Pytania pomocnicze - TWO.07

Flaga Bravo oznacza, że statek przewozi, ładuje lub wyładowuje materiały niebezpieczne. W praktyce obejmuje to także bunkrowanie paliwa.

Bunkrowanie wiąże się z pracą z paliwem, czyli substancją łatwopalną i niebezpieczną. Flaga ostrzega inne jednostki oraz służby portowe o podwyższonym ryzyku.

Flaga Bravo jest jednolicie czerwona. To ważna cecha rozpoznawcza w pytaniach egzaminacyjnych.

Nocą stosuje się odpowiednie czerwone światło ostrzegawcze, zwykle widoczne dookoła widnokręgu. Szczegóły mogą wynikać z przepisów portowych.

Należy ograniczyć ryzyko pożaru i wybuchu: zakaz palenia, zakaz otwartego ognia, kontrola wycieków, gotowość sprzętu przeciwpożarowego oraz stały nadzór wachty.

Flaga Bravo oznacza materiały niebezpieczne lub bunkrowanie, natomiast flaga Oscar oznacza człowieka za burtą. Są to zupełnie różne sygnały MKS.

Flagę zdejmuje się po zakończeniu operacji związanej z materiałami niebezpiecznymi, np. po zakończeniu bunkrowania i zabezpieczeniu instalacji.

Kluza kotwiczna prowadzi łańcuch kotwiczny przez kadłub lub dziób statku oraz chroni poszycie przed uszkodzeniem podczas pracy kotwicy.

Najczęściej jest to wzmocniony, zaokrąglony otwór w części dziobowej kadłuba, przez który przechodzi łańcuch kotwiczny.

Kluza kotwiczna jest stałym elementem kadłuba prowadzącym łańcuch. Łącznik Kentera to rozłączny element służący do łączenia przęseł łańcucha kotwicznego.

Zaokrąglone i wzmocnione obrzeże zmniejsza tarcie oraz chroni kadłub i łańcuch przed uszkodzeniem podczas wybierania lub wydawania kotwicy.

Kluzy kotwiczne znajdują się zwykle w części dziobowej statku, po lewej i prawej burcie, w pobliżu urządzeń kotwicznych.

Z kluzą kotwiczną współpracują przede wszystkim kotwica, łańcuch kotwiczny, winda kotwiczna, komora łańcuchowa oraz urządzenia zabezpieczające łańcuch.

Służy do bezpieczniejszego podnoszenia lub opuszczania człowieka podczas prac na wysokości albo za burtą, np. przy konserwacji masztu, burt lub olinowania.

Najczęściej ma postać krótkiej deski-siedziska, do której przymocowane są linki zbiegające się u góry w jedno oko lub uchwyt do podwieszenia.

Składa się zwykle z siedziska, linek lub pasów nośnych, punktu podwieszenia oraz elementów zabezpieczających linę, np. kauszy.

Należy sprawdzić stan sprzętu, używać pewnego punktu podwieszenia, zapewnić nadzór oraz stosować dodatkową asekurację, np. szelki i niezależną linę bezpieczeństwa.

Ponieważ awaria liny, węzła, punktu mocowania lub utrata równowagi może doprowadzić do upadku. Dlatego wymagane jest dodatkowe zabezpieczenie osobiste.

Stołek bosmański jest specjalnym osprzętem okrętowym przeznaczonym do podwieszania człowieka podczas pracy. Zwykła ławeczka nie musi mieć odpowiednich lin, okuć ani wytrzymałości roboczej.

Składa się z co najmniej siedmiu krótkich dźwięków oraz jednego długiego dźwięku nadawanych dzwonkami alarmowymi i gwizdkiem lub syreną.

Powinna działać zgodnie z rozkładem alarmowym, udać się na miejsce zbiórki, przygotować środki ratunkowe i wykonywać polecenia przełożonych.

Alarm opuszczenia statku to co najmniej siedem krótkich i jeden długi dźwięk. SOS w alfabecie Morse’a ma postać trzech krótkich, trzech długich i trzech krótkich sygnałów.

