Pytania pomocnicze - OGR.03

Ponieważ spośród podanych drzew tylko sosna ma mniej niż 5 lat. W pytaniu zastosowano kryterium wieku pozwalające na usunięcie młodego drzewa bez zezwolenia.

Należy sprawdzić gatunek, wiek lub obwód pnia, lokalizację drzewa, właściciela terenu oraz to, czy drzewo nie jest objęte ochroną lub nie stanowi siedliska zwierząt.

Zezwolenie najczęściej wydaje organ gminy: wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W szczególnych przypadkach wymagane są dodatkowe uzgodnienia.

Zezwolenie jest zgodą administracyjną na wycinkę. Opłata może być naliczona jako konsekwencja legalnego usunięcia drzewa, jeżeli przepisy tego wymagają.

Może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna. Dodatkowo problemem może być naruszenie przepisów o ochronie gatunkowej, np. gdy na drzewie były gniazda ptaków.

Wiek drzewa pomaga ocenić jego wartość przyrodniczą i krajobrazową. Młode drzewa zwykle mają mniejsze znaczenie ekologiczne niż drzewa starsze i dobrze rozwinięte.

Podczas spalania mogą powstawać toksyczne gazy i pyły. Takie działanie zagraża zdrowiu ludzi oraz środowisku.

Mogą zawierać pozostałości substancji niebezpiecznych. Wyrzucenie ich do zwykłych śmieci grozi skażeniem gleby, wody i zagrożeniem dla osób obsługujących odpady.

Należy je zwrócić do producenta, dystrybutora albo sklepu, w którym dokonano zakupu środka.

Nie. Nie są to zwykłe surowce wtórne, ponieważ mogą być zanieczyszczone pozostałościami środków chemicznych.

Pozostałości preparatu mogą zatruć wodę, żywność, paszę lub inne materiały. Takie opakowanie powinno być unieszkodliwione w odpowiednim systemie odbioru.

Zawsze należy czytać etykietę i instrukcję stosowania preparatu, ponieważ zawiera informacje o dawkowaniu, ochronie osobistej i postępowaniu z opakowaniem.

Podczas oprysku powstaje aerozol lub opary, które mogą być wdychane. Substancje chemiczne działają drażniąco na błony śluzowe nosa i dróg oddechowych.

Najczęściej stosuje się rękawice ochronne, gogle, maskę lub półmaskę z filtrem, odzież ochronną oraz obuwie robocze. Dobór ochrony zależy od zaleceń podanych na etykiecie preparatu.

Pestycydy mogą dostać się przez drogi oddechowe, skórę, błony śluzowe oraz przewód pokarmowy. Szczególnie niebezpieczne jest wdychanie aerozolu podczas oprysku.

Może to doprowadzić do przypadkowego połknięcia środka chemicznego z zabrudzonych rąk lub powierzchni. Zwiększa to ryzyko zatrucia.

Należy zdjąć i oczyścić środki ochrony, umyć ręce i twarz, a odzież roboczą wyprać oddzielnie. Sprzęt do oprysku trzeba wypłukać zgodnie z instrukcją producenta.

Podrażnienie chemiczne powstaje wskutek działania substancji chemicznej, np. pestycydu. Otarcie naskórka jest urazem mechanicznym, niezwiązanym bezpośrednio z działaniem środków ochrony roślin.

Powinna przerwać pracę i natychmiast powiadomić swojego przełożonego. Następnie należy skorzystać z pierwszej pomocy i postępować zgodnie z poleceniami.

Nawet niewielki uraz może wymagać opatrzenia, odnotowania lub sprawdzenia warunków pracy. Przełożony odpowiada za organizację dalszego postępowania.

Nie. Badanie przyczyn zdarzenia należy do osób odpowiedzialnych za BHP lub przełożonych, a nie do poszkodowanego pracownika.

Pomoc medyczną należy wezwać, gdy uraz jest poważny, występuje silne krwawienie, utrata przytomności, podejrzenie złamania lub zagrożenie życia.

