Pytania pomocnicze - AUD.01

Egzemplarz obowiązkowy filmu to kopia utworu filmowego przekazywana do właściwej instytucji w celu archiwizacji i ochrony dziedzictwa audiowizualnego.

Producent przekazuje jedną kopię filmu do Filmoteki Narodowej, obecnie działającej jako Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny.

Celem jest zachowanie filmu jako części dorobku kultury narodowej oraz umożliwienie jego archiwizacji, konserwacji i ewentualnego wykorzystania badawczego.

Archiwa Państwowe gromadzą głównie dokumentację urzędową i archiwalną, natomiast filmy jako dobra audiowizualne są przekazywane do Filmoteki Narodowej.

Telewizja Publiczna może emitować lub współprodukować filmy, ale nie jest instytucją właściwą do przyjmowania egzemplarza obowiązkowego filmu.

Producent odpowiada organizacyjnie i prawnie za ukończenie produkcji oraz dopełnienie obowiązków formalnych, w tym przekazanie wymaganej kopii filmu.

Kolaudacja to ocena gotowej lub prawie gotowej audycji przed dopuszczeniem jej do emisji. Sprawdza się m.in. zgodność z założeniami, jakość techniczną, treść i ewentualne poprawki.

Postprodukcja obejmuje montaż, udźwiękowienie, korekcję obrazu i przygotowanie wersji programu do oceny. Dopiero po tych pracach można przedstawić audycję komisji kolaudacyjnej.

Najczęściej przygotowuje się kopię audycji do przeglądu, dokumentację programu, listy muzyczne, informacje o prawach autorskich oraz ewentualne opisy techniczne.

Scenopis powstaje przed realizacją lub w okresie przygotowawczym, ponieważ organizuje przebieg audycji, ujęcia, dialogi, wejścia prowadzących i elementy realizacyjne.

Kosztorys przygotowuje się głównie w preprodukcji, czyli przed rozpoczęciem zdjęć lub nagrań. Służy do zaplanowania budżetu i kontroli wydatków.

Gości zaprasza się przed realizacją programu, zwykle w okresie redakcyjnym lub przygotowawczym. W postprodukcji audycja jest już nagrana i opracowywana technicznie.

Kolaudacja ocenia całość audycji pod względem merytorycznym, artystycznym i produkcyjnym. Przegląd techniczno-emisyjny skupia się na parametrach technicznych wymaganych do emisji.

To etap produkcji, w którym realizuje się zdjęcia na planie: rejestruje obraz, dialogi, działania aktorów i materiały potrzebne do montażu. Jest to część produkcji właściwej, a nie postprodukcji.

Efekty dźwiękowe dodaje się zwykle po zakończeniu zdjęć, podczas montażu i udźwiękowienia filmu. Jest to zadanie postprodukcyjne.

Do typowych czynności należą realizacja ujęć, nagrywanie dialogów i dźwięku z planu, wykonywanie fotosów, prowadzenie raportów oraz zabezpieczanie materiałów z dnia zdjęciowego.

Fotosy dokumentują plan, sceny, kostiumy, charakteryzację i mogą służyć do promocji filmu. Ich wykonywanie jest naturalną częścią pracy w okresie zdjęciowym.

Materiał jest opisywany, zabezpieczany i przekazywany do dalszego opracowania, np. do laboratorium lub do zgrania i archiwizacji w produkcji cyfrowej.

Dźwięk z planu rejestruje się podczas zdjęć, np. dialogi i odgłosy otoczenia. Efekty dźwiękowe mogą być dogrywane lub montowane później, aby wzmocnić realizm albo stworzyć określony efekt dramaturgiczny.

Ponieważ przed rozpoczęciem zdjęć trzeba zaplanować wygląd filmu, przygotować dekoracje, kostiumy, rekwizyty oraz oszacować koszty i czas realizacji.

To etap przed zdjęciami, w którym planuje się produkcję, kompletuje ekipę, wybiera lokacje, tworzy harmonogramy oraz przygotowuje scenografię i kostiumy.