Chodzi o to, aby sygnał był dobrze słyszalny w różnych częściach statku oraz jednoznacznie rozpoznawalny przez załogę i pasażerów.

Oznacza, że krótkich dźwięków może być siedem lub więcej, ale po nich musi nastąpić jeden długi dźwięk.

Decyzję o opuszczeniu statku podejmuje kapitan lub osoba dowodząca jednostką, gdy dalsze pozostawanie na statku zagraża bezpieczeństwu.

Maksymalny czas wynosi 3 minuty. W tym czasie osoby przydzielone do łodzi powinny zająć w niej miejsca.

Jest to liczba osób przypisana do danej łodzi zgodnie z jej pojemnością oraz rozkładem alarmowym statku.

W sytuacji zagrożenia liczy się czas, ponieważ warunki na statku mogą szybko się pogarszać. Sprawne wejście do łodzi zwiększa szanse bezpiecznej ewakuacji.

Obsadzaniem kieruje wyznaczony członek załogi, zwykle dowódca łodzi lub osoba wskazana w rozkładzie alarmowym.

Informację tę znajduje w rozkładzie alarmowym statku. Rozkład określa obowiązki załogi i przydziały do środków ratunkowych.

Pomagają regularne ćwiczenia alarmowe, znajomość dróg dojścia, sprawne zakładanie pasa ratunkowego oraz wykonywanie poleceń bez zwłoki.

Kodeks ISPS to międzynarodowy zbiór przepisów dotyczących ochrony statków i obiektów portowych. Ma zapobiegać zagrożeniom bezpieczeństwa, takim jak terroryzm, sabotaż czy nieuprawniony dostęp.

Kodeks ISPS przewiduje trzy stopnie ochrony: 1, 2 i 3. Najwyższy poziom to stopień 3.

Stopień 1 oznacza normalny, codzienny poziom ochrony. Stosuje się standardowe procedury bezpieczeństwa na statku i w porcie.

Stopień 2 wprowadza się przy podwyższonym ryzyku zagrożenia bezpieczeństwa. Wymaga on zwiększenia kontroli i nadzoru.

Stopień 3 oznacza najwyższy poziom ochrony. Stosuje się go, gdy zagrożenie jest bezpośrednie lub bardzo prawdopodobne.

Nie, kodeks ISPS nie przewiduje stopnia ochrony zero. Obowiązują tylko stopnie 1, 2 i 3.

Nie, stopnie ochrony ISPS dotyczą zarówno statków, jak i obiektów portowych. Ich celem jest zapewnienie spójnego systemu bezpieczeństwa w relacji statek-port.

SSAS oznacza Ship Security Alert System, czyli system alarmowania o zagrożeniu ochrony statku. Dotyczy sytuacji takich jak piractwo, terroryzm lub bezprawne przejęcie statku.

Systemu SSAS używa się w przypadku zagrożenia ochrony statku, np. napadu pirackiego, wtargnięcia osób nieuprawnionych lub próby przejęcia jednostki.

Alarm jest dyskretny, aby nie ostrzec napastników znajdujących się na statku lub w jego pobliżu. Dzięki temu informacja o zagrożeniu trafia do właściwych odbiorców bez wywoływania paniki.

Alarm ogólny ostrzega załogę i pasażerów na statku, natomiast SSAS wysyła cichy alert do zewnętrznych odbiorców. SSAS nie służy do ogłaszania ewakuacji ani zbiórki załogi.

Radiowe wezwanie pomocy, np. w systemie GMDSS, jest alarmem bezpieczeństwa życia na morzu. SSAS dotyczy ochrony statku przed zagrożeniami bezprawnymi i nie jest publicznym wezwaniem pomocy do wszystkich jednostek.

Alert SSAS może zawierać identyfikację statku, jego pozycję oraz informację o zagrożeniu ochrony. Szczegółowy sposób przekazywania zależy od wyposażenia i procedur armatora.

