Pytania pomocnicze - SPL.01

Należy obliczyć liczbę kursów w miesiącu: dostępność pojazdu w dniach dzieli się przez średni czas trasy. Następnie liczbę kursów mnoży się przez średnią ładowność pojazdu.

Jeden pojazd wykona w miesiącu 20 dni / 2 dni = 10 kursów. Przy ładowności 7 ton przewiezie 10 × 7 = 70 ton, więc 2100 ton / 70 ton = 30 pojazdów.

Pytanie dotyczy liczby środków transportu potrzebnych na miesiąc czerwiec, dlatego używa się wyłącznie wartości 2100 ton. Dane z maja i lipca są informacją porównawczą lub rozpraszającą.

Oznacza liczbę dni, w których pojazd może być wykorzystany do realizacji przewozów. Nie zakłada się pracy pojazdu przez wszystkie dni kalendarzowe miesiąca.

Im dłuższa trasa, tym mniej kursów może wykonać jeden pojazd w miesiącu. To zmniejsza zdolność przewozową jednego pojazdu i może zwiększyć potrzebną liczbę pojazdów.

Wynik należy zaokrąglić w górę, ponieważ nie można zaplanować ułamka pojazdu. Nawet niewielka nadwyżka zapotrzebowania wymaga dodatkowego środka transportu.

Liczba pojazdów = zapotrzebowanie przewozowe / [(dostępność pojazdu / czas jednej trasy) × ładowność pojazdu]. Wynik końcowy zaokrągla się w górę, jeśli nie jest całkowity.

Najważniejsze są zwroty typu „potwierdzam przyjęcie zamówienia do realizacji” lub „zamówienie zostało przyjęte do realizacji”. Oznaczają one, że dostawca zaakceptował zamówienie i rozpoczyna jego obsługę.

Nie. Sprzedaż potwierdzają zwykle dokumenty sprzedażowe, np. faktura, a nie samo potwierdzenie przyjęcia zamówienia.

Zamówienie składa nabywca, wskazując, co chce kupić. Potwierdzenie zamówienia wystawia dostawca, informując, że zamówienie przyjął do realizacji.

Nie. Fizyczne wydanie towaru dokumentuje się innymi dokumentami, np. WZ. Potwierdzenie zamówienia dotyczy głównie etapu informacyjnego.

Po potwierdzeniu zamówienia mogą zostać wystawione m.in. dokumenty kompletacji, WZ, list przewozowy lub faktura, zależnie od przebiegu transakcji.

Wycofanie zamówienia oznacza anulowanie lub rezygnację z jego realizacji. W przedstawionym dokumencie dostawca potwierdza przyjęcie zamówienia, czyli sytuacja jest odwrotna.

Koszt całkowity oblicza się, mnożąc długość trasy przez stawkę za 1 km. W tym przypadku: 308 km × 2,80 zł = 862,40 zł.

Pytanie dotyczy konkretnej trasy Warszawa–Poznań. Pozostałe odległości są danymi dodatkowymi i nie biorą udziału w obliczeniu.

To jednostkowy koszt przewozu przypadający na każdy przejechany kilometr. Służy do szybkiego wyliczenia kosztu usługi transportowej.

Potrzebna jest długość trasy w kilometrach oraz stawka za 1 km. Bez jednej z tych wartości nie da się obliczyć kosztu całkowitego.

Należy upewnić się, że wybrano właściwą trasę, poprawnie przepisano odległość i pomnożono ją przez właściwą stawkę. Warto też sprawdzić, czy wynik podano w złotych z dwoma miejscami po przecinku.

To planowanie, kontrolowanie i uzupełnianie zapasów tak, aby zapewnić dostępność towarów przy możliwie niskich kosztach magazynowania.

System pomaga określić, jaką ilość towaru zamówić oraz kiedy należy złożyć zamówienie.

Wielkość zamówienia odpowiada na pytanie „ile zamówić”, a moment złożenia zamówienia odpowiada na pytanie „kiedy zamówić”.

Zarządzanie popytem dotyczy analizy i kształtowania potrzeb rynku. Ustalanie ilości zamówienia i terminu jego złożenia należy do zarządzania zapasami.

To poziom zapasu, przy którym należy złożyć kolejne zamówienie, aby uniknąć braku towaru przed dostawą.

Zapas bezpieczeństwa chroni magazyn przed skutkami niepewności, np. nagłego wzrostu popytu lub opóźnienia dostawy.

Najczęściej uwzględnia się koszty składania zamówień oraz koszty utrzymania zapasów w magazynie.

Należy pomnożyć stawkę za 1 km przez długość trasy. W tym zadaniu: 2,50 zł/km × 120 km = 300 zł.

Ponieważ 19 palet mieści się w przedziale 11–21 palet. Dla tego przedziału cennik przewiduje stawkę 2,50 zł/km.

Nie. Cennik podaje stawkę za kilometr dla całego przewozu w danym przedziale liczby palet, a nie cenę za każdą paletę osobno.

Koszt jednostkowy to np. stawka 2,50 zł za 1 km. Koszt całkowity to pełna kwota za całą trasę, czyli stawka pomnożona przez liczbę kilometrów.

Najpierw należy ustalić, do którego przedziału należy dana liczba palet, a dopiero potem wybrać właściwą stawkę. Dopiero na końcu wykonuje się obliczenie kosztu.

Kręgosłup przenosi duże obciążenia, szczególnie podczas pochylania się i podnoszenia ładunku z ziemi. Najbardziej zagrożony jest odcinek lędźwiowy.

