Pytania pomocnicze - PGF.05

Folia magnetyczna przylega do stalowych elementów karoserii bez kleju. Dzięki temu reklamę można łatwo zamontować i zdjąć bez trwałego przyklejania.

Laminat UV chroni wydruk przed promieniowaniem słonecznym, ścieraniem, wilgocią i zabrudzeniami. Wydłuża trwałość grafiki użytkowanej na zewnątrz.

Folia magnetyczna trzyma się podłoża dzięki właściwościom magnetycznym, a folia PCV samoprzylepna dzięki warstwie kleju. Folia magnetyczna jest przeznaczona głównie do tymczasowych oznaczeń na powierzchniach stalowych.

Nie będzie przylegać do aluminium, plastiku, szkła ani elementów kompozytowych. Wymaga podłoża ferromagnetycznego, najczęściej stalowej karoserii.

Podczas eksploatacji jest narażona na deszcz, promieniowanie UV, kurz, mycie oraz uszkodzenia mechaniczne. Zabezpieczenie poprawia odporność i estetykę wydruku.

Powierzchnia powinna być czysta, sucha i odtłuszczona. Zabrudzenia mogą osłabić przyleganie i spowodować zarysowania lakieru.

Prostokątność oznacza, że narożniki wizytówki mają kąty proste, a przeciwległe krawędzie są równoległe. Brak prostokątności świadczy zwykle o błędzie cięcia.

Gotowy wyrób musi mieć format zgodny ze zleceniem. Nawet niewielkie odchyłki mogą obniżyć estetykę i jakość całego nakładu.

Do kontroli można użyć linijki poligraficznej, suwmiarki, przymiaru lub szablonu kontrolnego. Przy większej dokładności stosuje się narzędzia pomiarowe o mniejszej podziałce.

Kontrola jakości druku dotyczy m.in. koloru, pasowania i czytelności. Kontrola obróbki wykończeniowej obejmuje głównie cięcie, składanie, laminowanie, bigowanie czy zgodność formatu.

Nie jako główne kryterium. Gramatura dotyczy doboru podłoża drukowego, natomiast po obróbce sprawdza się przede wszystkim efekt wykonanych operacji, np. cięcie i format.

Mogą wystąpić krzywe krawędzie, różne wymiary egzemplarzy, brak prostokątności, poszarpane krawędzie lub przesunięcie grafiki względem krawędzi.

Kalibracja stołu zapewnia prawidłową odległość między dyszą a podłożem. Dzięki temu pierwsza warstwa dobrze przylega do stołu, a wydruk może rozpocząć się poprawnie.

Wydruk może się odklejać, filament może nie przylegać do stołu albo dysza może rysować powierzchnię roboczą. Błędy pierwszej warstwy często powodują nieudany cały wydruk.

Polega na ustawieniu stołu tak, aby jego powierzchnia była w odpowiedniej odległości od dyszy w kilku punktach. Celem jest równomierne nakładanie pierwszej warstwy filamentu.

Z-offset to korekta odległości dyszy od stołu w osi Z. Zbyt mały może powodować tarcie dyszy o stół, a zbyt duży słabą przyczepność filamentu.

Nie jest to podstawowa czynność przed pierwszym uruchomieniem, jeśli drukarka jest nowa i sprawna. Czyszczenie dyszy wykonuje się głównie przy zapchaniu, zabrudzeniu lub problemach z podawaniem filamentu.

Pierwsza warstwa powinna być lekko spłaszczona i równomiernie przylegać do stołu. Nie powinna być ani rozmazana przez zbyt niską dyszę, ani luźno układana przez zbyt dużą odległość.

Do wymiaru netto należy dodać spad z obu stron danego wymiaru. Przy spadzie 3 mm dodaje się łącznie 6 mm do szerokości i 6 mm do wysokości.

Spady zabezpieczają druk przed powstaniem białych krawędzi po krojeniu. Są potrzebne, gdy tło, grafika lub kolor dochodzi do krawędzi gotowego formatu.

Format netto to ostateczny wymiar wizytówki po przycięciu, np. 90 × 50 mm. Format brutto jest większy, ponieważ zawiera dodatkowe spady przeznaczone do odcięcia.

Szerokość: 90 mm + 3 mm + 3 mm = 96 mm. Wysokość: 50 mm + 3 mm + 3 mm = 56 mm, więc format brutto wynosi 96 × 56 mm.

Częstym błędem jest dodanie spadu tylko raz do każdego wymiaru, np. 90 + 3 i 50 + 3. Spad występuje jednak po obu stronach, dlatego trzeba dodać podwójną wartość spadu.

Spad oznacza powiększenie projektu do druku względem formatu netto. Po wydruku nadmiar zostaje odcięty podczas obróbki introligatorskiej.

Filiżanka jest przedmiotem przestrzennym i zakrzywionym, a typowe maszyny cyfrowe drukują na płaskich arkuszach lub rolach. Nie można jej bezpiecznie przeprowadzić przez tor papieru maszyny.

Są to m.in. broszury, wizytówki, ulotki, zaproszenia, plakaty małego formatu i inne druki na papierze lub kartonie.

Często stosuje się sublimację, kalkomanię ceramiczną, tampodruk lub specjalistyczny druk UV z uchwytem do przedmiotów cylindrycznych.

Podłoże płaskie można prowadzić przez maszynę w arkuszu lub roli. Przedmiot przestrzenny wymaga specjalnego mocowania, innego sposobu nanoszenia farby lub atramentu oraz odpowiedniego utrwalenia.

