Pytania pomocnicze - OGR.03

Azot odpowiada głównie za wzrost części wegetatywnych, czyli liści, pędów i łodyg. Wpływa też na intensywną zieloną barwę liści, ponieważ jest składnikiem chlorofilu.

Do części wegetatywnych zalicza się przede wszystkim korzenie, łodygi, pędy i liście. Nie należą do nich kwiaty, owoce i nasiona, które są organami generatywnymi.

Niedobór azotu objawia się słabym wzrostem oraz żółknięciem, szczególnie starszych liści. Rośliny są często drobniejsze i mniej bujne.

Nadmiar azotu powoduje zbyt bujny i miękki wzrost pędów, co może zmniejszać odporność na choroby i mróz. Może także ograniczać kwitnienie.

Największe zapotrzebowanie na azot występuje w okresie intensywnego wzrostu, zwykle wiosną i na początku lata. Późnym latem i jesienią dawki azotu powinny być ograniczane.

Azot wspiera wzrost rośliny, ale jego nadmiar może ograniczać kwitnienie. Za kwitnienie i dojrzewanie tkanek większe znaczenie mają m.in. fosfor i potas.

Akarycydy służą do zwalczania roztoczy, przede wszystkim przędziorków. Stosuje się je m.in. na roślinach ozdobnych, gdy pojawią się objawy żerowania tych szkodników.

Akarycydy zwalczają roztocza, np. przędziorki. Fungicydy zwalczają choroby grzybowe roślin, np. szarą pleśń czy mączniaki.

Typowe objawy to jasne punkciki na liściach, żółknięcie, zasychanie liści oraz delikatna pajęczynka. Szkodniki często znajdują się na spodniej stronie liści.

Herbicydy są przeznaczone do zwalczania chwastów. Przędziorki są szkodnikami roślinnymi z grupy roztoczy, dlatego wymagają zastosowania akarycydów.

Retardanty to środki ograniczające wzrost roślin, np. skracające pędy. Nie są preparatami do zwalczania szkodników, więc nie służą do eliminacji przędziorków.

Przędziorki szczególnie dobrze rozwijają się w warunkach wysokiej temperatury i niskiej wilgotności powietrza. Często pojawiają się na roślinach osłabionych lub uprawianych w suchych pomieszczeniach.

Należy przestrzegać etykiety środka, stosować odpowiednią dawkę i zachować zasady BHP. Ważna jest także rotacja preparatów, aby ograniczyć ryzyko uodpornienia się przędziorków.

Perz jest trawą, a trawy należą do roślin jednoliściennych. Mają m.in. wąskie liście z nerwacją równoległą i wiązkowy system korzeniowy.

Kłącze to podziemny pęd, z którego mogą wyrastać nowe pędy i korzenie. Korzeń pełni głównie funkcję pobierania wody i soli mineralnych oraz zakotwiczania rośliny.

Perz rozrasta się za pomocą podziemnych kłączy. Nawet małe fragmenty pozostawione w glebie mogą odrastać i tworzyć nowe rośliny.

Bylica pospolita, mniszek lekarski i pokrzywa zwyczajna są roślinami dwuliściennymi. Dlatego nie pasują do określenia „roślina jednoliścienna”.

Najczęściej mają wąskie liście z nerwacją równoległą, wiązkowy system korzeniowy i kwiaty o elementach w liczbie 3 lub jej wielokrotności.

Rośliny kłączowe mogą szybko zajmować nowe miejsca. Przy usuwaniu chwastów trzeba usuwać całe kłącza, a nie tylko części nadziemne.

Pierśnica to średnica pnia drzewa mierzona na wysokości 130 cm nad powierzchnią gruntu. Jest podstawowym parametrem stosowanym w dendrometrii i inwentaryzacji zieleni.

Pierśnicę mierzy się na wysokości 130 cm, czyli 1,3 m nad ziemią. To stała wysokość przyjęta dla porównywalności pomiarów.

