Pytania pomocnicze - SPL.04

ADR reguluje międzynarodowy przewóz drogowy towarów niebezpiecznych. Określa m.in. klasyfikację ładunków, wymagania dotyczące opakowań, oznakowania pojazdów, dokumentacji i przeszkolenia kierowców.

ADR dotyczy przewozu towarów niebezpiecznych, natomiast CMR reguluje umowę międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. CMR odnosi się głównie do odpowiedzialności przewoźnika i listu przewozowego.

ATP reguluje międzynarodowe przewozy szybko psujących się artykułów żywnościowych. Dotyczy m.in. pojazdów chłodniczych, izotermicznych i warunków temperaturowych przewozu.

AETR reguluje czas pracy, prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców wykonujących międzynarodowy transport drogowy. Nie dotyczy rodzaju przewożonego ładunku.

Są to m.in. materiały wybuchowe, gazy, ciecze łatwopalne, substancje trujące, żrące, promieniotwórcze oraz materiały zagrażające środowisku. Każdy taki towar ma określoną klasyfikację i numer UN.

Ważne są m.in. dokument przewozowy ADR, instrukcje pisemne dla załogi pojazdu oraz wymagane zaświadczenia kierowcy. Dokumenty muszą umożliwiać identyfikację zagrożenia i prawidłowe postępowanie w razie wypadku.

Oznakowanie informuje służby i uczestników ruchu o rodzaju zagrożenia. Stosuje się m.in. pomarańczowe tablice i nalepki ostrzegawcze właściwe dla klasy przewożonego materiału.

Licencję wydaje się na czas oznaczony, który nie może być krótszy niż 2 lata i nie może być dłuższy niż 50 lat.

Licencja potwierdza, że przedsiębiorca spełnia wymagania prawne do wykonywania zarobkowego transportu drogowego, m.in. dotyczące dobrej reputacji, zdolności finansowej i kompetencji zawodowych.

Zezwolenie potwierdza prawo do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, natomiast licencja uprawnia do wykonywania określonego rodzaju zarobkowego transportu drogowego.

Może się o nią ubiegać przedsiębiorca spełniający wymagania określone w przepisach, w tym posiadający odpowiednie zaplecze organizacyjne, finansowe oraz osobę z certyfikatem kompetencji zawodowych.

Oznacza to, że licencja obowiązuje przez konkretnie wskazany okres. Po jego upływie przedsiębiorca musi uzyskać nową licencję lub przedłużyć uprawnienia zgodnie z przepisami.

To typowa wartość pojawiająca się w pytaniach testowych. Należy zapamiętać, że minimalny okres to 2 lata, a maksymalny 50 lat.

Jej celem jest ujednolicenie podstawowych zasad ruchu drogowego w państwach, które są stronami konwencji. Ułatwia to międzynarodowy ruch drogowy i poprawia bezpieczeństwo.

Pozwala kierowcom i przewoźnikom funkcjonować według podobnych zasad w różnych krajach. Zmniejsza ryzyko nieporozumień związanych z przepisami drogowymi.

Nie. Szczegółowe limity prędkości wynikają głównie z przepisów krajowych danego państwa.

Najważniejsze skojarzenie to: Konwencja wiedeńska dotyczy jednolitych norm ruchu drogowego.

Ochrona morza przed zanieczyszczeniami przez statki kojarzy się z konwencją MARPOL, a nie z Konwencją wiedeńską.

Konwencja wiedeńska dotyczy ogólnych zasad ruchu drogowego. AETR reguluje m.in. czas pracy kierowców wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe.

EXW oznacza, że sprzedający udostępnia towar w swoim zakładzie lub magazynie, a kupujący organizuje dalszy transport. To kupujący ponosi główne koszty i ryzyko przewozu.

Główny etap przewozu organizuje kupujący. Sprzedający zasadniczo tylko przygotowuje i udostępnia towar do odbioru.

