Pytania pomocnicze - ROL.04

Maksymalna ilość wynosi 170 kg azotu w przeliczeniu na czysty składnik N na 1 ha rocznie.

Oznacza uwzględnienie nie masy całego nawozu, lecz rzeczywistej ilości azotu, którą nawóz wnosi do gleby.

Do nawozów naturalnych należą m.in. obornik, gnojowica, gnojówka oraz pomiot ptasi.

Limit ma chronić glebę i wodę przed zanieczyszczeniem azotanami oraz ograniczać straty składników pokarmowych.

Nie. Limit dotyczy ilości azotu zawartego w nawozach naturalnych, a nie całkowitej masy zastosowanego nawozu.

Powinien zmniejszyć dawkę nawozu lub rozdzielić go na większą powierzchnię, aby nie przekroczyć dopuszczalnego limitu.

Osoba porażona może nadal znajdować się pod napięciem. Dotknięcie jej przed wyłączeniem zasilania może spowodować porażenie ratownika.

Należy sprawdzić przytomność i oddech poszkodowanego oraz wezwać pogotowie ratunkowe. W razie braku prawidłowego oddechu trzeba rozpocząć RKO.

Pogotowie należy wezwać zawsze, gdy doszło do porażenia prądem, zwłaszcza jeśli poszkodowany stracił przytomność, ma zaburzenia oddechu, oparzenia lub źle się czuje.

Można użyć suchego przedmiotu nieprzewodzącego prądu, np. drewnianego kija lub elementu z tworzywa sztucznego. Nie wolno używać metalu ani mokrych przedmiotów.

Ryzyko porażenia występuje przy maszynach elektrycznych, pompach, dojarkach, instalacjach w wilgotnych pomieszczeniach i uszkodzonych przewodach. Szczególnie niebezpieczne są miejsca mokre i źle zabezpieczone instalacje.

Wilgoć obniża opór elektryczny skóry i ułatwia przepływ prądu przez ciało. Dlatego urządzenia elektryczne w oborach, chlewniach i innych wilgotnych pomieszczeniach muszą być szczególnie dobrze zabezpieczone.

Oznacza wykorzystanie pieniądza do gromadzenia oszczędności i przechowywania wartości w czasie. Przykładem jest odkładanie pieniędzy na przyszły zakup maszyny rolniczej.

Środek tezauryzacji dotyczy oszczędzania i przechowywania pieniędzy. Środek wymiany oznacza użycie pieniędzy do zakupu lub sprzedaży towarów i usług.

Gdy za jego pomocą określa się ceny towarów i usług. Dzięki temu można porównywać wartość różnych produktów, np. zboża, mleka i nawozów.

Gdy służy do regulowania zobowiązań, takich jak podatki, raty kredytu, faktury lub wynagrodzenia. Nie chodzi wtedy o samo oszczędzanie, lecz o zapłatę należności.

Ponieważ gromadzenie oszczędności oznacza przechowywanie wartości pieniądza na przyszłość. To właśnie jest istotą funkcji tezauryzacyjnej.

Amortyzacja to stopniowe rozliczanie zużycia środka trwałego w kosztach działalności. Dotyczy np. maszyn, budynków i urządzeń używanych przez kilka lat.

Stopa amortyzacji jest wyrażona w procentach, np. 10% rocznie. Kwota amortyzacji jest wartością pieniężną, np. 5 000 zł rocznie.

Oznacza, że w ciągu roku amortyzuje się 20% wartości początkowej środka trwałego. Przy wartości 50 000 zł roczna amortyzacja wyniesie 10 000 zł.

Mogą to być ciągniki, kombajny, maszyny uprawowe, budynki gospodarcze, obory, magazyny, silosy oraz urządzenia techniczne.

Ponieważ środki trwałe zużywają się podczas użytkowania i tracą wartość. Amortyzacja pozwala rozłożyć ten koszt na lata użytkowania.

Odpis amortyzacyjny to część wartości środka trwałego zaliczona w koszty w określonym okresie. Może być obliczany miesięcznie lub rocznie.

Są to warzywa uprawiane bezpośrednio na polu, bez stałych osłon takich jak szklarnia czy tunel foliowy. Przykładami są cebula, kapusta, marchew i burak ćwikłowy.

Wymaga wielu zabiegów agrotechnicznych, pielęgnacyjnych, ochronnych oraz pracy przy zbiorze, sortowaniu i przygotowaniu warzyw do sprzedaży.

Do najważniejszych należą sadzenie lub siew, odchwaszczanie, nawadnianie, ochrona roślin, zbiór, sortowanie, pakowanie i przechowywanie.

Uprawa warzyw gruntowych wymaga zwykle więcej zabiegów i większej dokładności niż uprawa zbóż. Zbiory i przygotowanie warzyw do sprzedaży są także bardziej pracochłonne.

Nie. Mechanizacja ogranicza nakład pracy, ale wiele czynności, zwłaszcza kontrola jakości, sortowanie i pakowanie, nadal wymaga udziału człowieka.

Warzywa są sprzedawane według wymagań jakościowych, dlatego ważne są wyrównanie, zdrowotność, wygląd i odpowiednie przygotowanie do sprzedaży.

Rzepak ozimy musi przetrwać okres jesieni, zimy i wiosny, a każda z tych faz niesie ryzyko uszkodzeń pogodowych. Jest też kosztowny w uprawie, więc niepowodzenie plantacji powoduje duże straty.

Najgroźniejsze są silne mrozy bez okrywy śnieżnej, gwałtowne wahania temperatury oraz wysmalanie przez mroźny wiatr. Mogą one prowadzić do przerzedzenia lub całkowitego zniszczenia plantacji.

