Pytania pomocnicze - TKO.04

Najpierw trzeba znaleźć właściwy materiał, czyli podkłady kolejowe bukowe II-B. Następnie wybiera się kolumnę zgodną z warunkami: rozstaw normalny, szyny S-60 i odpowiednia długość przęsła.

W wierszu dotyczącym podkładów kolejowych bukowych II-B i w kolumnie dla rozstawu normalnego oraz szyn S-60 widnieje wartość 38 szt. Jest to nakład na jedno przęsło torowe.

Wartość podaną w KNR na 1 przęsło mnoży się przez liczbę przęseł. W tym przypadku: 38 szt. × 3 = 114 szt.

Rozstaw normalny oznacza standardową liczbę podkładów na przęśle. Rozstaw zagęszczony wymaga większej liczby podkładów, dlatego wartości w tabeli są zwykle wyższe.

Wartość 41 szt. dotyczy rozstawu zagęszczonego dla podkładów bukowych II-B przy szynach S-60. W zadaniu podano rozstaw normalny, więc należy przyjąć 38 szt.

Typ szyny wskazuje właściwą kolumnę w tabeli. Dla szyn S-60 należy odczytywać dane z kolumn przeznaczonych dla S-60, a nie dla S-49.

Oznacza to, że wartości w tabeli dotyczą jednego kompletnego przęsła. Przy większej liczbie przęseł trzeba proporcjonalnie zwiększyć ilość materiałów.

Powierzchnię ściany oblicza się jako długość razy wysokość. W tym zadaniu: 8 m × 2,5 m = 20 m².

Fragment KNR podaje nakłady na 1 m² ściany. Dlatego do obliczeń bierze się powierzchnię ściany, a nie jej objętość.

Grubość 38 cm odpowiada ścianie o grubości 1 1/2 cegły. To ważne przy wyborze właściwej kolumny w tablicy KNR.

Należy wybrać wiersz „Robotnicy”, zaprawę cementową oraz grubość ściany 1 1/2 cegły. Norma wynosi 2,87 r-g na 1 m² ściany.

Najpierw obliczono powierzchnię ściany: 8 × 2,5 = 20 m². Następnie pomnożono ją przez normę robocizny: 20 × 2,87 = 57,40 r-g.

Skrót r-g oznacza roboczogodzinę, czyli jedną godzinę pracy jednego robotnika. Jest to podstawowa jednostka nakładów robocizny.

Najczęstsze błędy to wybór złej kolumny zaprawy, pomylenie grubości ściany w cegłach oraz użycie objętości zamiast powierzchni, mimo że KNR podaje nakłady na 1 m².

R oznacza robociznę, M materiały, a S sprzęt. Są to podstawowe składniki kosztów bezpośrednich w kosztorysie.

Oblicza się je od sumy kosztów robocizny i sprzętu, czyli od R + S. Materiałów M nie uwzględnia się w tej podstawie.

Najpierw dodaje się R + S = 400 zł, a następnie mnoży przez 60%, czyli 0,60. Wynik to 240 zł.

Ponieważ treść wskazuje podstawę naliczania jako (R, S). Oznacza to, że koszty pośrednie liczy się tylko od robocizny i sprzętu.

Najczęstszy błąd to obliczenie procentu od R + M + S zamiast tylko od R + S. Prowadzi to do zawyżonego wyniku.

Wzór ma postać: Kp = wskaźnik procentowy × (R + S). Procent należy wcześniej zamienić na ułamek dziesiętny, np. 60% = 0,60.

Należy podzielić całkowitą wysokość nasypu przez grubość jednej warstwy po zagęszczeniu. Obie wartości muszą być zapisane w tych samych jednostkach.

Ponieważ wysokość nasypu i grubość warstwy muszą mieć tę samą jednostkę. W tym przykładzie 3 m należy zamienić na 300 cm.

Po zamianie 3 m na 300 cm wykonuje się działanie: 300 cm / 12 cm = 25.

Jest to rzeczywista grubość warstwy po ubiciu lub zagęszczeniu gruntu. Tę wartość przyjmuje się do obliczenia liczby warstw gotowego nasypu.

Najczęstszym błędem jest nieuwzględnienie jednostek, np. dzielenie 3 przez 12 bez zamiany metrów na centymetry.

W praktyce należy przewidzieć dodatkową warstwę lub dostosować grubości warstw zgodnie z technologią robót. Na egzaminie trzeba uważnie sprawdzić, czego dokładnie dotyczy pytanie.

To ustalenia i dane potrzebne do sporządzenia kosztorysu, np. zakres robót, metoda kalkulacji, ceny i warunki realizacji. Powstają na podstawie uzgodnień między inwestorem a wykonawcą.

Inwestor określa wymagania i finansuje roboty, a wykonawca realizuje prace oraz kalkuluje ich koszt. Dlatego właśnie te dwie strony uzgadniają podstawy wyceny.

Potrzebne są m.in. zakres robót, przedmiar, dokumentacja projektowa, technologia wykonania, ceny materiałów, robocizny i sprzętu oraz narzuty kosztorysowe.

Inwestor określa zakres i wymagania dotyczące robót oraz akceptuje warunki finansowe. Może też zlecić opracowanie kosztorysu inwestorskiego.

Wykonawca kalkuluje koszt wykonania robót, dobiera technologię i określa cenę ofertową. Uwzględnia przy tym warunki ustalone z inwestorem.

Nie jest to podstawowa relacja dla ustalania danych kosztorysowych. Projektant opracowuje dokumentację projektową, która może być podstawą wyceny, ale ustalenia kosztorysowe dotyczą inwestora i wykonawcy.