Poszkodowany przy niegroźnym urazie powinien przede wszystkim zgłosić zdarzenie przełożonemu. Świadek może dodatkowo zabezpieczyć miejsce zdarzenia i udzielić pierwszej pomocy.

Nie. Pierwszym krokiem jest powiadomienie przełożonego. Kontakt z instytucjami zewnętrznymi następuje tylko w określonych sytuacjach i zgodnie z procedurami.

Wapno niegaszone reaguje z wodą, wydzielając ciepło i tworząc żrącą zasadę. Usunięcie suchych cząstek przed płukaniem zmniejsza ryzyko pogłębienia oparzenia chemicznego.

Oko należy płukać dużą ilością czystej wody, najlepiej bieżącej. Strumień wody powinien spływać od wewnętrznego kącika oka na zewnątrz.

Nie wolno trzeć oka, zakładać od razu szczelnego opatrunku ani stosować kropli zamiast płukania. Nie należy też próbować neutralizować wapna innymi chemikaliami.

Opatrunek nie usuwa substancji żrącej z oka. Pozostawione wapno nadal może uszkadzać tkanki, dlatego najpierw trzeba usunąć okruchy i wypłukać oko.

Podczas pracy z wapnem należy stosować okulary ochronne lub gogle, rękawice oraz odzież ochronną. Ochrona oczu jest szczególnie ważna przy przesypywaniu pylących materiałów.

Zawsze po kontakcie oka z wapnem niegaszonym należy skontaktować się z lekarzem. Oparzenia chemiczne oka mogą być poważne nawet wtedy, gdy początkowe objawy wydają się niewielkie.

Krajobraz pierwotny jest nienaruszony przez działalność człowieka. Zachowuje naturalną rzeźbę terenu, roślinność, stosunki wodne i równowagę ekologiczną.

Większość obszarów Ziemi została przekształcona przez osadnictwo, rolnictwo, przemysł, transport lub turystykę. Dlatego krajobrazy bez wpływu człowieka występują głównie w trudno dostępnych rejonach.

Krajobraz pierwotny nie był naruszony przez człowieka. Krajobraz naturalny zachowuje cechy przyrodnicze, ale może nosić niewielkie ślady dawnej lub ograniczonej ingerencji człowieka.

Krajobraz pierwotny powstał bez udziału człowieka, natomiast krajobraz kulturowy jest wynikiem działalności ludzkiej. W krajobrazie kulturowym występują np. zabudowa, pola, drogi, ogrody lub parki.

Oznacza, że naturalne zależności między organizmami i środowiskiem zostały naruszone, np. przez zanieczyszczenia, wycinkę, meliorację lub nadmierną zabudowę. Taki opis dotyczy raczej krajobrazu zdegradowanego, a nie pierwotnego.

Pozwala ocenić stopień przekształcenia terenu i dobrać odpowiednie działania projektowe, pielęgnacyjne lub ochronne. Ma to znaczenie przy planowaniu zieleni i ochronie wartości przyrodniczych.

Bulwar to szeroka droga lub aleja spacerowa, zwykle położona nad wodą, z zielenią, trawnikami i często kilkoma rzędami drzew. Pełni funkcję rekreacyjną, reprezentacyjną i komunikacyjną.

Bulwar jest zwykle związany z nabrzeżem i ma formę szerokiej alei z zielenią. Promenada to ogólnie ciąg spacerowy, który może znajdować się nad wodą, ale nie musi.

Położenie nad rzeką, jeziorem, kanałem lub morzem jest jedną z typowych cech bulwaru. W pytaniach egzaminacyjnych często odróżnia ono bulwar od innych terenów spacerowych.

Drzewa tworzą cień, poprawiają mikroklimat, podnoszą walory estetyczne i organizują przestrzeń ciągu spacerowego. Często są sadzone w rzędach jako drzewa alejowe.

