Pytania pomocnicze - OGR.02

Temperatura reguluje tempo procesów życiowych roślin. Wyższe temperatury przyspieszają rozwój, a spadek temperatur jesienią sprzyja zakończeniu wegetacji.

Ciepła jesień może przedłużać wzrost pędów i opóźniać wejście drzew w spoczynek. Takie drzewa są bardziej narażone na uszkodzenia mrozowe.

Oznacza zakończenie wzrostu, zdrewnienie pędów, nagromadzenie substancji zapasowych i wejście w stan spoczynku zimowego.

Po rozpoczęciu wegetacji pąki, kwiaty i młode zawiązki są wrażliwe na niską temperaturę. Przymrozki mogą je uszkodzić i ograniczyć plon.

Długość dnia ma znaczenie w biologii roślin, ale w tym pytaniu czynnikiem decydującym jest układ temperatur, szczególnie jesienne ochłodzenie.

Stopniowe obniżanie temperatur umożliwia hartowanie roślin. Dzięki temu tkanki lepiej znoszą późniejsze mrozy.

Korona osiowa pozwala prowadzić drzewa wąsko i regularnie, co umożliwia dużą obsadę drzew na hektar. Ułatwia też cięcie, ochronę i zbiór owoców.

Ma jeden wyraźny pionowy przewodnik oraz krótsze pędy boczne. Korona jest wąska, dobrze doświetlona i przystosowana do intensywnej produkcji.

Korona osiowa ma jeden przewodnik, natomiast korona kotłowa jest otwarta w środku i zwykle nie ma wyraźnego przewodnika. Korona kotłowa nie jest typową formą dla intensywnych sadów jabłoniowych.

Najczęściej stosuje się podkładki karłowe i półkarłowe, np. M.9. Ograniczają one wzrost drzewa i pozwalają utrzymać wąską koronę.

Dzięki dobremu doświetleniu korony owoce lepiej się wybarwiają i dojrzewają bardziej równomiernie. Ułatwia to uzyskanie plonu wysokiej jakości.

Nie. Korona szpalerowa odnosi się do prowadzenia drzew w płaskiej formie przy podporach lub w rzędzie, natomiast korona osiowa opiera się na jednym pionowym przewodniku.

Wilgotna gleba lepiej magazynuje i przewodzi ciepło niż sucha. Podczas ochłodzenia oddaje część tego ciepła do powietrza w pobliżu koron drzew.

To zraszacze montowane nisko, pod koronami drzew, które rozprowadzają wodę na powierzchnię gleby w sadzie.

Nawadnianie kropelkowe dostarcza wodę punktowo i powoli, więc nie zapewnia intensywnego zwilżenia powierzchni gleby potrzebnego do oddawania ciepła.

Zamgławianie tworzy drobne krople zawieszone w powietrzu, natomiast zraszanie gleby polega na zwilżaniu jej powierzchni wodą.

Zabieg wykonuje się przed spodziewanym wystąpieniem wiosennych przymrozków, aby zwiększyć wilgotność gleby i poprawić oddawanie ciepła.

Sucha gleba ma mniejszą pojemność cieplną i słabiej przewodzi ciepło. W efekcie oddaje mniej ciepła do powietrza przy powierzchni sadu.

Kluczowe są określenia: zraszanie gleby, sad, pod koronami drzew oraz ochrona przed wiosennymi mrozami.

Najbardziej charakterystyczne jest więdnięcie, kurczenie się i brunatnienie kwiatów. Porażone kwiaty często pozostają na drzewie i wyglądają jak przypalone.

Zaraza ogniowa jest chorobą bakteryjną. Wywołuje ją bakteria Erwinia amylovora.

Porażone kwiaty, liście i pędy brunatnieją lub czernieją, przez co wyglądają jak spalone ogniem. To bardzo charakterystyczny objaw tej choroby.

Choroba może porażać kwiaty, liście, młode pędy, gałęzie oraz owoce. Szczególnie widoczne objawy występują w okresie kwitnienia.

Zaraza ogniowa jest chorobą bakteryjną i powoduje brunatnienie oraz zasychanie organów. Mączniak jabłoni jest chorobą grzybową, której typowym objawem jest biały, mączysty nalot.

Chorobie sprzyja ciepła i wilgotna pogoda, zwłaszcza w okresie kwitnienia. Bakterie mogą być przenoszone przez deszcz, wiatr, owady i narzędzia.

Należy usuwać porażone pędy z zapasem zdrowej tkanki i dezynfekować narzędzia. Ważna jest też regularna lustracja sadu i unikanie nadmiernego nawożenia azotem.

Akarycydy to środki ochrony roślin przeznaczone do zwalczania roztoczy. Stosuje się je m.in. przeciwko przędziorkom i szpecielom.

Roztocza są pajęczakami, a dorosłe osobniki mają zwykle cztery pary odnóży. Owady mają trzy pary odnóży i odmienną budowę ciała.

Typowe objawy to jasne punkty na liściach, żółknięcie, zasychanie liści oraz delikatna pajęczynka, najczęściej na spodniej stronie blaszki liściowej.

Akarycydy zwalczają roztocza, natomiast insektycydy są przeznaczone do zwalczania owadów. Dobór środka zależy od rozpoznanego szkodnika.

Nie każdy środek działa na wszystkie grupy organizmów. Błędne rozpoznanie, np. potraktowanie roztoczy jak owadów, może spowodować nieskuteczny zabieg.