Należy podejść blisko ładunku, ugiąć nogi w kolanach, utrzymać proste plecy i podnosić ciężar siłą nóg. Ładunek powinien być trzymany blisko ciała.

Nie należy podnosić ciężaru na wyprostowanych nogach, skręcać tułowia z ładunkiem ani przenosić obciążeń przekraczających dopuszczalne limity.

Należy stosować środki transportu bliskiego, np. wózki paletowe, wózki widłowe, przenośniki lub podnośniki. Ważna jest też dobra organizacja składowania.

Oznacza przenoszenie ładunku cięższego niż dopuszczają przepisy lub instrukcje stanowiskowe. Takie działanie jest niezgodne z BHP i zwiększa ryzyko urazu.

Pobieranie ciężarów z podłogi wymusza schylanie, a z dużej wysokości przeciąża barki i plecy. Najbezpieczniej umieszczać je na wysokości między kolanami a barkami.

Znak ewakuacyjny ma najczęściej zielone tło i biały symbol. Informuje o drodze ucieczki, wyjściu ewakuacyjnym lub miejscu bezpiecznym.

Wskazuje kierunek drogi ewakuacyjnej. Należy podążać w kierunku pokazanym przez strzałkę podczas opuszczania obiektu.

Droga ewakuacyjna to trasa prowadząca do bezpiecznego opuszczenia budynku. Wyjście ewakuacyjne to konkretne drzwi lub przejście, przez które wychodzi się z obiektu.

Magazyny mają regały, strefy składowania i ciągi transportowe, które mogą utrudniać orientację. Znaki ewakuacyjne pomagają szybko znaleźć bezpieczną trasę w sytuacji zagrożenia.

Drogi ewakuacyjne muszą być drożne, dobrze oznakowane i niezastawione towarem, paletami ani sprzętem. Nie wolno blokować drzwi ewakuacyjnych.

Miejsce zbiórki oznacza się zielonym znakiem z symbolem osób i strzałkami kierującymi do punktu spotkania. Nie jest to ten sam znak co strzałka kierunku drogi ewakuacyjnej.

Znak zakazu ma zwykle czerwone koło, biały środek i ukośny czerwony pas. Informuje, że określonej czynności nie wolno wykonywać.

Maszyna może być w trakcie naprawy, konserwacji, przeglądu lub awarii. Jej uruchomienie mogłoby spowodować wypadek albo uszkodzenie urządzenia.

Znak zakazu zabrania wykonania czynności i ma kolor czerwony. Znak nakazu poleca wykonanie czynności i najczęściej ma kolor niebieski.

Może znajdować się przy przenośnikach, urządzeniach przeładunkowych, dźwignicach, automatycznych bramach, rampach lub maszynach wyłączonych z użytkowania.

Nie powinien włączać urządzenia ani usuwać oznaczenia. W razie potrzeby powinien zgłosić się do przełożonego lub osoby odpowiedzialnej za maszynę.

Może dojść do wypadku przy pracy, urazu osoby serwisującej, uszkodzenia maszyny lub naruszenia zasad BHP.

Praca na stałe oznacza regularne, powtarzalne wykonywanie czynności dźwigania lub przenoszenia w czasie pracy. Dla takiej pracy obowiązują niższe limity masy niż dla pracy dorywczej.

Przy pracy stałej dorosła kobieta może przenosić do 12 kg, a dorosły mężczyzna do 30 kg. Są to limity wynikające z przepisów BHP.

Przepisy uwzględniają przeciętne różnice fizjologiczne i obciążenie organizmu. Celem jest ograniczenie ryzyka urazów kręgosłupa, mięśni i stawów.

Praca stała jest wykonywana regularnie i powtarzalnie, dlatego limity są bardziej restrykcyjne. Praca dorywcza występuje sporadycznie, więc przepisy dopuszczają wyższe wartości masy.

Należy stosować wózki transportowe, paleciaki, przenośniki, podnośniki lub organizować pracę zespołową. Ważne jest także właściwe rozmieszczenie towarów w strefach składowania.

Przekroczenie norm zwiększa ryzyko urazów kręgosłupa, przeciążeń mięśni, kontuzji stawów oraz wypadków przy pracy. Może też skutkować odpowiedzialnością pracodawcy za naruszenie przepisów BHP.

Pozycja na wznak na twardym podłożu ogranicza ruchy kręgosłupa i zmniejsza ryzyko pogłębienia urazu rdzenia kręgowego. Nie należy sadzać ani układać poszkodowanego na boku bez wyraźnej konieczności.

Podejrzenie urazu kręgosłupa budzą m.in. ból pleców lub szyi, drętwienie kończyn, niedowład, zaburzenia czucia, utrata przytomności po upadku oraz uraz po silnym uderzeniu lub przygnieceniu.

Nie wolno go niepotrzebnie przenosić, sadzać, obracać ani podnosić za kończyny. Każdy zbędny ruch może pogłębić uszkodzenie kręgosłupa.

Tylko wtedy, gdy pozostawienie go w miejscu zdarzenia stwarza bezpośrednie zagrożenie życia, np. pożar, wyciek substancji niebezpiecznej lub ryzyko zmiażdżenia. Przemieszczenie powinno być wykonane możliwie stabilnie, z ochroną głowy, szyi i tułowia.

Należy ręcznie stabilizować głowę w osi ciała i ograniczyć jej ruchy. Można obłożyć głowę stabilnymi przedmiotami, ale nie należy zakładać kołnierza bez odpowiednich umiejętności.

Należy wezwać pomoc, kontrolować oddech i świadomość, zapewnić poszkodowanemu spokój oraz chronić go przed wychłodzeniem. Trzeba obserwować stan do przyjazdu służb ratunkowych.