Zieleniec to niewielki teren zieleni miejskiej, zwykle o funkcji wypoczynkowej lub dekoracyjnej. Nie oznacza szerokiej drogi spacerowej nad wodą z wieloma rzędami drzew.

Bulwar służy spacerom, rekreacji i reprezentacji przestrzeni miejskiej. Pas zieleni izolacyjnej ma przede wszystkim ograniczać hałas, zanieczyszczenia lub oddzielać uciążliwe tereny od otoczenia.

Oznacza to, że jej pędy nad ziemią są trwałe, twarde i zawierają tkankę drzewną. Takie pędy nie zamierają całkowicie po jednym sezonie.

Perukowiec podolski jest krzewem, a krzewy mają trwałe, zdrewniałe pędy. Jego nadziemna część utrzymuje się przez wiele lat.

Rośliny zielne mają miękkie, niezdrewniałe pędy, które często zamierają po sezonie. Rośliny zdrewniałe mają trwałe pędy, typowe dla drzew i krzewów.

Najczęściej są to drzewa, krzewy i krzewinki. Przykładami są bukszpan, forsycja, irga, perukowiec, klon i lipa.

Są to rośliny zielne lub uprawiane jako sezonowe, o miękkich pędach nadziemnych. Nie tworzą trwałych, zdrewniałych pędów jak krzewy.

Krzew ma kilka lub wiele zdrewniałych pędów wyrastających od podstawy. Nie tworzy zwykle jednego wyraźnego pnia jak drzewo.

Azot odpowiada głównie za wzrost części wegetatywnych, czyli liści, pędów i łodyg. Wpływa też na intensywną zieloną barwę liści, ponieważ jest składnikiem chlorofilu.

Do części wegetatywnych zalicza się przede wszystkim korzenie, łodygi, pędy i liście. Nie należą do nich kwiaty, owoce i nasiona, które są organami generatywnymi.

Niedobór azotu objawia się słabym wzrostem oraz żółknięciem, szczególnie starszych liści. Rośliny są często drobniejsze i mniej bujne.

Nadmiar azotu powoduje zbyt bujny i miękki wzrost pędów, co może zmniejszać odporność na choroby i mróz. Może także ograniczać kwitnienie.

Największe zapotrzebowanie na azot występuje w okresie intensywnego wzrostu, zwykle wiosną i na początku lata. Późnym latem i jesienią dawki azotu powinny być ograniczane.

Azot wspiera wzrost rośliny, ale jego nadmiar może ograniczać kwitnienie. Za kwitnienie i dojrzewanie tkanek większe znaczenie mają m.in. fosfor i potas.

Akarycydy służą do zwalczania roztoczy, przede wszystkim przędziorków. Stosuje się je m.in. na roślinach ozdobnych, gdy pojawią się objawy żerowania tych szkodników.

Akarycydy zwalczają roztocza, np. przędziorki. Fungicydy zwalczają choroby grzybowe roślin, np. szarą pleśń czy mączniaki.

Typowe objawy to jasne punkciki na liściach, żółknięcie, zasychanie liści oraz delikatna pajęczynka. Szkodniki często znajdują się na spodniej stronie liści.

Herbicydy są przeznaczone do zwalczania chwastów. Przędziorki są szkodnikami roślinnymi z grupy roztoczy, dlatego wymagają zastosowania akarycydów.

Retardanty to środki ograniczające wzrost roślin, np. skracające pędy. Nie są preparatami do zwalczania szkodników, więc nie służą do eliminacji przędziorków.

Przędziorki szczególnie dobrze rozwijają się w warunkach wysokiej temperatury i niskiej wilgotności powietrza. Często pojawiają się na roślinach osłabionych lub uprawianych w suchych pomieszczeniach.

Należy przestrzegać etykiety środka, stosować odpowiednią dawkę i zachować zasady BHP. Ważna jest także rotacja preparatów, aby ograniczyć ryzyko uodpornienia się przędziorków.