Duże znaczenie mają przędziorki, szpeciele oraz roztocz truskawkowiec. Mogą uszkadzać liście, pąki, owoce i ograniczać plonowanie roślin.

Wysoka wilgotność ogranicza utratę wody przez owoce. Dzięki temu owoce dłużej zachowują jędrność, świeżość i wartość handlową.

Zbyt niska wilgotność prowadzi do więdnięcia, marszczenia skórki i spadku masy owoców. Owoce szybciej tracą jakość handlową.

Nadmierna wilgotność sprzyja rozwojowi pleśni i chorób przechowalniczych. Może też powodować skraplanie się pary wodnej na owocach.

Standardowa atmosfera oznacza przechowywanie owoców w zwykłym składzie powietrza, bez kontrolowanej zmiany zawartości tlenu i dwutlenku węgla.

Za prawidłową wartość przyjmuje się około 90% wilgotności względnej powietrza.

Najważniejsze są temperatura, zdrowotność owoców, dojrzałość zbiorcza, wentylacja oraz higiena pomieszczeń przechowalniczych.

Papryka ma wysokie wymagania cieplne i jest wrażliwa na niską temperaturę oraz przymrozki. Tunele foliowe i szklarnie zapewniają cieplejsze oraz stabilniejsze warunki wzrostu.

Największe znaczenie ma region Radomia. Okolice Radomia są znane jako polskie zagłębie paprykowe.

Najczęściej stosuje się tunele foliowe, rzadziej szklarnie. Osłony chronią rośliny przed chłodem i pozwalają uzyskać wcześniejszy oraz wyższy plon.

Papryka najlepiej rośnie w wysokiej temperaturze i źle reaguje na chłody. Spadki temperatury hamują wzrost, kwitnienie i zawiązywanie owoców.

W regionie występuje duża koncentracja gospodarstw, doświadczenie producentów i rozbudowana infrastruktura tuneli foliowych. Dzięki temu produkcja papryki jest tam szczególnie rozwinięta.

Najważniejsze cechy to naprzeciwległe, piłkowane liście oraz parzące włoski na liściach i łodygach. Roślina ma zwykle wzniesiony pokrój i szybko tworzy zwarte kępy.

Konkuruje z drzewami owocowymi o wodę i składniki pokarmowe. Utrudnia też prace pielęgnacyjne, ponieważ jej włoski parzące podrażniają skórę.

Mniszek tworzy przy ziemi rozetę liści i ma żółte koszyczki kwiatowe. Pokrzywa ma łodygę wzniesioną, liście ustawione naprzeciwlegle i parzące włoski.

Pokrzywa najlepiej rośnie na glebach żyznych, wilgotnych i bogatych w azot. Często pojawia się przy rowach, ogrodzeniach oraz w słabiej pielęgnowanych częściach sadu.

Stosuje się koszenie, mechaniczne niszczenie roślin wraz z częściami podziemnymi, ściółkowanie oraz utrzymywanie zwartej murawy. W razie potrzeby można użyć herbicydów zgodnie z etykietą.

Koszenie ogranicza wzrost części nadziemnych, ale zwykle nie usuwa rośliny całkowicie. Pokrzywa może odrastać z podziemnych rozłogów.

Zaprawianie nasion to pokrywanie materiału siewnego preparatem ochronnym przed siewem. Celem jest ochrona nasion i młodych siewek przed chorobami oraz szkodnikami.

Ponieważ działa jednocześnie przeciwko patogenom grzybowym i szkodnikom. Zaprawa grzybobójcza chroni tylko przed chorobami powodowanymi przez grzyby.

Najczęściej łączy działanie grzybobójcze i owadobójcze. Dzięki temu zabezpiecza rośliny przed chorobami i owadami już od początku wzrostu.

Zaprawianie wykonuje się przed siewem. Jest to zabieg profilaktyczny, wykonywany zanim pojawią się objawy chorób lub szkody spowodowane przez owady.

W ochronie roślin utrwalonym terminem fachowym jest „zaprawa kombinowana”. Słowo „łączona” może brzmieć logicznie, ale nie jest poprawną nazwą tej grupy zapraw.

Zaprawy mogą ograniczać choroby przenoszone z nasionami, patogeny glebowe oraz szkodniki uszkadzające kiełki i młode korzenie. Zakres działania zależy od rodzaju zaprawy.

Polega na uzyskiwaniu nowych roślin z części rośliny matecznej, np. cebul, bulw, kłączy, rozłogów, sadzonek lub ząbków. Nie wykorzystuje się w nim nasion.

Czosnek rozmnaża się przez sadzenie ząbków lub cebulek powietrznych. Z każdej takiej części może wyrosnąć nowa roślina.

Rozmnażanie generatywne odbywa się z nasion powstałych po zapyleniu i zapłodnieniu. Rozmnażanie wegetatywne odbywa się z organów roślinnych, np. cebul, bulw lub sadzonek.

Wszystkie trzy: ogórek, dynia i por są w praktyce rozmnażane generatywnie, czyli z nasion. Dlatego nie są poprawną odpowiedzią w pytaniu o wyłączne rozmnażanie wegetatywne.

Ząbki powinny być zdrowe, jędrne, dobrze wykształcone i wolne od objawów chorób. Chory materiał sadzeniowy może obniżyć plon i przenieść patogeny na nowe rośliny.

Mogą to być ząbki czosnku, kłącza chrzanu, bulwy ziemniaka lub rozłogi. W każdym przypadku nowa roślina powstaje z fragmentu rośliny matecznej.