Kosztorys inwestorski przygotowuje się na potrzeby inwestora, zwykle przed wyborem wykonawcy. Kosztorys ofertowy sporządza wykonawca, aby określić cenę wykonania robót.

Należy od długości całego obiektu odjąć długość znanego przęsła. Dla wzoru L = l1 + l2 otrzymujemy l1 = L - l2.

Ponieważ podany wzór dotyczy długości obiektu i długości przęseł, a nie rozpiętości teoretycznej. Należy korzystać tylko z wielkości występujących we wzorze.

Długość przęsła opisuje rzeczywisty wymiar części konstrukcji, natomiast rozpiętość teoretyczna odnosi się zwykle do odległości między teoretycznymi punktami podparcia.

Potrzebne są: długość obiektu L = 18,9 m oraz długość przęsła l2 = 6,5 m. Pozostałe dane nie są wymagane do tego obliczenia.

Należy podstawić wynik do wzoru. Jeśli l1 + l2 = L, czyli 12,4 m + 6,5 m = 18,9 m, wynik jest poprawny.

Najczęstszy błąd to użycie podobnie nazwanej, ale niewłaściwej wielkości, np. rozpiętości teoretycznej zamiast długości przęsła. Trzeba zawsze dopasować dane do podanego wzoru.

Jednostka m-g oznacza maszynogodzinę, czyli jedną godzinę pracy maszyny, pojazdu lub sprzętu.

Wartość pozycji oblicza się przez pomnożenie ilości przez cenę jednostkową: Wartość = Ilość × Cena jedn.

Pytanie dotyczy najniższej ceny jednostkowej maszynogodziny, a nie najniższej wartości całej pozycji. Wartość zależy także od ilości maszynogodzin.

Kluczowa jest kolumna „Cena jedn.”, ponieważ pokazuje koszt jednej maszynogodziny danego pojazdu lub maszyny.

Należy pomnożyć ilość przez cenę jednostkową i porównać wynik z kolumną „Wartość”. Różnice mogą wynikać z zaokrągleń.

Najniższą cenę jednostkową ma wagon samowyładowczy do 28 t, ponieważ jego cena wynosi 122,80 zł za maszynogodzinę.

Adres inwestycji wskazuje miejsce wykonywania robót. Adres inwestora dotyczy osoby lub podmiotu zamawiającego albo finansującego roboty.

W kosztorysach inwestor często pełni rolę zamawiającego. Dlatego jego adres jest traktowany jako adres zamawiającego.

Najczęściej są to: nazwa i adres inwestycji, dane inwestora, dane wykonawcy, data opracowania, stawki, narzuty oraz wartość kosztorysowa.

Zamawiający zleca wykonanie robót, a wykonawca składa ofertę i realizuje roboty. Ich adresy mogą być różne i nie należy ich mylić.

Trzeba czytać opisy pól, a nie tylko wyszukiwać znajome adresy lub nazwy. Odpowiedź musi odpowiadać dokładnie temu, o co pyta polecenie.

Jest to końcowa wartość kosztorysu, zwykle obejmująca wartość robót netto oraz podatek VAT, czyli kwota brutto.

Dział kosztorysu jest zwykle oznaczony nagłówkiem, np. „FUNDAMENTY”, „KORPUS FILARÓW” lub „ŁAWA PODŁOŻYSKOWA”. Pozycje znajdujące się pod tym nagłówkiem aż do kolejnego nagłówka należą do danego działu.

W dziale „KORPUS FILARÓW” występują pozycje kosztorysowe od numeru 6 do numeru 12. Po ich policzeniu otrzymuje się 7 pozycji.

Nie. Wiersz „Razem dział” jest podsumowaniem, a nie pozycją robót, dlatego nie wlicza się go do liczby pozycji kosztorysowych.

Najczęściej są to roboty betonowe oraz zbrojarskie, np. betonowanie, przygotowanie zbrojenia i montaż zbrojenia dla różnych średnic prętów.

Kolumna „Podstawa” wskazuje katalog lub podstawę wyceny, np. KNR, z której przyjęto normy nakładów rzeczowych dla danej roboty.

Betonowanie najczęściej obmierza się w metrach sześciennych, czyli m³. Zbrojenie zwykle obmierza się w tonach, czyli t.

Trzeba liczyć tylko ponumerowane pozycje robót w danym dziale. Nie należy liczyć nagłówków działów, podsumowań ani pozycji należących do sąsiednich działów.

Należy odszukać wiersz oznaczony jako Zysk lub Z oraz kolumnę Robocizna. Wartość na ich przecięciu jest szukaną odpowiedzią.

Symbol R oznacza robociznę, czyli koszty pracy ludzi potrzebnej do wykonania robót.

Oznacza, że zysk liczony jest jako 13% od wartości robocizny powiększonej o koszty pośrednie przypisane do robocizny.

Koszty pośrednie pokrywają wydatki organizacyjne i ogólne wykonawcy, np. zarząd budowy. Zysk jest przewidywanym zarobkiem wykonawcy ponad poniesione koszty.

Ta wartość znajduje się w wierszu zysku, ale w kolumnie Sprzęt. Dotyczy więc zysku od sprzętu, a nie od robocizny.

VAT jest podatkiem doliczanym do ceny, a nie składnikiem zarobku wykonawcy. Zysk i VAT występują w kosztorysie jako osobne pozycje.

Trzeba najpierw ustalić dokładny wiersz i kolumnę, których dotyczy pytanie. Nie należy wybierać wartości tylko dlatego, że znajduje się w pobliżu właściwego miejsca.