Pytania pomocnicze - SPL.04

Należy pomnożyć cenę początkową przez procent rabatu zapisany jako ułamek dziesiętny. Dla 10% z 500 zł rabat wynosi 500 × 0,10 = 50 zł.

Od ceny początkowej odejmuje się kwotę rabatu. Jeśli cena wynosi 500 zł, a rabat 50 zł, cena końcowa wynosi 450 zł.

Ponieważ 10% oznacza jedną dziesiątą wartości. Jedna dziesiąta z 500 zł to 50 zł.

Rabat zmniejsza cenę usługi. Jest to obniżka ceny udzielana klientowi.

Można pomnożyć cenę przez 90%, czyli przez 0,90. Dla 500 zł: 500 × 0,90 = 450 zł.

Koszt przewozu oblicza się, mnożąc opłatę podstawową przez współczynnik korekcyjny. W tym przypadku: 2 400 zł × 0,8 = 1 920 zł.

Współczynnik mniejszy niż 1 obniża opłatę podstawową. Współczynnik 0,8 oznacza, że koszt wynosi 80% opłaty podstawowej.

Ponieważ należy pomnożyć 2 400 zł przez 0,8. Wynik działania to 1 920 zł.

Częstym błędem jest odejmowanie współczynnika od ceny albo traktowanie go jako stałej kwoty. Współczynnik należy zastosować przez mnożenie.

Oznaczałby podwyższenie kosztu przewozu do 120% opłaty podstawowej. Dla opłaty 2 400 zł koszt wyniósłby 2 880 zł.

Tak. Współczynnik 0,8 odpowiada 80%, więc koszt po korekcie stanowi 80% wartości podstawowej.

Pojazd członowy to zestaw składający się z pojazdu samochodowego, najczęściej ciągnika siodłowego, oraz naczepy. Jest powszechnie stosowany w przewozach towarowych.

Maksymalna dopuszczalna długość pojazdu członowego wynosi 16,50 m.

Pojazd członowy składa się z pojazdu samochodowego i naczepy. Zespół pojazdów z przyczepą składa się z pojazdu silnikowego oraz przyczepy.

Pojedynczy pojazd samochodowy może mieć maksymalnie 12,00 m długości, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Pojazd jest nienormatywny, gdy przekracza dopuszczalne wymiary, masę lub naciski osi określone w przepisach. Jego przejazd może wymagać specjalnego zezwolenia.

Pozwala dobrać właściwy środek transportu, zaplanować trasę i uniknąć naruszenia przepisów. Ma też wpływ na bezpieczeństwo oraz koszty przewozu.

Należy zsumować szerokość pojazdu oraz części ładunku wystające poza jego boczny obrys z lewej i prawej strony. Otrzymana wartość nie może przekroczyć limitów określonych w przepisach.

Maksymalna całkowita szerokość wynosi 3,00 m. Dodatkowo ładunek z jednej strony nie może wystawać więcej niż 23 cm.

Co do zasady ładunek nie może wystawać z tyłu więcej niż 2 m od tylnej płaszczyzny obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów.

Ładunek z przodu nie może wystawać więcej niż 0,5 m od przedniej płaszczyzny obrysu pojazdu i więcej niż 1,5 m od siedzenia kierującego.

Przy przewozie drewna długiego dopuszcza się, aby ładunek wystawał z tyłu za przyczepę kłonicową maksymalnie 5 m.

Wpływają na bezpieczeństwo ruchu drogowego, możliwość wykonania przewozu zgodnie z prawem oraz uniknięcie kar za przekroczenie dopuszczalnych wymiarów.

Polega na organizacji przewozów między jednym punktem centralnym a wieloma punktami zewnętrznymi. Trasy układają się jak promienie wychodzące z centrum.

Model promienisty obejmuje jeden punkt centralny i wiele kierunków przewozu. Model wahadłowy dotyczy powtarzalnych kursów między dwoma punktami po tej samej trasie.

W modelu obwodowym pojazd obsługuje kilka punktów po trasie tworzącej pętlę. Nie wraca za każdym razem do centrum, lecz realizuje kolejne punkty na obwodzie trasy.

Stosuje się go np. przy dystrybucji towarów z magazynu centralnego do wielu sklepów lub odbiorców. Jest typowy dla systemów dystrybucyjnych opartych na centrum logistycznym.

Oznacza podział przewozu na etapy, w których ładunek lub jednostka transportowa jest przekazywana dalej. Każdy odcinek może być obsługiwany przez inny pojazd, kierowcę lub środek transportu.

Najważniejsze są: liczba punktów załadunku i wyładunku, kierunki strzałek, powroty pojazdu oraz układ tras. Jeden punkt centralny i wiele odchodzących tras wskazują na model promienisty.

Charakterystyczne jest podnoszenie ładunku do góry i opuszczanie go na inny środek transportu. Często widoczna jest suwnica bramowa, dźwig lub żuraw.

W przeładunku pionowym ładunek jest unoszony, a w poziomym przemieszcza się głównie po poziomie, np. przez wtaczanie lub wjazd.

Najczęściej wykorzystuje się suwnice bramowe, żurawie kontenerowe, reach stackery lub inne urządzenia podnoszące wyposażone w chwytnię kontenerową.

Pozwala przenieść tę samą jednostkę ładunkową, np. kontener, między różnymi środkami transportu bez przeładowywania samego towaru.

