Pytania pomocnicze - TWO.07

Symbol R oznacza skały lub dno skaliste. Jest to informacja istotna zwłaszcza przy ocenie bezpieczeństwa kotwiczenia.

Rodzaj dna wpływa na skuteczność trzymania kotwicy. Dno piaszczyste lub muliste zwykle jest korzystniejsze niż skaliste.

R oznacza skały, natomiast St oznacza kamienie. Oba wskazują na twarde elementy dna, ale nie są tym samym symbolem.

Symbol S oznacza piasek. Jest to jeden z podstawowych skrótów stosowanych na mapach morskich.

Symbol Cy oznacza glinę. Skrót pochodzi od angielskiego słowa clay.

Najczęściej występują przy sondowaniach, kotwicowiskach, mieliznach i opisach obszarów dna. Pomagają ocenić charakter podłoża pod wodą.

System podziału ruchu porządkuje żeglugę na akwenach o dużym natężeniu ruchu. Zmniejsza ryzyko kolizji, ponieważ statki poruszają się wyznaczonymi pasami w określonych kierunkach.

Kierunek ruchu pokazuje się za pomocą strzałek. Strzałka wskazuje, w którą stronę statek powinien płynąć w danym pasie ruchu.

Pas ruchu to wyznaczona część akwenu przeznaczona dla statków płynących w określonym kierunku. Kierunek ten jest oznaczony na mapie strzałkami.

Pas ruchu służy do żeglugi w określonym kierunku. Strefa lub linia rozgraniczająca oddziela pasy ruchu o przeciwnych kierunkach.

Płynięcie przeciwnie do wyznaczonego kierunku zwiększa ryzyko spotkania czołowego z innymi statkami. Może też wprowadzać zamieszanie w organizacji ruchu na akwenie.

Wyznacza się je na akwenach o intensywnej żegludze, np. w cieśninach, na podejściach do portów i na uczęszczanych szlakach morskich.

To kąt między północą geograficzną a północą magnetyczną. Na mapie podaje się ją w stopniach i minutach z oznaczeniem E lub W.

Deklinacja wynika z pola magnetycznego Ziemi i zależy od miejsca oraz czasu. Dewiacja wynika z zakłóceń magnetycznych na statku, np. od kadłuba, urządzeń i instalacji.

Oznacza, że północ magnetyczna znajduje się o 1 stopień na wschód od północy geograficznej.

Ponieważ deklinacja magnetyczna zmienia się w czasie. Roczna zmiana pozwala zaktualizować wartość deklinacji dla roku prowadzenia nawigacji.

Oznacza roczną zmianę deklinacji o 3 minuty kątowe w kierunku zachodnim.

Służy do przeliczania kursów i namiarów między wartościami rzeczywistymi a magnetycznymi. Jest niezbędna przy pracy z kompasem magnetycznym.

Deklinacja dotyczy odchylenia poziomego między północą geograficzną i magnetyczną. Inklinacja to kąt nachylenia linii pola magnetycznego Ziemi względem płaszczyzny poziomej.

Służy do określenia kierunku i prędkości prądu pływowego w wybranym miejscu oznaczonym na mapie odpowiednim symbolem.

Oznacza prędkość prądu pływowego podaną w węzłach.

Slack to okres słabego lub zerowego prądu, występujący zwykle przy zmianie kierunku przepływu.

Sp oznacza prąd przy pływie syzygijnym, zwykle silniejszy, a Np przy pływie kwadraturowym, zwykle słabszy.

Prąd pływowy powoduje znos statku, dlatego wpływa na rzeczywistą drogę nad dnem i musi być uwzględniany przy wyznaczaniu kursu.

Nie. Tabela prądów pływowych dotyczy ruchu wody wywołanego pływami, a nie warunków wiatrowych.

Miejsce pomiaru jest zwykle oznaczone symbolem, np. rombem z literą, która odpowiada konkretnej tabeli prądów na mapie.

Osuchy to obszary dna, które wynurzają się podczas odpływu i mogą być zalane podczas przypływu. Występują głównie na wodach pływowych i przybrzeżnych.

Osuchy oznacza się kolorem zielono-oliwkowym. Jest to jedna z charakterystycznych barw stosowanych na mapach nawigacyjnych.

Mogą stanowić zagrożenie dla statku, szczególnie przy niskim stanie wody. Nawigator musi uwzględniać pływy, zanurzenie jednostki i zapas wody pod stępką.

Nie. Osucha jest obszarem okresowo wynurzanym i zalewanym, więc jej stan zależy od poziomu wody i fazy pływu.

Należy sprawdzić aktualną mapę, tablice pływów, głębokości, zanurzenie statku oraz ewentualne ostrzeżenia nawigacyjne.

Jest to wyznaczone miejsce, w którym statek powinien przekazać meldunek do właściwej służby, np. VTS lub kapitanatu portu.

Ułatwiają kontrolę i organizację ruchu statków, szczególnie na podejściach do portów i w rejonach o dużym natężeniu ruchu.

Najczęściej podaje się nazwę statku, pozycję, kurs, prędkość, port przeznaczenia, zamiary manewrowe oraz ewentualne informacje o ładunku.

