Pytania pomocnicze - SPL.03

Należy podzielić ilość przewożonej cieczy przez dopuszczalny stopień wypełnienia zapisany jako ułamek dziesiętny. Dla 28 000 l i 80% będzie to 28 000 / 0,80 = 35 000 l.

Ciecz może zwiększać objętość pod wpływem temperatury, a podczas transportu przemieszcza się w zbiorniku. Wolna przestrzeń zmniejsza ryzyko nadmiernego ciśnienia i rozlania.

Oznacza to, że można wykorzystać tylko 80% jego pojemności całkowitej. Pozostałe 20% musi pozostać niewypełnione.

Należy obliczyć 80% z 30 000 l, czyli 24 000 l. Ponieważ 24 000 l jest mniejsze niż 28 000 l, taki zbiornik nie wystarczy.

Pojemność 35 000 l dokładnie spełnia warunek, ponieważ 80% z 35 000 l to 28 000 l. Większy zbiornik też mógłby pomieścić ładunek, ale w zadaniu wybiera się najmniejszy wystarczający środek transportu.

Procent dzieli się przez 100. Na przykład 80% = 0,80, 75% = 0,75, a 60% = 0,60.

Należy pomnożyć liczbę jednostek ładunkowych przez czas obsługi jednej jednostki. Wynik wyraża się np. w minutach pracy jednego wozu, czyli wozominutach.

Nie można zastosować połowy wozu, a 7 wozów nie wykonałoby pracy w wymaganym czasie. Dlatego liczbę środków przeładunkowych zawsze zaokrągla się w górę.

Wozominuta to jedna minuta pracy jednego wozu. Jeśli zadanie wymaga 300 wozominut, oznacza to 300 minut pracy jednego wozu albo np. 40 minut pracy około 8 wozów.

Całkowity nakład pracy należy podzielić przez liczbę wozów. Jeśli otrzymany czas jest mniejszy lub równy dopuszczalnemu czasowi operacji, liczba wozów jest wystarczająca.

Wymagana liczba wozów wzrośnie, ponieważ tę samą pracę trzeba wykonać w krótszym czasie. Jest to zależność odwrotnie proporcjonalna między czasem operacji a liczbą wozów.

Zakłada się zwykle, że wszystkie wozy pracują równocześnie, z taką samą wydajnością i bez przerw technicznych lub organizacyjnych.

Powierzchnię ładowaną oblicza się przez pomnożenie długości wagonu przez jego szerokość. W tym zadaniu: 15 m × 2,5 m = 37,5 m².

Koń w wieku 10 miesięcy mieści się w przedziale 6–24 miesięcy, czyli należy do kategorii młodych koni według tabeli.

Przy dłuższej podróży zwierzęta potrzebują większej powierzchni. Dla młodych koni norma rośnie z 1,2 m² przy podróży do 48 godzin do 2,4 m² przy podróży ponad 48 godzin.

Należy pomnożyć liczbę koni przez normę powierzchni dla jednego konia. W tym przypadku: 10 × 2,4 m² = 24 m².

Ponieważ w praktyce nie można zaplanować ułamkowej części wagonu. Nawet jeśli wynik wynosi np. 1,2 wagonu, trzeba zaplanować 2 wagony.

Jeden wagon ma powierzchnię 37,5 m², a 10 młodych koni przy podróży ponad 48 godzin wymaga łącznie 24 m². Dostępna powierzchnia wagonu jest więc większa od wymaganej.

Należy zsumować masę wszystkich sztuk ładunku oraz masę własną palety. W tym przypadku: 12 × 50 kg + 20 kg = 620 kg.

Ponieważ jego udźwig jest mniejszy niż masa przenoszonej jednostki. Nawet niewielkie przekroczenie udźwigu oznacza brak spełnienia warunku bezpieczeństwa.

Najważniejsze są udźwig urządzenia oraz wysokość podnoszenia. Urządzenie musi unieść masę ładunku i dosięgnąć wymaganej wysokości regału.

Urządzenie nie osiągnie poziomu, na który trzeba odłożyć ładunek. Wysokość podnoszenia musi być co najmniej równa wymaganej wysokości składowania.

Do przenoszenia palet standardowo stosuje się widły, ponieważ wchodzą one w otwory palety i umożliwiają jej stabilne podniesienie.

Ładunek z paletą waży 620 kg, a regał ma wysokość 12 m. Tylko urządzenie D ma udźwig większy od 620 kg oraz wysokość podnoszenia większą niż 12 m.

Udźwig to największa dopuszczalna masa ładunku, jaką urządzenie może bezpiecznie podnieść lub przenieść w określonych warunkach pracy.

Należy zsumować czas podjęcia palety, czas manipulacji oraz czas ustawienia palety na danym poziomie. Wynik dotyczy jednej palety.

Ponieważ każdy poziom ma inne czasy manipulacji i ustawienia palety. Nie można zastosować jednej średniej wartości bez wyraźnej informacji w zadaniu.

Dla jednej palety: 30 s + 20 s + 10 s = 60 s. Dla dwóch palet: 2 × 60 s = 120 s.

Dla jednej palety: 30 s + 15 s + 5 s = 50 s. Dla czterech palet: 4 × 50 s = 200 s.

To suma czasu dla poziomu 3 i poziomu 2: 120 s + 200 s = 320 s.

Nie wolno pomijać czasu podjęcia każdej palety. Trzeba go doliczyć osobno dla wszystkich obsługiwanych palet.

W tym zadaniu nie zależy od poziomu, ponieważ podano jedną wartość: 30 sekund dla każdej palety. Zmienny jest tylko czas manipulacji i ustawienia.