Ponieważ pytanie wskazuje, że odpowiedzialność za transport na głównym etapie przewozu przypada kupującemu. Taki podział obowiązków jest charakterystyczny dla EXW.

W EXW transport organizuje kupujący od miejsca wydania towaru. W DAP sprzedający dostarcza towar do wskazanego miejsca przeznaczenia.

W DDP sprzedający ma bardzo szeroki zakres obowiązków, włącznie z dostarczeniem towaru i odprawą importową. W EXW większość obowiązków przejmuje kupujący.

W DAT sprzedający dostarcza i rozładowuje towar w terminalu. W EXW sprzedający tylko udostępnia towar kupującemu w swoim miejscu.

Gestia transportowa oznacza prawo i obowiązek zorganizowania transportu. Przy EXW gestię transportową ma głównie kupujący.

Oznacza materiał zagrażający środowisku, szczególnie środowisku wodnemu. W pytaniu egzaminacyjnym odpowiada temu określenie: szkodliwy dla środowiska.

Nie. Materiały trujące lub toksyczne oznacza się zwykle symbolem czaszki i piszczeli. Piktogram z drzewem i rybą dotyczy zagrożenia środowiskowego.

Może znajdować się na opakowaniach, kontenerach, cysternach lub pojazdach przewożących takie materiały. Jego obecność ostrzega przed skutkami wycieku lub skażenia.

Pozwala szybko rozpoznać rodzaj zagrożenia i dobrać odpowiednie działania ratownicze. Chroni ludzi, mienie i środowisko.

W transporcie drogowym podstawowe znaczenie ma umowa ADR. Określa ona m.in. klasyfikację, oznakowanie, dokumentację i warunki przewozu materiałów niebezpiecznych.

Materiał toksyczny oznaczany jest symbolem czaszki i piszczeli. Materiał szkodliwy dla środowiska oznacza piktogram z martwym drzewem i rybą.

Umowa spedycji polega na zobowiązaniu spedytora do zorganizowania wysyłki, odbioru lub innych czynności związanych z przewozem przesyłki. Kluczowe jest organizowanie transportu, a nie samo przewiezienie ładunku.

Umowa spedycji dotyczy organizacji przewozu, natomiast umowa przewozu dotyczy faktycznego przemieszczenia osób lub rzeczy. Spedytor organizuje, a przewoźnik przewozi.

Spedytorem jest podmiot, który zawodowo organizuje przewóz przesyłek na zlecenie klienta. Może wybierać przewoźnika, przygotowywać dokumenty i nadzorować transport.

Spedytor może dobrać środek transportu, zawrzeć umowę z przewoźnikiem, przygotować dokumenty, zorganizować przeładunek, odprawę celną lub ubezpieczenie przesyłki.

Ponieważ opis wskazuje na zobowiązanie do zorganizowania, wysłania oraz obsługi transportu przesyłki. Są to typowe czynności spedycyjne.

Nie. Spedytor najczęściej organizuje przewóz przez wybranego przewoźnika. Może sam wykonać transport, ale nie jest to istota umowy spedycji.

Umowa agencyjna dotyczy pośredniczenia przy zawieraniu umów lub działania w imieniu zleceniodawcy. Nie jest typową umową dotyczącą organizowania wysyłki i transportu przesyłki.

Umowa przechowania dotyczy przyjęcia rzeczy na przechowanie i jej zwrotu w stanie niepogorszonym. Nie obejmuje zasadniczo organizacji przewozu przesyłki.

Polega na połączeniu kilku mniejszych przesyłek w jedną większą jednostkę transportową, np. kontener. Dzięki temu można przewieźć je wspólnie jednym środkiem transportu.

Głównym celem jest obniżenie kosztów transportu i lepsze wykorzystanie przestrzeni ładunkowej. Jest to szczególnie ważne przy przesyłkach drobnicowych.