Szczegóły znajdują się w locjach, spisach sygnałów radiowych, przepisach portowych oraz informacjach systemów VTS.

Nie zawsze. Najczęściej jest to pozycja lub linia oznaczona na mapie, związana z obowiązkiem radiowego zgłoszenia się.

Na mapach morskich tego typu informacje często przedstawia się kolorem magenta lub fioletowym.

Punkty meldunkowe są często elementem procedur VTS, ponieważ umożliwiają służbom brzegowym śledzenie i koordynowanie ruchu statków.

Pława stożkowa ma sylwetkę zwężającą się ku górze, przypominającą stożek lub trójkątną bryłę. To odróżnia ją od pławy walcowej, kulistej i beczkowej.

Pława walcowa ma kształt cylindra o podobnej szerokości na całej wysokości. Pława stożkowa zwęża się ku górze.

Pozwala szybko porównać znak widoczny na wodzie z oznaczeniem na mapie lub w publikacjach nawigacyjnych. Ułatwia to bezpieczne prowadzenie statku.

Ważne są kolor, światło, rytm świecenia, znak szczytowy, numer lub nazwa oraz pozycja pławy względem toru wodnego.

Pława kulista ma kształt zbliżony do kuli. Pława beczkowa jest bardziej wydłużona i przypomina beczkę.

Należy zachować szczególną ostrożność, zweryfikować pozycję statku i korzystać z aktualnych publikacji nawigacyjnych. W razie potrzeby informację należy zgłosić zgodnie z procedurami.

BRG oznacza namiar, czyli kierunek do aktywnego punktu trasy, np. następnego punktu zwrotu. Jest podawany w stopniach względem północy.

BRG wskazuje kierunek do celu, natomiast COG pokazuje rzeczywisty kierunek poruszania się jednostki nad dnem. COG może różnić się od BRG przez prąd, wiatr lub dryf.

BRG jest kierunkiem do punktu, a SOG jest prędkością jednostki względem dna. SOG nie informuje o kierunku, tylko o szybkości ruchu.

BRG pozwala określić, w jakim kierunku znajduje się następny punkt trasy. Dzięki temu nawigator może korygować kurs jednostki.

BRG podawany jest w stopniach od 000° do 359°. Wartość odnosi się do kierunku względem północy.

Nie. BRG pokazuje kierunek do celu, a nie faktyczny kierunek ruchu jednostki. Faktyczny kierunek ruchu pokazuje COG.

COG, czyli Course Over Ground, oznacza kurs nad dnem. Jest to rzeczywisty kierunek przemieszczania się jednostki względem powierzchni Ziemi.

SOG, czyli Speed Over Ground, oznacza prędkość nad dnem. Pokazuje, z jaką prędkością jednostka przemieszcza się względem dna lub powierzchni Ziemi.

Do kursu żyrokompasowego dodaje się poprawkę żyrokompasu: KR = KŻ + Δż. Jeśli poprawka jest ujemna, jej wartość odejmuje się od kursu.

Ponieważ kurs żyrokompasowy jest tylko wskazaniem przyrządu. Najpierw trzeba przeliczyć go na kurs rzeczywisty, a dopiero potem uwzględniać dryf.

Oznacza wiatr wiejący z północnego wschodu w kierunku południowego zachodu. Kierunek wiatru podaje się według strony, z której wiatr nadchodzi.

Trzeba określić, na którą burtę statek jest znoszony względem kursu. Znoszenie na prawą burtę zwiększa kąt, a znoszenie na lewą burtę go zmniejsza.

Najpierw KR = 150° + 4° = 154°. Wiatr powoduje dryf 6° na prawą burtę, więc KDw = 154° + 6° = 160°.

Kurs rzeczywisty to kierunek ustawienia osi statku względem północy rzeczywistej. Kąt drogi po wodzie to kierunek faktycznego ruchu statku względem wody po uwzględnieniu dryfu.

Nie. Kąt drogi po wodzie uwzględnia ruch względem wody, np. z dryfem wiatrowym. Prąd morski wpływa dopiero na drogę statku względem dna.

Różnią się przede wszystkim kolorami znaków bocznych. W regionie A prawa strona toru jest zielona, a lewa czerwona; w regionie B odwrotnie.

Znak boczny wskazuje lewą lub prawą stronę toru wodnego, patrząc w kierunku przyjętym jako kierunek oznakowania, najczęściej od morza do portu.

Znaki głównego toru wodnego mają pasy w dwóch kolorach, np. zielono-czerwono-zielone lub czerwono-zielono-czerwone. Oznaczają rozwidlenie i wskazują, którędy prowadzi tor główny.

W regionie B taki znak oznacza, że główny tor wodny prowadzi w prawo. Jest to znak stosowany przy rozwidleniu toru.

Ten sam układ kolorów może mieć inne znaczenie w regionie A i B. Bez informacji o regionie łatwo pomylić stronę toru lub kierunek głównego toru wodnego.

Znak szczytowy pomaga rozpoznać rodzaj znaku, szczególnie przy słabej widoczności kolorów. W znakach bocznych jego kształt odpowiada stronie toru lub charakterowi oznaczenia.