Susza jesienią utrudnia wschody i rozwój roślin przed zimą. Susza wiosną i podczas kwitnienia ogranicza tworzenie łuszczyn oraz nalewanie nasion, co obniża plon.

Zbyt późny siew powoduje, że rośliny wchodzą w zimę słabo rozwinięte. Zbyt wczesny siew może prowadzić do nadmiernego wyrośnięcia roślin i większej podatności na uszkodzenia zimowe.

Do ważnych szkodników rzepaku należą m.in. słodyszek rzepakowy, chowacze i pryszczarek kapustnik. Ich masowe wystąpienie może znacząco obniżyć plon.

Zboża są w Polsce powszechnie uprawiane i zazwyczaj lepiej dostosowane do lokalnych warunków klimatycznych. Ich uprawa jest zwykle mniej ryzykowna niż uprawa rzepaku ozimego.

Ryzyko ogranicza się przez dobór odmian odpornych na wymarzanie, właściwy termin siewu, dobre przygotowanie gleby, zbilansowane nawożenie oraz ochronę przed chwastami, chorobami i szkodnikami.

Polega na wcześniejszym pobudzeniu bulw sadzeniakowych do wytworzenia krótkich, mocnych kiełków przed sadzeniem. Dzięki temu ziemniaki szybciej wschodzą po posadzeniu.

Zabieg jest pracochłonny i kosztowny, więc opłaca się tam, gdzie wcześniejszy termin zbioru daje wyższą cenę sprzedaży. Dotyczy to przede wszystkim ziemniaków bardzo wczesnych i wczesnych.

Powinny być krótkie, grube, silne i zabarwione na zielonkawo lub fioletowo. Takie kiełki są mniej podatne na złamanie podczas sadzenia.

W tych kierunkach produkcji liczy się głównie wysoki plon i niski koszt jednostkowy. Przyspieszenie zbioru zwykle nie rekompensuje dodatkowego nakładu pracy.

Potrzebne są światło, umiarkowana temperatura i przewiewne miejsce. Brak światła powoduje tworzenie długich, białych i łamliwych kiełków.

Sadzeniak to bulwa ziemniaka przeznaczona do sadzenia. W praktyce rolniczej przy ziemniakach poprawniej mówi się o sadzeniakach, a nie o sadzonkach.

To cena, przy której ilość dobra, jaką chcą kupić nabywcy, jest równa ilości oferowanej przez sprzedawców. Rynek jest wtedy zrównoważony.

Należy odszukać wiersz, w którym ilość nabywana jest taka sama jak ilość oferowana. Cena z tego wiersza jest ceną równowagi.

Popyt to ilość dobra, którą nabywcy chcą i są w stanie kupić przy określonej cenie. W tabelach zwykle odpowiada mu kolumna „ilość nabywana”.

Podaż to ilość dobra, którą producenci lub sprzedawcy chcą zaoferować na rynku przy określonej cenie. W tabelach odpowiada jej kolumna „ilość oferowana”.

Niedobór występuje wtedy, gdy ilość nabywana jest większa niż ilość oferowana. Kupujący chcą kupić więcej towaru, niż sprzedawcy dostarczają na rynek.

Nadwyżka występuje wtedy, gdy ilość oferowana jest większa niż ilość nabywana. Sprzedawcy oferują więcej towaru, niż kupujący chcą nabyć.

Polega na wykorzystaniu pożytecznych mikroorganizmów, głównie bakterii kwasu mlekowego. Wytwarzany przez nie kwas mlekowy obniża pH i hamuje psucie produktu.

Ponieważ powstaje w wyniku fermentacji mlekowej prowadzonej przez bakterie. Nie jest utrwalana przez samo suszenie, mrożenie ani ogrzewanie.

Kwas mlekowy zakwasza środowisko, co ogranicza rozwój drobnoustrojów powodujących psucie. Dzięki temu produkt może być dłużej przechowywany.

Kiszenie jest metodą biologiczną, bo zachodzi dzięki mikroorganizmom. Mrożenie jest metodą fizyczną, ponieważ polega na obniżeniu temperatury produktu.

Kiszenie wykorzystuje fermentację mlekową, a suszenie usuwa wodę z produktu. Suszenie hamuje rozwój drobnoustrojów przez obniżenie wilgotności.

Kompot utrwala się zwykle przez ogrzewanie, np. pasteryzację. Jest to metoda termiczna, a nie biologiczna.

Przykładami są kapusta kiszona, ogórki kiszone, kiszonka z kukurydzy i sianokiszonka. Wszystkie powstają dzięki działaniu bakterii kwasu mlekowego.

Powstają jako produkt uboczny podczas przemiału ziarna na mąkę lub kaszę. Nie są głównym celem produkcji młynarskiej, ale mają wartość użytkową.

Otręby zawierają dużo błonnika, białko roślinne, składniki mineralne oraz witaminy z grupy B. Ich skład zależy od gatunku zboża.

Otręby stosuje się m.in. u bydła, koni, owiec, kóz i trzody chlewnej. Ich udział w dawce powinien być dostosowany do gatunku, wieku i kierunku użytkowania zwierzęcia.

Są źródłem błonnika pokarmowego, który wspomaga pracę jelit i zwiększa uczucie sytości. Dodaje się je m.in. do pieczywa, musli, jogurtów i produktów dietetycznych.

Otręby są produktem ubocznym przemiału ziarna, głównie z jego zewnętrznych warstw. Płatki zbożowe są celowo wytwarzanym produktem spożywczym z obrobionego ziarna.

Nadmierna ilość otrąb może obniżyć wartość energetyczną dawki i zaburzyć bilans mineralny, szczególnie stosunek wapnia do fosforu. Dlatego powinny być stosowane racjonalnie.