Pytania pomocnicze - ROL.04

Pierwsze objawy nie zawsze oznaczają zagrożenie dla opłacalności plonu. Zabieg pestycydem jest uzasadniony dopiero wtedy, gdy spodziewane straty mogą przekroczyć koszt ochrony.

Lustracja polega na regularnym sprawdzaniu stanu roślin na polu. Ocenia się obecność chorób, szkodników, chwastów i stopień uszkodzeń.

Pozwala uniknąć niepotrzebnych zabiegów chemicznych. Rolnik wykonuje oprysk tylko wtedy, gdy jest on ekonomicznie uzasadniony.

Integrowana ochrona roślin zakłada stosowanie metod chemicznych tylko wtedy, gdy jest to konieczne. Próg ekonomicznej szkodliwości pomaga podjąć taką decyzję na podstawie rzeczywistego zagrożenia.

Faza rozwojowa rośliny ma znaczenie przy doborze terminu i środka, ale nie przesądza sama o potrzebie zabiegu. Decydujące jest nasilenie agrofaga i możliwość wystąpienia strat.

Może zwiększać koszty produkcji, szkodzić środowisku i organizmom pożytecznym oraz sprzyjać powstawaniu odporności agrofagów na substancje czynne.

Należy pomnożyć zawartość lizyny na 1 MJ przez ilość energii metabolicznej w 1 kg paszy. W tym zadaniu: 0,65 g/MJ × 12 MJ = 7,80 g.

Lochy karmiące są w okresie laktacji, czyli produkują mleko dla prosiąt. Dlatego stosuje się normę żywieniową dla fazy „Laktacja”.

Lizyna to aminokwas egzogenny, który musi być dostarczany z paszą. Jest szczególnie ważna dla wzrostu, wykorzystania białka i produkcji mleka u loch.

Energia metaboliczna to część energii paszy, którą zwierzę może wykorzystać po odjęciu strat energii. Podaje się ją zwykle w MJ na kilogram paszy.

Wartość 0,65 g oznacza ilość lizyny na 1 MJ energii metabolicznej, a nie w całym kilogramie mieszanki. Trzeba ją pomnożyć przez 12 MJ.

Najczęściej z błędu w przesunięciu przecinka lub nieprawidłowego mnożenia. Poprawny wynik to 7,80 g, ponieważ 0,65 × 12 = 7,80.

W laktacji locha produkuje mleko, które zawiera białko i aminokwasy. Dlatego potrzebuje większej ilości lizyny i innych składników pokarmowych.

Sieczkarnia ścina całe rośliny kukurydzy i jednocześnie rozdrabnia je na sieczkę. Dzięki temu materiał można dobrze ubić i prawidłowo zakisić.

Rozdrobnienie ułatwia ubicie masy, ogranicza dostęp powietrza i sprzyja fermentacji mlekowej. Poprawia też pobieranie i strawność paszy.

Prasa zwijająca służy głównie do formowania bel z siana, słomy lub podsuszonej zielonki. Nie ścina i nie rozdrabnia całych roślin kukurydzy w sposób wymagany przy produkcji kiszonki.

Zgniatacz uszkadza ziarniaki kukurydzy, dzięki czemu skrobia jest lepiej dostępna dla zwierząt. Poprawia to wartość pokarmową kiszonki.

Masa powinna być dobrze rozdrobniona, szybko ubita i szczelnie przykryta. Najważniejsze jest ograniczenie dostępu powietrza, aby mogła przebiegać fermentacja mlekowa.

Kukurydzę na ziarno zbiera się kombajnem, oddzielając ziarno od reszty rośliny. Kukurydzę na kiszonkę zbiera się jako całe rośliny i rozdrabnia sieczkarnią.

Zabieg wykonuje się głównie w celu poprawy higieny okolicy zadu. Ogranicza zabrudzenia, odparzenia, zakażenia i ryzyko inwazji much.

Zabieg powinno się wykonać wcześnie, najpóźniej do końca 2. tygodnia życia jagnięcia.

Starsze jagnięta gorzej znoszą zabieg, a ryzyko bólu, krwawienia, stresu i powikłań jest większe.

Po urodzeniu najważniejsze jest pobranie siary, osuszenie jagnięcia i kontakt z matką. Zabieg wykonuje się wcześnie, ale po ustabilizowaniu stanu młodego zwierzęcia.

Należy używać czystych narzędzi, wykonywać zabieg u zdrowych jagniąt i obserwować miejsce zabiegu pod kątem krwawienia lub zakażenia.

Jest to zagadnienie z chowu i hodowli owiec, czyli produkcji owczarskiej.

Pozostawia glebę w ostrej skibie, co ułatwia zatrzymywanie śniegu i ogranicza spływ wody. Dzięki temu więcej wody z opadów i roztopów wsiąka w glebę.

Ostra skiba to nierówna, niebronowana powierzchnia pola po orce. Takie ukształtowanie gleby zwiększa zatrzymywanie śniegu i poprawia przemarzanie brył.

Orka wiosenna wykonywana jest po zimie, więc nie wpływa na zatrzymywanie śniegu ani wody z roztopów w okresie zimowym.

Mróz rozkrusza bryły gleby, poprawiając jej strukturę. Dzięki temu wiosną gleba jest łatwiejsza do doprawienia.

Włókowanie wyrównuje powierzchnię pola, przez co zmniejsza możliwość zatrzymywania śniegu między nierównościami. Nie daje efektu ostrej skiby.

Jest szczególnie ważna na glebach zwięzłych i średnich, gdzie poprawia strukturę oraz ułatwia gromadzenie wody. Na takich glebach działanie mrozu jest bardzo korzystne.