W systemie ro-ro pojazdy lub jednostki ładunkowe wjeżdżają i zjeżdżają na kołach. W przeładunku pionowym ładunek jest podnoszony urządzeniem dźwigowym.

Najczęściej przedstawia się przeładunek między transportem samochodowym a kolejowym, np. kontenera z ciężarówki na wagon.

Polega na przewozie naczepy samochodowej na wagonie kolejowym, najczęściej wagonie kieszeniowym. Naczepa jest odłączona od ciągnika siodłowego.

Ponieważ pytanie mówi o transporcie naczepy samochodowej za pomocą wagonu kieszeniowego. To charakterystyczne dla systemu „na barana”.

W systemie „na barana” przewozi się samą naczepę. W systemie ruchomej drogi koleją przewożony jest cały pojazd lub zestaw drogowy.

Wagon kieszeniowy służy do przewozu naczep samochodowych koleją. Ma obniżoną część konstrukcji, w której mieszczą się koła naczepy.

Najczęściej naczepa jest podnoszona urządzeniem przeładunkowym, np. suwnicą lub reach stackerem, i ustawiana na wagonie. Jest to przeładunek pionowy.

Naczepa powinna być przystosowana do przeładunku terminalowego, np. mieć odpowiednio wzmocnioną konstrukcję i punkty chwytowe.

To specjalne technologie transportu intermodalnego umożliwiające przeładunek naczep, zwykle w sposób poziomy. Nie są jednak klasycznym systemem przewozu naczepy na wagonie kieszeniowym określanym jako „na barana”.

Zmniejsza obciążenie dróg, ogranicza emisję spalin i pozwala efektywnie przewozić ładunki na długich trasach. Transport drogowy pozostaje przydatny na krótkich odcinkach dowozowych.

To jednostka przeznaczona do przewozu ładunku różnymi gałęziami transportu bez przeładowywania samego towaru. Przykładem jest kontener lub nadwozie wymienne.

Kontener może być przewożony statkiem, koleją i samochodem bez rozformowywania ładunku. Przeładowuje się całą jednostkę, a nie pojedyncze towary.

UTI to konkretna jednostka ładunkowa, np. kontener. System transportowy obejmuje natomiast środki transportu, infrastrukturę, organizację przewozu i uczestników procesu.

Najczęściej są to kontenery, nadwozia wymienne oraz naczepy siodłowe przystosowane do transportu intermodalnego.

Stosowanie UTI przyspiesza przeładunki, zmniejsza ryzyko uszkodzeń towaru i ułatwia zmianę środka transportu. Pozwala też standaryzować obsługę ładunków.

Nie. Ładunek to przewożony towar, a UTI to jednostka, w której ten towar jest umieszczony, np. kontener.

Żuraw umożliwia podniesienie ciężkiego kontenera w pionie i przeniesienie go z naczepy na pokład statku. Ma odpowiedni udźwig, zasięg i osprzęt do obsługi kontenerów.

Przeładunek pionowy polega na podniesieniu ładunku z jednego środka transportu i opuszczeniu go na inny. Przykładem jest przeniesienie kontenera z naczepy na statek za pomocą żurawia.

Transporter rolkowy służy do przemieszczania ładunków po określonej trasie, najczęściej poziomo. Nie umożliwia podniesienia kontenera i umieszczenia go na pokładzie statku.

Wózek widłowy nie ma wystarczającego zasięgu i możliwości bezpośredniego załadunku kontenera 40-stopowego na pokład statku. Do takiej operacji potrzebne jest urządzenie dźwignicowe, czyli żuraw.

Oznacza to, że jest to duża intermodalna jednostka ładunkowa wymagająca odpowiedniego udźwigu i specjalistycznego osprzętu. Nie jest to ładunek, który można przeładować zwykłym sprzętem magazynowym.

Spreader to specjalny chwytak używany do podnoszenia kontenerów. Łączy się z narożami kontenera i umożliwia jego bezpieczne podniesienie przez żuraw.

Po belce nośnej lub konstrukcji bramowej oraz wciągniku z hakiem poruszającym się po tej belce. Suwnica umożliwia podnoszenie ładunku i przesuwanie go w obrębie pola pracy.

Służy do podnoszenia, opuszczania i przemieszczania ciężkich ładunków na ograniczonym obszarze. Jest wykorzystywana przy przeładunku, kompletacji ciężkich elementów i obsłudze hal magazynowych.

Żuraw zwykle ma wysięgnik i może wykonywać obrót wokół osi. Suwnica najczęściej pracuje na belce lub torze i przemieszcza ładunek wzdłuż określonej przestrzeni roboczej.

Dźwignik służy głównie do podnoszenia ładunku, często na małą wysokość, bez rozbudowanego przemieszczania poziomego. Suwnica oprócz podnoszenia umożliwia także transport ładunku w poziomie.

Układnica jest urządzeniem typowym dla magazynów wysokiego składowania i służy do odkładania oraz pobierania jednostek ładunkowych z regałów. Suwnica jest bardziej uniwersalnym urządzeniem do podnoszenia i przemieszczania ciężkich ładunków.

Suwnice mogą obsługiwać m.in. maszyny, elementy stalowe, palety, kontenery, materiały budowlane i inne ciężkie lub wielkogabarytowe ładunki. Dobór osprzętu zależy od rodzaju ładunku.