Mały nakład sprzyja technikom cyfrowym, ale ważniejszy jest rodzaj podłoża. Filiżanka wymaga technologii dostosowanej do ceramiki i kształtu przedmiotu.

Są to wyroby płaskie wykonywane na papierze lub kartonie, czyli na podłożach obsługiwanych przez standardowe maszyny cyfrowe.

Ploter bez zasilania może nie wykonywać automatycznych procedur konserwacyjnych. Atrament może wtedy zasychać w dyszach, powodując ich zatkanie.

Na wydruku pojawiają się białe linie, braki koloru, nierównomierne krycie lub przekłamania barw. Potwierdzeniem problemu jest nieprawidłowy test dysz.

Test dysz pozwala sprawdzić, czy wszystkie dysze głowicy prawidłowo podają atrament. Jest podstawową czynnością diagnostyczną przy problemach z jakością druku.

Silnik nie przegrzewa się, gdy urządzenie jest bez zasilania, ponieważ nie pracuje. Problem dotyczy raczej wysychania atramentu w układzie drukującym.

Nie. Zatykanie dysz może wystąpić w różnych urządzeniach atramentowych, np. solwentowych, ekosolwentowych, sublimacyjnych czy UV.

Należy pozostawiać urządzenie w trybie zalecanym przez producenta, wykonywać regularne testy dysz i dbać o stację serwisową. Ważne jest też stosowanie właściwych atramentów i płynów czyszczących.

Okładki zwykle drukuje się na grubszym i sztywniejszym papierze niż wkład zeszytowy. Maszyna musi dostosować transport papieru i utrwalanie obrazu do większej gramatury.

Gramatura określa masę papieru w g/m², a format określa jego wymiary, np. A4 lub A3. Są to dwa różne parametry podłoża.

Mogą wystąpić zacięcia papieru, złe utrwalenie tonera, falowanie arkuszy lub problemy z równym prowadzeniem papieru przez maszynę.

Okładka musi być trwalsza, sztywniejsza i bardziej odporna na uszkodzenia. Dlatego wykonuje się ją z grubszego podłoża.

Nie bezpośrednio. Kolorystyka dotyczy sposobu zadrukowania, a gramatura dotyczy właściwości papieru; w tym pytaniu istotna jest zmiana podłoża na okładkowe.

Na podstawie ustawionej gramatury maszyna może dobrać odpowiednią prędkość druku, temperaturę utrwalania i sposób transportu arkusza.

Format netto to końcowy wymiar po przycięciu. Format brutto obejmuje format netto powiększony o spady drukarskie.

Do szerokości i wysokości netto dodaje się spad z obu stron. Przy spadzie 3 mm należy dodać łącznie 6 mm do każdego wymiaru.

Spady zapobiegają powstawaniu białych krawędzi po cięciu. Grafika lub tło powinny wychodzić poza linię cięcia.

Spad jest zazwyczaj oznaczony linią poza właściwą krawędzią strony. Obszar między linią strony a linią spadu należy do formatu brutto.

Format netto wynosi 297 × 70 mm, a spad ma 3 mm z każdej strony. Po dodaniu 6 mm do szerokości i wysokości otrzymuje się 303 × 76 mm.

Do cięcia używa się formatu netto, czyli docelowego wymiaru gotowego wyrobu. Format brutto jest potrzebny na etapie przygotowania i druku.

Prowadnica końca papieru dopasowuje kasetę do długości arkusza. Utrzymuje tylną krawędź stosu papieru we właściwym położeniu.

Przy mniejszym formacie prowadnicę przesuwa się do wewnątrz kasety, aby zmniejszyć przestrzeń na papier.

Przy większym formacie prowadnicę przesuwa się na zewnątrz kasety, aby arkusz o większej długości zmieścił się w podajniku.

Prowadnice boczne regulują szerokość stosu papieru, a prowadnica końca papieru reguluje jego długość w kasecie.

Może dojść do krzywego pobierania arkuszy, zacięć papieru, przesunięcia obrazu na wydruku lub błędnego rozpoznania formatu przez drukarkę.

Każdy format ma inne wymiary, więc prowadnice muszą stabilizować stos arkuszy bez nadmiernego luzu i bez ściskania papieru.

MPEG jest formatem wideo, przeznaczonym do zapisu ruchomego obrazu i dźwięku. Druk wymaga statycznego obrazu lub projektu strony, np. PDF, TIFF albo JPEG.

PDF może zawierać kompletny projekt: tekst, grafikę, kolory, fonty, spady i elementy wektorowe. Dzięki temu jest stabilnym formatem do przekazania pracy do drukarni.

TIFF stosuje się głównie do wysokiej jakości grafiki rastrowej i zdjęć. Jest przydatny, gdy ważne jest zachowanie jakości obrazu bez strat wynikających z mocnej kompresji.

Tak, JPEG może być użyty do druku, szczególnie dla fotografii. Trzeba jednak uważać na zbyt silną kompresję i zbyt niską rozdzielczość.

Grafika rastrowa składa się z pikseli, więc przy powiększaniu może tracić ostrość. Grafika wektorowa opiera się na kształtach matematycznych i można ją skalować bez utraty jakości.

Zbyt niska rozdzielczość powoduje widoczne piksele i utratę szczegółów. W druku wielkoformatowym dobiera się ją do rozmiaru pracy i odległości, z jakiej wydruk będzie oglądany.