Słodyszek rzepakowy jest przede wszystkim szkodnikiem rzepaku, zwłaszcza rzepaku ozimego. Największe szkody powoduje w okresie pąkowania.

Chrząszcze wygryzają otwory w pąkach kwiatowych, aby dostać się do pyłku. Uszkodzone pąki często zasychają i opadają, co zmniejsza liczbę łuszczyn.

Najgroźniejszy jest przed kwitnieniem, w fazie zwartego i luźnego pąka. Po rozpoczęciu kwitnienia jego szkodliwość zwykle maleje.

Słodyszek jest związany głównie z roślinami kapustowatymi, szczególnie rzepakiem. Pszenica, burak cukrowy i ziemniak mają inne najważniejsze szkodniki.

Obserwuje się rośliny w okresie pąkowania i liczy chrząszcze na pąkach. Pomocne są także żółte naczynia do odławiania owadów.

Zabieg wykonuje się po przekroczeniu progu ekonomicznej szkodliwości, głównie przed kwitnieniem rzepaku. Należy uwzględnić fazę rozwojową rośliny i liczbę chrząszczy.

Opasy to bydło utrzymywane w celu uzyskania mięsa, czyli żywca wołowego. Najważniejsze są przyrosty masy ciała, umięśnienie i jakość tuszy.

Limousine jest rasą mięsną, dobrze umięśnioną i cechuje się wysoką wydajnością rzeźną. Daje tusze o dużym udziale mięsa i stosunkowo małym otłuszczeniu.

Rasa holsztyńsko-fryzyjska jest przede wszystkim rasą mleczną. Może być opasana, ale jej cechy mięsne są słabsze niż u ras typowo mięsnych.

Powinna mieć szybkie tempo wzrostu, dobre wykorzystanie paszy, silne umięśnienie i wysoką wydajność rzeźną. Ważna jest także dobra jakość mięsa.

Rasy mięsne są selekcjonowane pod kątem przyrostów, umięśnienia i jakości tuszy. Rasy mleczne są selekcjonowane głównie pod kątem wydajności mlecznej.

Jersey jest rasą mleczną, znaną z mleka o wysokiej zawartości tłuszczu. Nie jest typową rasą do produkcji opasów.

Do opasu nadają się m.in. charolais, hereford, angus i simental w typie mięsnym. Są to rasy lepiej przystosowane do produkcji wołowiny niż rasy mleczne.

Śruty zbożowe dostarczają głównie energii, ale mają za mało białka, lizyny, składników mineralnych i witamin. Dlatego trzeba je uzupełniać koncentratem białkowym.

Uzupełniają niedobory białka i aminokwasów w zbożach. Pomagają przygotować mieszankę pełnoporcjową dostosowaną do potrzeb wzrostu świń.

To pasza, która samodzielnie pokrywa zapotrzebowanie zwierząt na energię, białko, aminokwasy, składniki mineralne i witaminy. Nie wymaga dodatkowego uzupełniania innymi paszami.

Lizyna jest aminokwasem kluczowym dla przyrostu tkanki mięśniowej. Jej niedobór ogranicza wykorzystanie białka i pogarsza wyniki tuczu.

Ziemniaki są głównie źródłem energii, a nie skoncentrowanego białka i aminokwasów. Nie bilansują mieszanek zbożowych tak jak koncentraty białkowe.

Może być stosowana jako pasza płynna, zwłaszcza w niektórych systemach żywienia, ale nie jest podstawowym składnikiem do bilansowania pełnoporcjowych mieszanek ze śrut zbożowych.

Najczęściej stosuje się jęczmień, pszenicę, pszenżyto i kukurydzę. Ich udział zależy od wartości pokarmowej, ceny i dostępności w gospodarstwie.

Należy pamiętać, że 1 tona to 1000 kg. Dlatego 1,5 t ziarna to 1500 kg.

Masę ziarna dzieli się przez 100 kg, a otrzymany wynik mnoży przez ilość zaprawy podaną w instrukcji.

Ponieważ 1,5 t to 1500 kg, czyli 15 porcji po 100 kg. Na każdą porcję potrzeba 200 g zaprawy, więc 15 × 200 g = 3000 g.

3000 g to 3 kg, ponieważ 1000 g równa się 1 kg.

Zbyt mała dawka może być nieskuteczna, a zbyt duża może uszkodzić ziarno, zaszkodzić środowisku lub naruszać zasady stosowania środków ochrony roślin.

Najczęstsze błędy to nieprzeliczenie ton na kilogramy, pomylenie gramów z kilogramami oraz nieuwzględnienie, że dawka dotyczy 100 kg, a nie 1 kg ziarna.

Ewidencję i system identyfikacji zwierząt prowadzi ARiMR, czyli Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Ponieważ ubój oznacza zakończenie utrzymywania zwierzęcia w stadzie. Informacja ta musi zostać odnotowana w rejestrze.

Nie. Dokumentacja powinna zostać przekazana do odpowiedniego Biura Powiatowego ARiMR.

Nie. W sprawach identyfikacji i rejestracji zwierząt właściwa jest ARiMR, a nie urząd gminy.

Służy to kontroli pochodzenia, przemieszczania i stanu zwierząt w stadach. Ma też znaczenie dla bezpieczeństwa żywności i nadzoru weterynaryjnego.

Z dokumentacją rolniczą, ewidencją gospodarstw, identyfikacją i rejestracją zwierząt oraz zgłaszaniem zdarzeń dotyczących zwierząt.