Pomiar pierśnicy wykorzystuje się do opisu wielkości drzewa, inwentaryzacji zieleni oraz oceny drzewostanu. Ułatwia porównywanie drzew między sobą.

Do pomiaru używa się średnicomierza, taśmy dendrometrycznej lub taśmy mierniczej. Przy pomiarze obwodu można obliczyć średnicę ze wzoru: średnica = obwód / π.

Na stoku wysokość 130 cm odmierza się zazwyczaj od strony wyżej położonego gruntu. Dzięki temu pomiar jest bardziej powtarzalny.

Stała wysokość 130 cm zapewnia porównywalność wyników pomiarów. Gdyby każdy mierzył na innej wysokości, wyniki nie byłyby wiarygodne.

Polega na tym, że podczas jednego koszenia ścina się najwyżej 1/3 wysokości trawy, pozostawiając około 2/3 źdźbła.

Zbyt niskie koszenie osłabia trawę, ogranicza fotosyntezę i zwiększa ryzyko przesuszenia, chorób oraz zachwaszczenia trawnika.

Nie należy skracać jej od razu bardzo mocno. Lepiej wykonać koszenie stopniowo, w kilku etapach, zgodnie z zasadą jednej trzeciej.

Regularne i prawidłowe koszenie pobudza trawę do krzewienia, dzięki czemu darń staje się gęstsza i bardziej wyrównana.

Nie. W czasie suszy trawę zwykle pozostawia się wyższą, ponieważ dłuższe źdźbła lepiej chronią glebę przed przegrzewaniem i utratą wilgoci.

Najczęstsze błędy to koszenie zbyt nisko, zbyt rzadkie koszenie, ścinanie zbyt dużej części źdźbła naraz oraz używanie tępych noży kosiarki.

Aeracja polega na wykonywaniu otworów lub nacięć w darni i glebie. Dzięki temu korzenie traw mają lepszy dostęp do powietrza, wody i składników pokarmowych.

Napowietrzona gleba sprzyja rozwojowi systemu korzeniowego. Trawa lepiej się krzewi, szybciej regeneruje i jest bardziej odporna na suszę oraz udeptywanie.

Najlepszy termin to wiosna lub wczesna jesień, gdy trawa intensywnie rośnie. Zabieg wykonuje się na trawniku skoszonym i lekko wilgotnym.

Aerator rozluźnia i napowietrza darń, wykonując otwory w glebie. Wał ogrodowy służy do ugniatania i wyrównywania powierzchni trawnika.

Aerator jest przeznaczony do pielęgnacji darni i gleby pod trawnikiem. Do cięcia żywopłotów, drzew i krzewów stosuje się sekatory, nożyce, piły lub pilarki.

Do typowych objawów należą zbita gleba, słabe wsiąkanie wody, przerzedzona darń, mech oraz słaby wzrost trawy mimo nawożenia i podlewania.

Sadzonki zdrewniałe pobiera się w okresie spoczynku roślin i mogą być ukorzeniane lub przechowywane w chłodnych warunkach. Nie wymagają wysokiej temperatury ani intensywnego doświetlania.

Są to fragmenty dojrzałych, zdrewniałych pędów, najczęściej jednorocznych. Służą do wegetatywnego rozmnażania krzewów i niektórych drzew.

Najczęściej pobiera się je późną jesienią, zimą lub bardzo wczesną wiosną, gdy roślina znajduje się w stanie spoczynku.

Tą metodą rozmnaża się m.in. ligustr, forsycję, dereń, wierzbę, tawułę i porzeczkę. Są to rośliny łatwo tworzące korzenie z pędów zdrewniałych.

Rozsada roślin jednorocznych często wymaga wcześniejszego siewu, wyższej temperatury i ochrony przed przymrozkami. Dlatego zwykle produkuje się ją w szklarni, tunelu lub inspekcie.

