Pytania pomocnicze - MED.09

Cytostatyki są substancjami niebezpiecznymi, ponieważ mogą działać toksycznie, mutagennie, teratogennie lub rakotwórczo. Trzeba chronić pacjenta, personel i środowisko.

Zapewnia kontrolowany przepływ jałowego powietrza z góry na dół, co ogranicza zanieczyszczenie leku i zmniejsza ryzyko narażenia personelu.

W loży z poziomym nawiewem strumień powietrza może kierować cząstki substancji w stronę osoby pracującej. Nie zapewnia to odpowiedniej ochrony personelu przed cytostatykiem.

Nie. Zwykła izba recepturowa nie zapewnia wystarczającej ochrony przed skażeniem cytostatykiem ani odpowiednich warunków aseptycznych.

Stosuje się m.in. rękawice ochronne, fartuch ochronny, ochronę oczu lub twarzy oraz procedury ograniczające kontakt z substancją niebezpieczną.

Traktuje się je jako odpady niebezpieczne. Powinny być zbierane do odpowiednio oznakowanych pojemników i przekazywane do utylizacji zgodnie z procedurą.

Ponieważ składniki mieszanki mogą opadać na dno lub rozwarstwiać się. Wymieszanie zapewnia równomierne rozmieszczenie substancji leczniczej przed pobraniem dawki.

Roztwór leczniczy jest układem jednorodnym, w którym substancja jest rozpuszczona. Mieszanka może zawierać składniki zawieszone lub zemulgowane, dlatego często wymaga wymieszania przed użyciem.

Nie. Taki napis stosuje się wtedy, gdy lek może być niejednorodny, np. w mieszankach lub zawiesinach, a nie we wszystkich płynnych postaciach leku.

Pacjent może przyjąć zbyt małą lub zbyt dużą dawkę substancji leczniczej. Dzieje się tak, gdy substancja czynna nie jest równomiernie rozmieszczona w całej objętości leku.

Na etykiecie podaje się m.in. sposób użycia, dawkowanie, drogę podania, datę sporządzenia oraz warunki przechowywania, jeśli są wymagane.

Oznacza, że należy dodać etanolu 80° do uzyskania końcowej masy leku 35,0 g. Skrót „ad” oznacza „do”, czyli do określonej ilości końcowej.

Butelka 30 mL byłaby zbyt mała. Należy dobrać najbliższe większe opakowanie, czyli w tym przypadku 40 mL.

Zakraplacz stosuje się wtedy, gdy lek ma być dawkowany kroplami, np. w kroplach do nosa, uszu, oczu lub gdy sposób użycia wyraźnie wskazuje na dawkowanie kroplowe.

Lek jest przeznaczony do stosowania zewnętrznego, ale nie ma informacji o dawkowaniu kroplami. Dlatego wystarczy standardowa butelka z nakrętką.

To skrót od łacińskiego „Misce fiat solutio”, czyli „zmieszaj, niech powstanie roztwór”. Informuje o postaci leku recepturowego.

Etanol ma mniejszą gęstość niż woda, więc taka sama masa roztworu alkoholowego może zajmować większą objętość niż roztwór wodny. Dlatego przy roztworach alkoholowych szczególnie ważne jest wybranie odpowiednio większego opakowania.

Oznacza, że lek należy oznaczyć dla pacjenta jako preparat do stosowania zewnętrznego. Nie jest przeznaczony do podania doustnego.

Polega na metabolizowaniu części dawki leku zanim trafi ona do krążenia ogólnego. Najczęściej dotyczy leków podawanych doustnie i zachodzi głównie w wątrobie.

Krew z przewodu pokarmowego płynie najpierw żyłą wrotną do wątroby. Tam enzymy wątrobowe mogą przekształcić lub unieczynnić lek.

Zmniejsza biodostępność, ponieważ mniejsza ilość aktywnego leku dociera do krążenia ogólnego. Może to osłabiać działanie leku po podaniu doustnym.

Najbardziej dotyczy drogi doustnej. Lek po wchłonięciu z przewodu pokarmowego trafia najpierw do wątroby.

Efekt pierwszego przejścia omijają m.in. drogi dożylna, podjęzykowa, wziewna i przezskórna. Dlatego mogą być stosowane dla leków silnie metabolizowanych w wątrobie.

Podanie podjęzykowe pozwala na szybkie wchłanianie leku bezpośrednio do krążenia ogólnego. Dzięki temu lek w dużym stopniu omija metabolizm wątrobowy pierwszego przejścia.

Leki I generacji łatwiej przenikają do ośrodkowego układu nerwowego i częściej powodują senność. Leki II generacji działają bardziej obwodowo i zwykle są lepiej tolerowane w codziennym stosowaniu.

Loratadyna wybiórczo blokuje receptory H1 i słabo przenika do OUN, dlatego rzadziej wywołuje sedację. Jest klasycznym przykładem leku przeciwalergicznego II generacji.

Dimetynden, klemastyna i prometazyna są lekami przeciwhistaminowymi I generacji. Mogą powodować senność i działania cholinolityczne.

Stosuje się je głównie w alergicznym nieżycie nosa, pokrzywce, świądzie alergicznym i alergicznym zapaleniu spojówek. Łagodzą objawy zależne od histaminy.

Najczęstsze to senność, spowolnienie reakcji, suchość w ustach, zaburzenia widzenia i zatrzymanie moczu. Wynikają m.in. z przenikania do OUN i działania cholinolitycznego.

Rzadziej powodują senność i upośledzenie koncentracji niż leki I generacji. Dzięki temu są bezpieczniejsze dla osób prowadzących pojazdy lub pracujących umysłowo.

Fosforan kodeiny jest substancją objętą szczególną kontrolą jako środek odurzający. Preparaty zawierające takie substancje nie należą do zakresu czynności technika farmaceutycznego.

Najważniejsze są składniki leku, zwłaszcza obecność środków odurzających, substancji psychotropowych lub bardzo silnie działających. Sama postać leku nie zawsze przesądza o ograniczeniu.

Może, jeżeli nie zawierają substancji wyłączonych z jego uprawnień i są wykonywane zgodnie z wymaganiami jałowości. Krople do oczu wymagają pracy w warunkach aseptycznych.

Nie, gentamycyna jest antybiotykiem aminoglikozydowym, ale nie jest środkiem odurzającym. Ograniczeniem będzie tu głównie konieczność zachowania jałowości.

Nie. Hydrokortyzon jest glikokortykosteroidem, ale w tym kontekście nie stanowi substancji wyłączającej technika z wykonania preparatu.

Lek recepturowy jest sporządzany w aptece na podstawie recepty dla konkretnego pacjenta. Preparat oficynalny wykonuje się według monografii farmakopealnej i może być przygotowywany na zapas w aptece.

Ze względu na ryzyko uzależnienia, nadużywania i konieczność ścisłej ewidencji. Ich przechowywanie, obrót i stosowanie podlegają dodatkowym wymaganiom prawnym.