EDI polega na automatycznym przesyłaniu danych między niezależnymi systemami informatycznymi. Komunikaty mają ustalony standard, dzięki czemu mogą być przetwarzane bez ręcznego przepisywania.

EDI przyspiesza obieg informacji o ładunkach, kontenerach, dokumentach i statusach operacji. Zmniejsza liczbę błędów oraz skraca czas obsługi administracyjnej.

EDI to technologia wymiany danych między systemami, natomiast SCM oznacza zarządzanie całym łańcuchem dostaw. SCM może wykorzystywać EDI jako jedno z narzędzi.

ADC dotyczy automatycznej identyfikacji i zbierania danych, np. przez skanery kodów kreskowych lub RFID. EDI dotyczy wymiany komunikatów między systemami informatycznymi.

Przez EDI można przesyłać m.in. zlecenia transportowe, awizacje dostaw, faktury, dokumenty przewozowe, komunikaty celne i potwierdzenia odbioru ładunku.

Najważniejsze korzyści to szybszy obieg informacji, mniejsza liczba błędów, ograniczenie pracy ręcznej i lepsza koordynacja między uczestnikami łańcucha dostaw.

Standardowy format pozwala różnym systemom informatycznym poprawnie odczytać i przetworzyć dane. Bez standaryzacji konieczne byłoby ręczne dopasowywanie lub przepisywanie informacji.

Suwnica bramowa może podnosić ciężkie jednostki ładunkowe pionowo i przemieszczać je nad pojazdami oraz torami. Jest przystosowana do pracy w terminalach intermodalnych.

Suwnica nabrzeżowa obsługuje głównie przeładunek statek–nabrzeże. Suwnica bramowa w terminalu lądowym obsługuje najczęściej relacje samochód–wagon–plac składowy.

Transport kombinowany łączy różne gałęzie transportu, np. drogowy i kolejowy, przy zachowaniu tej samej jednostki ładunkowej. Samochód dowozi ładunek do terminala, a kolej realizuje główną część przewozu.

Oznacza przewóz jednostek używanych w transporcie drogowym, np. naczep, kontenerów lub wymiennych nadwozi, na wagonach kolejowych. Jest to forma transportu kombinowanego.

Terminal intermodalny umożliwia przeładunek jednostek ładunkowych między różnymi środkami transportu. Może także pełnić funkcję placu składowego i punktu organizacji przewozów.

Rampa najazdowa służy głównie do wjazdu pojazdu lub sprzętu na inną powierzchnię. Kontenery i wymienne nadwozia zwykle wymagają podniesienia pionowego, co zapewnia suwnica bramowa.

Najczęściej obsługuje się kontenery, wymienne nadwozia oraz naczepy siodłowe przystosowane do przeładunku. Są to jednostki typowe dla transportu intermodalnego.

Wskazują na to duże ilości towaru przewożone luzem oraz urządzenia takie jak taśmociągi, wywrotnice wagonowe, chwytaki, barki i pociągi wahadłowe.

Taśmociągi umożliwiają ciągły transport dużych ilości materiału, np. węgla, rudy, zboża lub kruszywa, bez konieczności pakowania ładunku.

Ładunki kontenerowe są przewożone w kontenerach jako jednostki ładunkowe, natomiast masowe przewozi się luzem w dużych partiach, np. w ładowniach statków, wagonach lub silosach.

Pociągi wahadłowe kursują regularnie między stałymi punktami, przewożąc duże i powtarzalne partie ładunku, np. węgla lub rudy.

W transporcie wodnym stosuje się przede wszystkim masowce oraz barki, które mogą przewozić duże ilości ładunków sypkich lub płynnych.

Ładunki płynne i ciekłe są jedną z grup ładunków masowych, ale taśmociągi i pociągi wahadłowe kojarzą się głównie z ogólnym systemem obsługi ładunków masowych, szczególnie suchych.

Kontener 20-stopowy odpowiada 1 TEU, a kontener 40-stopowy odpowiada 2 TEU. Dzięki temu różne długości kontenerów można sprowadzić do jednej jednostki obliczeniowej.

Ponieważ kontenery 20' i 40' zajmują różną długość na wagonie. Kontener 40' zajmuje tyle miejsca co dwa kontenery 20'.

20 kontenerów 40' to 40 TEU, a 30 kontenerów 20' to 30 TEU. Razem daje to 70 TEU.

Nie można użyć części wagonu jako samodzielnego środka transportu. Jeśli wynik wynosi np. 17,5 wagonu, trzeba zapewnić 18 pełnych wagonów.

Należy pomnożyć liczbę wagonów przez ich ładowność w TEU. Otrzymany wynik musi być równy lub większy od łącznej liczby TEU ładunku.

18 wagonów × 4 TEU = 72 TEU. To więcej niż wymagane 70 TEU, więc zestaw ma wystarczającą pojemność.

Należy pomnożyć objętość jednego elementu przez liczbę elementów. Dla 5 elementów po 8 m³ łączna objętość wynosi 40 m³.

Stosuje się wzór: objętość załadowanego ładunku podzielona przez całkowitą przestrzeń ładunkową. Wynik nie ma jednostki.

Oznacza, że wykorzystano 80% dostępnej przestrzeni ładunkowej. Pozostałe 20% przestrzeni jest niewykorzystane.

Pięć elementów po 8 m³ zajmuje łącznie 40 m³. Po podzieleniu 40 m³ przez 50 m³ otrzymujemy 0,8.

Wykorzystanie przestrzeni dotyczy objętości, czyli m³. Wykorzystanie ładowności dotyczy masy ładunku, np. kilogramów lub ton.

Współczynnik wynosi 1, gdy objętość ładunku jest równa całkowitej dostępnej przestrzeni ładunkowej. Oznacza to pełne wykorzystanie kubatury.