Pytania pomocnicze - TWO.04

Zapis 1 : 2 oznacza, że na 1 jednostkę wysokości przypadają 2 jednostki odległości poziomej. Im większa druga liczba, tym skarpa jest łagodniejsza.

Skarpa odwodna znajduje się od strony wody, czyli rzeki lub zbiornika. Skarpa odpowietrzna znajduje się po stronie lądowej, za wałem.

Różne grunty mają inną spoistość, przepuszczalność i stateczność. Grunty niespoiste zwykle wymagają odpowiednio łagodnych skarp lub zabezpieczeń.

Drenaż odprowadza wodę filtrującą przez wał i zmniejsza ciśnienie wody w korpusie. Dzięki temu poprawia stateczność skarpy odpowietrznej.

Trzeba poprawnie wybrać wiersz z rodzajem gruntu oraz właściwą kolumnę: skarpa odwodna, odpowietrzna z drenażem lub odpowietrzna bez drenażu.

W tabeli dla gruntu niespoistego wartość 1 : 2,5 dotyczy skarpy odwodnej, a 1 : 2,25 skarpy odpowietrznej bez drenażu. Dla skarpy z drenażem właściwa wartość to 1 : 2.

Niwelacja to pomiar mający na celu wyznaczenie różnic wysokości między punktami. Wynikiem niwelacji mogą być rzędne wysokościowe punktów względem przyjętego poziomu odniesienia.

Niwelator służy do kontroli wysokości dna cieku, skarp, nasypów, wałów oraz elementów urządzeń wodnych. Pozwala sprawdzić, czy wykonane roboty mają projektowane rzędne i spadki.

Podstawowy zestaw to niwelator, statyw oraz łata niwelacyjna. Często stosuje się też repery lub inne punkty o znanej wysokości.

Niwelator służy głównie do pomiarów wysokościowych, czyli różnic wysokości. Teodolit służy przede wszystkim do pomiaru kątów poziomych i pionowych.

Poziom odniesienia to umownie przyjęta powierzchnia lub punkt bazowy, względem którego określa się wysokości innych punktów. W praktyce może to być reper o znanej rzędnej.

Łata musi być ustawiona pionowo, ponieważ jej pochylenie powoduje błędny odczyt. Nawet niewielkie odchylenie może zafałszować obliczoną różnicę wysokości.

Niwelator zwykle ma poziomo ustawioną lunetę, zwartą obudowę i podstawę do montażu na statywie. Nie ma rozbudowanego koła pionowego jak teodolit ani ekranu typowego dla tachimetru elektronicznego.

Wodowskaz służy do określania stanu, czyli poziomu zwierciadła wody w cieku, kanale lub zbiorniku. Odczyt pozwala obserwować zmiany poziomu wody w czasie.

Wodowskaz łatowy ma postać listwy lub tablicy z wyraźną podziałką i cyframi. Jest zamocowany przy brzegu lub na stałej konstrukcji i umożliwia bezpośredni odczyt poziomu wody.

Wodowskaz łatowy wymaga bezpośredniego odczytu z podziałki. Wodowskaz pływakowy wykorzystuje pływak, który unosi się lub opada wraz ze zmianą poziomu wody.

Zero wodowskazu to umowny poziom odniesienia, względem którego odczytuje się stan wody. Nie musi oznaczać dna cieku ani braku wody.

Stabilne zamocowanie zapewnia prawidłowe i powtarzalne odczyty. Przesunięcie łaty spowodowałoby błędne wskazania poziomu wody.

Wodowskaz łatowy pokazuje poziom wody do ręcznego odczytu. Wodowskaz samopiszący automatycznie rejestruje zmiany stanu wody w czasie.

Przedmiar robót to zestawienie planowanych robót wraz z ich ilościami, sporządzane przed rozpoczęciem wykonania prac. Służy m.in. do przygotowania kosztorysu.

Projekt budowlany zawiera rozwiązania techniczne, wymiary, przekroje i zakres robót. Na ich podstawie można obliczyć ilości robót do wykonania.

Przedmiar dotyczy robót planowanych i powstaje przed ich wykonaniem. Obmiar dotyczy robót faktycznie wykonanych i służy np. do rozliczenia.

Kosztorys inwestorski powstaje na podstawie przedmiaru i cen jednostkowych. Jest więc dokumentem wtórnym wobec przedmiaru, a nie jego źródłem.

Specyfikacja określa wymagania dotyczące jakości, technologii wykonania, materiałów oraz odbioru robót. Nie zastępuje projektu budowlanego jako źródła ilości robót.

Inwentaryzacja powykonawcza dokumentuje rzeczywisty stan obiektu po zakończeniu robót. Nie służy do planowania ilości robót przed ich rozpoczęciem.

Najczęściej wykorzystuje się długości odcinków robót, przekroje koryta, rzędne wysokościowe, nachylenia skarp, powierzchnie umocnień i objętości robót ziemnych.

Darniowanie zabezpiecza skarpę przed erozją, spływem powierzchniowym i osuwaniem się gruntu. Korzenie traw wzmacniają wierzchnią warstwę skarpy.

Darniowanie na mur tworzy zwarte i szczelne pokrycie skarpy. Jest odporniejsze na wypłukiwanie gruntu niż luźniejsze sposoby układania darni.

Płaty darni układa się ciasno obok siebie z przesunięciem spoin, podobnie jak cegły w murze. Dzięki temu powierzchnia skarpy jest równomiernie zabezpieczona.

Darniowanie na mur pokrywa skarpę zwartą warstwą darni. Darniowanie w kratę tworzy układ pasów darni, pomiędzy którymi mogą znajdować się pola gruntu.

