Na gałęzi pozostaje zwykle tylko oś szyszki.

Szyszki świerka po dojrzeniu pozostają całe i zwisają na gałęziach, dlatego można je zbierać w stanie dojrzałym. Szyszki jodły rozpadają się na drzewie, więc trzeba zebrać je wcześniej.

Zbyt wczesny zbiór może dać nasiona niedojrzałe, o słabej zdolności kiełkowania. Dlatego termin zbioru musi być dobrany ostrożnie.

Daglezja, modrzew i świerk nie są typową odpowiedzią na tę zasadę egzaminacyjną. Ich szyszki nie rozpadają się tak charakterystycznie na drzewie jak szyszki jodły.

Lata nasienne to lata, w których drzewa danego gatunku obficie obradzają w nasiona. W takich latach planuje się zbiór szyszek i nasion do produkcji materiału sadzeniowego.

Żołędzie źle znoszą przesuszenie. Zbyt niska wilgotność prowadzi do szybkiej utraty zdolności kiełkowania.

W niższej wilgotności dobrze przechowują się m.in. nasiona świerka, modrzewia, sosny i olszy. Są bardziej odporne na podsuszenie niż żołędzie.

Mogą pleśnieć, gnić albo rozpocząć przedwczesne kiełkowanie. Dlatego wilgotność powinna być umiarkowana, a nie nadmierna.

Najważniejsze są wilgotność nasion, temperatura, czystość materiału, przewiewność oraz ochrona przed pleśnią, gryzoniami i uszkodzeniami.

Od prawidłowego przechowywania zależy zdolność kiełkowania nasion i jakość materiału sadzeniowego. Błędy mogą spowodować duże straty w produkcji szkółkarskiej.

Lśw oznacza las świeży, czyli żyzne lub dość żyzne siedlisko o umiarkowanym uwilgotnieniu. Jest korzystne m.in. dla buka i dębu.

Celem trzebieży wczesnej jest poprawa składu, jakości i stabilności młodego drzewostanu. Zabieg polega na usuwaniu drzew wadliwych oraz przeszkadzających drzewom najlepszym.

Należy uzyskać około 200–300 drzew dorodnych na 1 ha. Jest to wartość właściwa dla buka rosnącego na siedlisku lasu świeżego.

Drzewa dorodne to najlepsze jakościowo drzewa wybrane do dalszej hodowli. Mają prosty pień, zdrową koronę, dobrą żywotność i niewiele wad.

Różne gatunki mają odmienne wymagania świetlne, tempo wzrostu i sposób kształtowania koron. Dlatego optymalne zagęszczenie drzew dorodnych nie jest jednakowe dla sosny, dębu czy buka.

Buk dobrze znosi ocienienie, ale dla wykształcenia wartościowych koron i przyrostu grubości potrzebuje odpowiedniej przestrzeni. Trzebież ogranicza konkurencję ze strony drzew gorszej jakości.

Lśw to las świeży, zwykle żyźniejszy i bardziej odpowiedni dla gatunków liściastych. LMśw oznacza las mieszany świeży, czyli siedlisko nieco uboższe, często z większym udziałem gatunków iglastych.

Wczesna trzebież koncentruje się na wyborze drzew najlepszych i usuwaniu drzew im przeszkadzających. Późna trzebież ma bardziej charakter regulacyjny i utrzymuje właściwe warunki wzrostu w starszym drzewostanie.

Selekcja pozytywna polega na wybieraniu drzew najlepszych, zdrowych i dobrze rokujących, a następnie usuwaniu ich konkurentów. Celem jest popieranie drzew przyszłościowych.

Są to drzewa, które konkurują z drzewami dorodnymi o światło, przestrzeń, wodę i składniki pokarmowe. Mogą ograniczać rozwój koron i przyrost wartościowych osobników.

Czyszczenia wykonuje się wcześniej, w uprawach i młodnikach. Właściwy wybór drzew dorodnych oraz przeszkadzających jest typowy dopiero dla wczesnych trzebieży.

Celem jest stworzenie najlepszych warunków wzrostu drzewom przyszłościowym. Zabieg wpływa na jakość, stabilność i wartość produkcyjną przyszłego drzewostanu.

Powinno być zdrowe, żywotne, dobrze ukształtowane, mieć prawidłową koronę i prostą strzałę. Ważne jest też korzystne rozmieszczenie w drzewostanie.

Nie. Usuwa się również drzewa zdrowe, jeśli przeszkadzają lepszym osobnikom. Decydujące jest ich znaczenie dla rozwoju drzewostanu.

Oznacza sadzonkę, która rosła 1 rok, następnie miała podcięte korzenie i rosła jeszcze 2 lata. Łącznie ma 3 lata.

Litera „p” oznacza podcięcie korzeni. Jest to zabieg szkółkarski poprawiający rozwój systemu korzeniowego.

Należy dodać liczby występujące w symbolu: 1 + 2 = 3. Sadzonka ma więc 3 lata.

Korzenie podcięto po pierwszym roku wzrostu. Informuje o tym liczba stojąca przed literą „p”.

Oba oznaczają sadzonki trzyletnie, ale różnią się terminem podcięcia korzeni. W 1p2 korzenie podcięto po 1 roku, a w 2p1 po 2 latach.

Podcinanie pobudza tworzenie drobnych korzeni bocznych. Dzięki temu sadzonki mają lepszy system korzeniowy i łatwiej przyjmują się po posadzeniu.