Pędzenie polega na przyspieszeniu kwitnienia roślin, co wymaga kontrolowanej temperatury i warunków świetlnych. Najczęściej prowadzi się je w pomieszczeniach lub obiektach pod osłonami.

Rozmnażanie wegetatywne wykorzystuje części roślin, np. pędy, kłącza lub sadzonki, i pozwala uzyskać rośliny podobne do matecznej. Rozmnażanie generatywne odbywa się z nasion.

Powinny być niskie, odporne na suszę, dobrze rosnąć w pełnym słońcu i w przepuszczalnym, raczej ubogim podłożu. Często są to rośliny poduszkowe, kobiercowe lub sukulenty.

Smagliczka skalna jest niska, dobrze znosi suche i słoneczne stanowiska oraz tworzy dekoracyjne kępy z żółtymi kwiatami. To typowa bylina stosowana na skalniakach.

Floks szydlasty tworzy niskie, zwarte kobierce i obficie kwitnie wiosną. Dobrze sprawdza się między kamieniami oraz na skarpach.

Rozchodniki są odporne na suszę i mają mięsiste liście magazynujące wodę. Dzięki temu dobrze rosną na stanowiskach suchych, kamienistych i słonecznych.

Wysokie byliny, takie jak ostróżki czy mieczyki, zaburzają skalny charakter kompozycji i zwykle wymagają żyźniejszego oraz bardziej wilgotnego podłoża. Skalniaki obsadza się głównie roślinami niskimi.

Najlepsze jest podłoże lekkie, przepuszczalne, z dodatkiem żwiru lub piasku. Ważne jest, aby nie zatrzymywało nadmiaru wody przy korzeniach.

Niwelacja polega na wyznaczaniu różnic wysokości między punktami. Wykonuje się ją najczęściej za pomocą niwelatora i łaty niwelacyjnej.

Poziomica jest przeznaczona do krótkich odcinków i prostych prac montażowych. Na dłuższym dystansie w terenie potrzebny jest dokładniejszy sprzęt geodezyjny.

Łata niwelacyjna służy do wykonywania odczytów wysokościowych. Ustawia się ją pionowo w punktach, których wysokość chce się porównać.

Niwelator wyznacza poziomą linię celowania. Dzięki temu można porównać odczyty z łaty ustawionej w różnych miejscach.

Węgielnica służy głównie do wyznaczania kątów prostych w terenie. Nie jest instrumentem przeznaczonym do pomiaru różnicy wysokości.

Pomiary wysokościowe są potrzebne przy projektowaniu spadków alejek, odwodnienia, schodów terenowych, tarasów, murków oporowych i niwelacji terenu.

Jest to urządzenie zabawowe przeznaczone do rekreacji dzieci. Przy prawidłowym montażu i zachowaniu stref bezpieczeństwa może być elementem wyposażenia placu zabaw.

Trylinka jest twardą nawierzchnią betonową, która nie amortyzuje upadków. Na placach zabaw zaleca się nawierzchnie bezpieczne, np. piasek, żwir płukany, maty gumowe lub nawierzchnie syntetyczne.

Cis pospolity jest rośliną trującą. Dzieci mogłyby przypadkowo spożyć jego części, dlatego nie stosuje się go w miejscach przeznaczonych do zabawy.

Róża dzika ma kolce, które mogą powodować skaleczenia. Roślin kolczastych i ciernistych należy unikać w bezpośrednim sąsiedztwie dziecięcych placów zabaw.

Powinna amortyzować upadki, być równa, stabilna, bezpieczna i dostosowana do wysokości urządzeń zabawowych. Ważne jest też łatwe utrzymanie jej w czystości.

Należy unikać roślin trujących, kolczastych, ciernistych, parzących, silnie alergizujących oraz takich, które mają atrakcyjne, ale niebezpieczne owoce.

Urządzenia zabawowe zalicza się do elementów małej architektury. Są to obiekty służące rekreacji, wypoczynkowi i organizacji przestrzeni.