Szczególnie narażone są wyrwy, urwiska, miejsca podmywane przez wodę oraz odcinki z wysiąkami wód gruntowych. Tam grunt łatwo traci stateczność.

Roślinność ogranicza spływ wody po powierzchni skarpy i wzmacnia grunt korzeniami. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko erozji i powstawania wyrw.

Do konserwacji cieków należą m.in. wykaszanie skarp, usuwanie roślinności wodnej i pływającej, wycinka krzaków utrudniających przepływ oraz usuwanie zatorów i namułów.

Ponieważ dotyczy usuwania urządzeń wodnych, czyli obiektów hydrotechnicznych. Jest to robota rozbiórkowa, a nie bieżące utrzymanie koryta cieku.

Celem jest utrzymanie drożności koryta, zapewnienie swobodnego przepływu wody oraz ograniczenie ryzyka podtopień i zatorów.

Tak. Wykaszanie porostów ze skarp poprawia dostęp do cieku, ogranicza zarastanie i ułatwia odpływ wody.

Polega na usunięciu zwartej warstwy roślin unoszących się na powierzchni wody. Taki kożuch może ograniczać przepływ i powodować piętrzenie wody.

Tak, jeżeli krzaki zarastają skarpy lub koryto i utrudniają przepływ. Wyniesienie ich poza skarpę zapobiega ponownemu przedostaniu się materiału roślinnego do cieku.

Widoczna jest warstwa luźno ułożonych kamieni oraz drewniane lub faszynowe płotki dzielące skarpę na pola. Płotki stabilizują narzut i ograniczają zsuwanie się kamieni po skarpie.

Służy do ochrony skarpy cieku przed rozmywaniem przez wodę, falowaniem i spływem powierzchniowym. Płotki poprawiają stateczność umocnienia na pochyłej powierzchni.

Narzut kamienny w płotkach składa się z luźnych kamieni ograniczonych płotkami. Materace gabionowe to płaskie kosze z siatki stalowej wypełnione kamieniem, tworzące bardziej zwartą konstrukcję.

Płotki faszynowe są elementem z gałęzi lub palików, który może pełnić funkcję ograniczającą lub stabilizującą. W narzucie kamiennym w płotkach podstawowym materiałem ochronnym jest kamień, a płotki tylko go utrzymują.

Kamień jest odporny na działanie wody, ścieranie i zmienne warunki atmosferyczne. Dzięki dużej masie dobrze zabezpiecza skarpę przed erozją hydrauliczną.

Umocnienia wykonuje się szczególnie na łukach cieku, przy budowlach wodnych, w miejscach zwiększonej prędkości przepływu oraz tam, gdzie występuje podmywanie brzegu.

Płotki dzielą powierzchnię skarpy na mniejsze pola i zapobiegają przemieszczaniu się kamienia. Ułatwiają też utrzymanie równomiernej grubości umocnienia.

Jest to zdolność drewna do przenoszenia siły zgniatającej bez zniszczenia lub nadmiernego odkształcenia. Podaje się ją zwykle w MPa.

Drewno ma budowę włóknistą, dlatego jego właściwości zależą od kierunku działania siły. Zwykle jest mocniejsze wzdłuż włókien niż w poprzek włókien.

Należy porównać wyłącznie wartości w kolumnie dotyczącej ściskania w poprzek włókien. Największa wartość wskazuje właściwy gatunek.

Największą wartość ma dąb: 11 MPa. Dlatego poprawną odpowiedzią jest dąb.

Ściskanie polega na zgniataniu materiału, a rozciąganie na jego rozrywaniu przez siły działające w przeciwnych kierunkach. Są to różne rodzaje obciążenia i mają osobne wartości wytrzymałości.

Pytanie dotyczy ściskania w poprzek włókien, a nie wzdłuż włókien. Buk ma 9 MPa w poprzek włókien, a dąb 11 MPa.

Cement pod wpływem wilgoci zaczyna wiązać i zbryla się. Po takim zawilgoceniu może stracić wymagane właściwości techniczne.

Powinien być zamknięty, suchy, przewiewny i zabezpieczony przed opadami oraz wilgocią z podłoża. Worki najlepiej układać na paletach.

Nie. Bezpośredni kontakt z gruntem grozi podciąganiem wilgoci i uszkodzeniem worków, dlatego należy stosować palety lub podkłady.

Kruszywo jest odporne na działanie wilgoci i może być składowane na otwartym placu. Ważne jest jednak oddzielenie frakcji i ochrona przed zanieczyszczeniem.

Pręty zbrojeniowe składuje się na podkładach, w sposób uporządkowany, najlepiej według średnic i gatunków stali. Należy ograniczać kontakt z gruntem i zanieczyszczeniami.

Beton może nie osiągnąć wymaganej wytrzymałości i trwałości. Zawilgocony cement jest materiałem niepewnym technologicznie.

Po przekroju poprzecznym w kształcie koła. Widoczne czoło pręta jest okrągłe, a nie kwadratowe.

Pręt żebrowany ma wystające żebra na powierzchni, które zwiększają przyczepność do betonu. Pręt gładki ma powierzchnię bez takich wypukłości.

Oznacza, że żebra są ułożone skośnie w dwóch kierunkach. Na powierzchni pręta widać naprzemienny lub dwukierunkowy układ żeber.

Żebra poprawiają zakotwienie stali w betonie i ograniczają poślizg pręta. Dzięki temu beton i stal lepiej współpracują przy przenoszeniu obciążeń.

Stosuje się je w elementach żelbetowych, takich jak przepusty, mnichy, ściany oporowe, fundamenty, płyty denne i konstrukcje urządzeń wodnych.

Należy zwrócić uwagę na przekrój poprzeczny. Pręt kwadratowy ma czoło w kształcie kwadratu, a okrągły w kształcie koła.