Scenograf opracowuje koncepcję plastyczną przestrzeni filmowej, przygotowuje projekty dekoracji i współpracuje z reżyserem oraz operatorem.

Kostiumograf projektuje wygląd postaci, dobiera lub zleca wykonanie kostiumów i pilnuje, aby były zgodne z epoką, charakterem bohaterów i koncepcją filmu.

W okresie zdjęciowym dekoracje i kostiumy powinny być już gotowe do użycia. Tworzenie projektów na tym etapie opóźniałoby zdjęcia i zwiększało koszty.

Okres przygotowawczy służy planowaniu i organizacji produkcji, a okres zdjęciowy to właściwa realizacja ujęć na planie.

Pozwalają określić koszty budowy dekoracji, zakupu materiałów, wypożyczeń, szycia kostiumów oraz pracy osób z pionu scenograficznego.

Mistrz oświetlenia organizuje i nadzoruje pracę ekipy oświetleniowej. Odpowiada za ustawienie źródeł światła zgodnie z koncepcją operatora obrazu.

Ponieważ jego praca bezpośrednio wpływa na obraz rejestrowany przez kamerę. Współpracuje przede wszystkim z operatorem obrazu i realizuje jego założenia wizualne.

Najważniejszą osobą w pionie operatorskim jest operator obrazu. To on odpowiada za stronę wizualną filmu lub programu, w tym kadrowanie, światło i charakter obrazu.

Do pionu operatorskiego należą m.in. operator obrazu, operator kamery, asystenci kamery, ostrzyciel, mistrz oświetlenia i ekipa oświetleniowa.

Pion operatorski odpowiada za obraz, kamerę i światło. Pion scenograficzny zajmuje się wyglądem przestrzeni, dekoracjami, rekwizytami i scenografią.

Najczęściej współpracuje z operatorem obrazu, operatorem kamery, reżyserem oraz kierownikiem planu. Ustala też działania z elektrykami i technikami oświetleniowymi.

Researcher wyszukuje, selekcjonuje i weryfikuje informacje potrzebne do przygotowania audycji. Może też pomagać w doborze gości, tematów i materiałów archiwalnych.

Ponieważ jego praca dotyczy treści programu, a nie obsługi technicznej, emisji czy administracji. Researcher wspiera redakcję w przygotowaniu merytorycznym audycji.

Pion redakcyjny odpowiada za zawartość merytoryczną programu. Pion techniczny zajmuje się realizacją obrazu, dźwięku, oświetleniem, sprzętem i zapleczem technicznym.

W pionie redakcyjnym pracują m.in. redaktorzy, wydawcy, dziennikarze, scenarzyści, dokumentaliści i researcherzy. Ich wspólnym zadaniem jest przygotowanie treści audycji.

Może przygotować notatki merytoryczne, biogramy gości, zestawienia faktów, propozycje tematów, pytania do wywiadów oraz materiały archiwalne.

Pion emisyjny odpowiada za przygotowanie programu do emisji i jego nadanie zgodnie z ramówką oraz wymogami techniczno-emisyjnymi. Nie zajmuje się zasadniczo opracowywaniem treści audycji.

Kaskader jest specjalistą od wykonywania niebezpiecznych scen, takich jak upadki, skoki, bójki czy pościgi. Ma przygotowanie techniczne i fizyczne oraz zna procedury ograniczające ryzyko wypadku.

Aktor przede wszystkim odgrywa rolę i buduje postać, natomiast kaskader wykonuje sceny wymagające specjalnych umiejętności i podwyższonego ryzyka. Często zastępuje aktora w ujęciach niebezpiecznych.

Za bezpieczeństwo odpowiada produkcja we współpracy z kaskaderem, koordynatorem kaskaderów lub koordynatorem ds. bezpieczeństwa. Konieczne jest zaplanowanie zabezpieczeń, prób i warunków technicznych.

Należy uwzględnić wysokość, miejsce lądowania, zabezpieczenia, sprzęt asekuracyjny, warunki pogodowe, doświadczenie wykonawcy oraz możliwość wykorzystania efektów wizualnych lub dubla.