Konsolidacja oznacza łączenie przesyłek, a dekonsolidacja ich rozdzielanie. Są to procesy przeciwne.

Kontener ma dużą pojemność, więc opłaca się wypełnić go przesyłkami od wielu nadawców. Pozwala to ograniczyć koszt przewozu pojedynczej przesyłki.

Najczęściej są to przesyłki drobnicowe, czyli niewielkie partie towaru, które samodzielnie nie wypełniają całego środka transportu lub kontenera.

Najczęściej w magazynach konsolidacyjnych, centrach logistycznych, terminalach kontenerowych lub u spedytora organizującego przewóz zbiorczy.

W przewozie rzeczy obowiązek dotyczy zasadniczo pojazdów lub zespołów pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony.

Ponieważ 3,51 t jest pierwszą wartością z podanych odpowiedzi, która przekracza próg 3,5 t. Po przekroczeniu tego limitu pojawia się obowiązek stosowania tachografu, jeśli nie ma zwolnienia.

Jest to maksymalna prawnie dopuszczona masa pojazdu wraz z przyczepą lub naczepą, łącznie z ładunkiem, kierowcą i wyposażeniem.

Tachograf rejestruje czas jazdy, odpoczynku, przerw, inną pracę kierowcy oraz dane eksploatacyjne pojazdu. Umożliwia kontrolę przestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców.

Nie. Oprócz czasu jazdy zapisuje także przerwy, odpoczynki, inną pracę, dyspozycyjność, prędkość oraz przebytą drogę.

Tachograf analogowy zapisuje dane na papierowej wykresówce, a cyfrowy zapisuje je elektronicznie w pamięci urządzenia i na karcie kierowcy.

RFID polega na identyfikacji obiektów za pomocą fal radiowych. Tag RFID umieszczony na ładunku lub pojeździe komunikuje się z czytnikiem, który przekazuje dane do systemu.

Podstawowe elementy to tag RFID, czytnik RFID oraz system informatyczny do gromadzenia i przetwarzania danych. Razem umożliwiają automatyczną identyfikację obiektów.

Pozwala szybko identyfikować ładunki, pojazdy lub opakowania bez ręcznego wpisywania danych. Ułatwia kontrolę przepływu towarów i ogranicza błędy.

Kod kreskowy wymaga optycznego odczytu skanerem, zwykle z bliskiej odległości. RFID działa radiowo, więc tag może być odczytany bez bezpośredniej widoczności.

RFID oznacza Radio-Frequency Identification, czyli identyfikację za pomocą fal radiowych. Jest to technologia automatycznego rozpoznawania obiektów.

Tagami RFID można oznaczać pojazdy, kontenery, palety, przesyłki, opakowania zwrotne i jednostki ładunkowe. Ułatwia to ich śledzenie w łańcuchu dostaw.

Numer SSCC rozpoznaje się po identyfikatorze zastosowania **(00)**. Po nim występuje 18-cyfrowy numer jednostki logistycznej.

SSCC identyfikuje jednostkę logistyczną, np. paletę lub przesyłkę. GTIN identyfikuje jednostkę handlową, czyli konkretny produkt lub opakowanie handlowe.

Identyfikator **(01)** oznacza GTIN, czyli numer jednostki handlowej. SSCC zawsze jest oznaczany identyfikatorem **(00)**.

Identyfikator **(02)** oznacza GTIN towaru zawartego w jednostce logistycznej. Często występuje razem z identyfikatorem **(37)**, który określa liczbę sztuk.

Nie. Nawiasy są stosowane w zapisie czytelnym dla człowieka, aby oddzielić identyfikatory zastosowania od danych.

SSCC stosuje się na etykietach logistycznych do identyfikacji palet, kartonów zbiorczych, kontenerów i innych jednostek wysyłkowych w łańcuchu dostaw.

Numer SSCC ma 18 cyfr. W zapisie GS1-128 poprzedza go identyfikator zastosowania **(00)**.