Pytania pomocnicze - TWO.07

System okrężny podaje kierunek jako kąt od 000° do 360° liczony od północy zgodnie z ruchem wskazówek zegara. System ćwiartkowy podaje kierunek względem północy lub południa oraz w stronę wschodu albo zachodu.

Kierunek 315° znajduje się między 270° a 360°, czyli między zachodem a północą. Jest to ćwiartka północno-zachodnia, oznaczana jako NW.

W systemie ćwiartkowym zapis rozpoczyna się od N albo S, a kończy na E albo W. Dlatego kierunek od północy o 45° ku zachodowi zapisuje się jako N45° W.

Dla kierunków od 270° do 360° stosuje się wzór: N (360° − kierunek) W. Na przykład 315° daje 360° − 315° = 45°, czyli N45° W.

000° lub 360° oznacza północ N, 090° wschód E, 180° południe S, a 270° zachód W.

Kąt w systemie ćwiartkowym ma zawsze od 0° do 90°. Wynika to z tego, że opisuje odchylenie od północy lub południa tylko w obrębie jednej ćwiartki.

System okrężny określa kierunek jako kąt od 000° do 360°, liczony zgodnie z ruchem wskazówek zegara od północy.

Kierunek E, czyli wschód, ma wartość 090° w systemie okrężnym.

ENE leży między NE = 045° a E = 090°. W róży 16-kierunkowej odstęp między kolejnymi kierunkami wynosi 22°30′, więc ENE = 045° + 22°30′ = 067°30′.

Odstęp wynosi 22°30′, ponieważ 360° podzielone przez 16 daje 22,5°, czyli 22°30′.

Jeden stopień ma 60 minut kątowych, więc 0,5° = 30′.

NNE = 022°30′, NE = 045°, ENE = 067°30′, E = 090°.

Należy znaleźć w tabeli wartość kursu kompasowego KK i przypisaną do niego dewiację δ. Dla KK = 290° dewiacja wynosi +4,0°.

Oblicza się liczbę lat od roku podanego na mapie, a następnie mnoży przez roczną zmianę. Wynik dodaje się lub odejmuje zgodnie z kierunkiem zmiany E albo W.

Oznacza, że w 2005 roku deklinacja wynosiła 5°20' na zachód, a co roku zmienia się o 5 minut kątowych w kierunku wschodnim.

Od 2005 do 2024 mija 19 lat. Zmiana wynosi 19 × 5' = 95' = 1°35', więc deklinacja zmniejsza się do 3°45' W.

Deklinację wschodnią E przyjmuje się jako dodatnią, a zachodnią W jako ujemną. Dlatego 3°45' W zapisuje się jako -3°45'.

Stosuje się wzór KR = KK + δ + d, gdzie δ to dewiacja, a d to deklinacja magnetyczna z odpowiednim znakiem.

Ponieważ KR = 290° + 4° - 3°45' = 290°15'. Po zaokrągleniu do pełnych stopni otrzymuje się około 290°.

W chwili maksymalnej wysokości Słońce znajduje się na południku miejscowym obserwatora. Taka obserwacja pozwala stosunkowo prosto wyznaczyć szerokość geograficzną.

Kulminacja górna to moment, w którym Słońce osiąga największą wysokość nad horyzontem w danym dniu. Jest to przejście Słońca przez południk miejscowy obserwatora.

Wysokość Słońca w kulminacji zależy przede wszystkim od szerokości geograficznej i deklinacji Słońca. Do długości geograficznej potrzebna jest informacja czasowa, np. dokładny czas przejścia Słońca przez południk.

Deklinacja określa położenie Słońca na północ lub południe od równika niebieskiego. Jest niezbędna, aby z pomierzonej wysokości Słońca obliczyć szerokość geograficzną obserwatora.

Odległość zenitalna to kąt między zenitem obserwatora a ciałem niebieskim. Oblicza się ją ze wzoru z = 90° - h, gdzie h jest wysokością ciała nad horyzontem.

Uwzględnia się m.in. błąd indeksu sekstantu, obniżenie widnokręgu, refrakcję atmosferyczną, paralaksę oraz półśrednicę Słońca. Dopiero po poprawkach otrzymuje się wysokość prawdziwą.

Oznacza podział całego widocznego nieba na 8 umownych części. Liczba, np. 6/8, informuje, ile z tych części jest zasłoniętych przez chmury.

Jest to pełne zachmurzenie, czyli niebo całkowicie zasłonięte przez chmury. W klasyfikacji określa się je jako zachmurzone.

Zachmurzenie częściowe oznacza, że tylko część nieba jest zakryta chmurami. Pełne zachmurzenie występuje wtedy, gdy chmury zasłaniają całe niebo, czyli 8/8.

Zachmurzenie pomaga ocenić aktualne i możliwe przyszłe warunki pogodowe. Może wskazywać na ryzyko opadów, pogorszenia widzialności lub zmian wiatru.

Zapis 0/8 oznacza brak chmur na niebie. Taką sytuację określa się jako niebo bezchmurne.

Oznacza statek, który z powodu wyjątkowych okoliczności nie może manewrować zgodnie z przepisami i nie jest w stanie ustępować drogi w normalny sposób.

Pokazuje dwa czerwone światła widoczne dookoła widnokręgu, umieszczone pionowo jedno nad drugim.

Oprócz dwóch czerwonych świateł dookoła widnokręgu pokazuje światła burtowe oraz światło rufowe.