SSAS jest związany z wymaganiami konwencji SOLAS oraz Kodeksu ISPS. Przepisy te dotyczą ochrony statków i obiektów portowych przed zagrożeniami bezprawnymi.

CO₂ skutecznie gasi pożar w zamkniętym pomieszczeniu, ponieważ wypiera tlen potrzebny do spalania. Jest szczególnie przydatny przy pożarach paliw, olejów i urządzeń w siłowni.

Należy ewakuować ludzi, zamknąć wejścia, włazy i otwory wentylacyjne oraz upewnić się, że pomieszczenie jest szczelne. Dopiero wtedy można uwolnić gaz.

Dwutlenek węgla wypiera tlen z powietrza, dlatego w stężeniu gaśniczym może spowodować utratę przytomności i śmierć. Z tego powodu wymagana jest pełna ewakuacja.

Zamknięcie wentylacji zapobiega ucieczce CO₂ i dopływowi świeżego powietrza. Dzięki temu gaz utrzymuje stężenie potrzebne do ugaszenia pożaru.

Woda może być mniej skuteczna przy rozległych pożarach olejów, paliw i urządzeń elektrycznych oraz może powodować dodatkowe zagrożenia. W zamkniętej siłowni skuteczniejsze jest całkowite odcięcie tlenu przez CO₂.

Nie. Wejście jest możliwe dopiero po kontroli atmosfery, przewietrzeniu i zgodzie osoby dowodzącej akcją. Należy stosować odpowiedni sprzęt ochrony dróg oddechowych.

Gaz gaśniczy obniża stężenie tlenu lub hamuje proces spalania. W przypadku CO₂ głównym mechanizmem jest wypieranie tlenu z chronionego pomieszczenia.

Skrót R oznacza Rock, czyli skały lub dno skaliste. Jest to ważna informacja przy ocenie bezpieczeństwa kotwiczenia i żeglugi na małych głębokościach.

Rodzaj dna wpływa na bezpieczeństwo kotwiczenia, trzymanie kotwicy oraz ryzyko uszkodzenia kadłuba lub kotwicy. Dno skaliste jest zwykle mniej korzystne do kotwiczenia niż piasek lub muł.

S oznacza Sand, czyli piasek. Dno piaszczyste często dobrze nadaje się do kotwiczenia, jeśli pozwalają na to głębokość i warunki hydrometeorologiczne.

Cy oznacza Clay, czyli glinę. Jest to jeden z opisów rodzaju dna stosowanych na mapach morskich.

St oznacza Stones, czyli kamienie. Nie należy mylić tego skrótu z R, które oznacza skały.

Oznaczenia rodzaju dna są zwykle krótkimi skrótami literowymi umieszczonymi przy sondowaniach lub opisach dna. Ich znaczenie należy sprawdzać w legendzie mapy oraz w publikacji Chart 5011.

Tabela prądów pływowych pozwala określić kierunek oraz prędkość prądu pływowego w danym rejonie i czasie względem fazy pływu.

Rate oznacza prędkość prądu, a jednostka kn oznacza węzły. Wartość ta informuje, z jaką prędkością przemieszcza się masa wody.

Sp oznacza pływy syzygijne, czyli spring tides, a Np pływy kwadraturowe, czyli neap tides. Dla pływów syzygijnych prądy są zwykle silniejsze, a dla kwadraturowych słabsze.

Dir oznacza kierunek prądu pływowego, czyli kierunek, w którym płynie woda. Podawany jest najczęściej w stopniach systemu okrężnego.

Slack oznacza moment słabego lub zerowego prądu, występujący zwykle przy zmianie kierunku przepływu wody.

Prąd pływowy wpływa na rzeczywisty ruch statku nad dnem. Może powodować znoszenie jednostki z zaplanowanej trasy i wymaga uwzględnienia przy wyznaczaniu kursu.

Prąd pływowy zmienia się okresowo wraz z pływami, zarówno co do prędkości, jak i kierunku. Prąd stały ma bardziej trwały charakter i nie wynika bezpośrednio z cyklu pływowego.