Światła masztowe są typowe dla statku o napędzie mechanicznym wykonującego normalną żeglugę. Statek nieodpowiedzialny za swoje manewry sygnalizuje stan szczególny, dlatego używa układu dwóch czerwonych świateł.

W dzień pokazuje dwie czarne kule umieszczone pionowo jedna nad drugą.

Statek nieodpowiedzialny za swoje manewry pokazuje dwa czerwone światła. Statek ograniczony swoją zdolnością manewrową pokazuje trzy światła dookoła widnokręgu: czerwone, białe, czerwone.

Oznacza, że światło jest widoczne w zakresie 360°, czyli ze wszystkich kierunków wokół statku.

Aby poinformować inne jednostki o swojej obecności i położeniu. Ma to zmniejszyć ryzyko zderzenia, szczególnie gdy statek nie jest widoczny wzrokowo.

Może nadać trzy dźwięki: krótki, długi i krótki. Jest to sygnał ostrzegający o położeniu statku i możliwym ryzyku kolizji.

Dźwięk krótki trwa około 1 sekundy. Dźwięk długi, nazywany też przedłużonym, trwa od 4 do 6 sekund.

Nie należy go mylić z sygnałem jednego długiego i dwóch krótkich dźwięków. Taki sygnał dotyczy m.in. statków nieodpowiadających za swoje ruchy, ograniczonych zdolnością manewrową lub żaglowych w ograniczonej widzialności.

Jest to sygnał wątpliwości lub niebezpieczeństwa. Oznacza, że statek nie rozumie zamiarów drugiej jednostki albo uważa jej działanie za niebezpieczne.

Statek na kotwicy powinien szybko bić w dzwon przez około 5 sekund w odstępach nie większych niż 1 minuta. Większe statki mogą dodatkowo używać gongu na rufie.

Kolejność dźwięków określa konkretny sygnał i jego znaczenie. W tym przypadku poprawny układ to krótki–długi–krótki, a nie długi–krótki–krótki.

Pilersy są pionowymi słupami nośnymi, które podpierają pokłady lub inne wyższe poziomy konstrukcyjne. Przenoszą obciążenia na niższe elementy kadłuba.

Pilersy są pionowymi słupami nośnymi, natomiast denniki to elementy konstrukcyjne dna statku. Denniki wzmacniają dno, a nie podpierają górne pokłady.

Koferdamy to puste przestrzenie ochronne lub oddzielające, stosowane np. między zbiornikami. Ich zadaniem nie jest podpieranie konstrukcji, lecz izolacja i bezpieczeństwo.

Zrębnice to podwyższone obramowania otworów w pokładzie, na przykład luków ładunkowych. Chronią przed zalewaniem i wzmacniają okolice otworu.

Najprościej skojarzyć pilers z filarem lub kolumną. Jest to pionowy element, który podpiera konstrukcję znajdującą się wyżej.

Pływ kwadraturowy występuje, gdy kierunek do Słońca i kierunek do Księżyca tworzą względem Ziemi kąt około 90°. Odpowiada to pierwszej lub ostatniej kwadrze Księżyca.

Springs ma dużą amplitudę pływu, bo siły Słońca i Księżyca się wzmacniają. Neaps ma małą amplitudę, bo siły te częściowo się znoszą.

Pływy syzygijne występują podczas nowiu i pełni Księżyca. Wtedy Słońce, Ziemia i Księżyc są ustawione prawie w jednej linii.

Pływy kwadraturowe występują podczas pierwszej i ostatniej kwadry Księżyca. Wtedy Słońce i Księżyc działają na wody Ziemi z kierunków zbliżonych do prostopadłych.

Agulhas i Oyashio to nazwy prądów morskich, a nie rodzaje pływów wynikające z położenia Słońca i Księżyca. Pytanie dotyczy zjawiska pływowego.

Amplituda pływu to różnica poziomu wody między wysoką wodą a niską wodą. Przy Springs jest większa, a przy Neaps mniejsza.

Pływy wpływają na głębokość pod stępką, możliwość wejścia do portu, pracę przy nabrzeżu oraz siłę i kierunek prądów pływowych. Błędna ocena pływu może prowadzić do wejścia na mieliznę lub problemów manewrowych.

Oznacza to, że przy żegludze zgodnej z kierunkiem oznakowania toru czerwone znaki boczne zostawia się po lewej burcie, a zielone po prawej. Jest to kluczowe przy wyborze bezpiecznej trasy.

W regionie A lewa strona toru jest czerwona, a prawa zielona. W regionie B jest odwrotnie: prawa strona toru jest czerwona, a lewa zielona.

Tor główny to zasadniczy, preferowany tor prowadzenia statku, zwykle bezpieczniejszy lub zalecany dla danego kierunku ruchu. Może być wskazany przez znaki preferowanego toru.

Są to znaki boczne z dodatkowym poziomym pasem koloru przeciwnego. Informują, która odnoga toru jest uznana za główną lub preferowaną.

Głębokości informują o dostępnej wodzie, ale nie wskazują jednoznacznie zalecanego przebiegu toru. O wyborze toru decydują także pławy, znaki boczne, kierunek oznakowania i ewentualne przeszkody.

Podczas wejścia zgodnie z kierunkiem oznakowania czerwone pławy należy zostawiać po lewej burcie, a zielone po prawej. Pozwala to utrzymać statek w wyznaczonym torze.

Najczęstsze błędy to pomylenie regionu IALA, nieuwzględnienie kierunku oznakowania toru oraz nierozpoznanie znaków preferowanego toru. Skutkiem może być wybór trasy poza torem głównym.