Alpinista ma umiejętności pracy na wysokości, ale nie musi mieć przygotowania do wykonywania scen filmowych i współpracy z kamerą. Do sceny skoku właściwą usługą jest zatrudnienie kaskadera.

Stosuje się go wtedy, gdy scena wiąże się z ryzykiem urazu albo wymaga specjalistycznych umiejętności. Ma to chronić aktora i zapewnić profesjonalne wykonanie ujęcia.

Ponieważ temat programu dotyczy konkretnego wydarzenia historycznego. Konsultant historyczny pomaga sprawdzić poprawność faktów, dat, nazwisk, realiów epoki i treści pytań.

Konsultant historyczny dba o zgodność treści z wiedzą historyczną. Konsultant literacki zajmuje się głównie tekstem, dramaturgią, stylem wypowiedzi lub adaptacją materiału literackiego.

Pirotechnik jest potrzebny, gdy produkcja wykorzystuje efekty pirotechniczne, np. wybuchy, ogień, dym bojowy lub inne kontrolowane efekty specjalne wymagające bezpieczeństwa i uprawnień.

Imitator dźwięku wykonuje lub nagrywa efekty dźwiękowe, np. kroki, uderzenia, szelesty czy odgłosy przedmiotów. Nie odpowiada za merytoryczną poprawność treści historycznych.

Może weryfikować pytania i odpowiedzi, wskazywać błędy faktograficzne, doradzać przy scenografii, kostiumach, rekwizytach oraz sposobie przedstawienia realiów epoki.

Temat programu wskazuje, jakiej specjalistycznej usługi potrzebuje produkcja. Jeśli program dotyczy historii, kluczowa jest konsultacja historyczna, a nie efekty techniczne czy dźwiękowe.

Ponieważ telewizja pracuje w technologii wideo/cyfrowej, a format HD zapewnia odpowiednią jakość obrazu do emisji i dalszej postprodukcji.

Nośnik cyfrowy HD służy do zapisu sygnału wideo w postaci cyfrowej. Negatyw 35 mm to materiał światłoczuły używany w tradycyjnej produkcji filmowej.

LaserDisc był nośnikiem odtwarzania, a nie profesjonalnym standardem zapisu produkcyjnego dla współczesnej telewizji HD.

HD oznacza High Definition, czyli wysoką rozdzielczość obrazu, najczęściej 1280×720 lub 1920×1080 pikseli.

Powinien mieć odpowiednią pojemność, stabilny zapis, zgodność z kamerami lub wozem transmisyjnym oraz parametry jakościowe wymagane przez nadawcę.

To zapis wydarzenia muzycznego za pomocą kamer i systemu dźwiękowego, zwykle w celu późniejszej emisji, montażu lub archiwizacji.

Wóz transmisyjny jest potrzebny, gdy wydarzenie odbywa się poza studiem, wymaga wielu kamer, realizacji obrazu w czasie rzeczywistym oraz przesłania gotowego sygnału do emisji lub zapisu.

Mecz rozgrywa się na dużej przestrzeni i akcja zmienia się bardzo szybko. Kilka kamer pozwala pokazać grę, zbliżenia, reakcje zawodników, publiczność oraz powtórki.

Realizator wizji wybiera obraz z poszczególnych kamer i decyduje, które ujęcie trafia na antenę lub do zapisu. Pracuje zwykle przy mikserze wizji i monitorach podglądowych.

Transmisja meczu wymaga wielu kamer, wozu transmisyjnego, łączności, miksowania wizji i często emisji na żywo. Wywiad można zwykle nagrać jedną lub dwiema kamerami oraz podstawowym zestawem dźwiękowym.

Najczęściej są tam stanowiska realizatora wizji, realizatora dźwięku, inżyniera wozu, operatorów powtórek, grafiki oraz osób odpowiedzialnych za emisję i kontrolę techniczną sygnału.

Zgranie dźwięku dotyczy wyłącznie obróbki lub zapisu ścieżek audio. Wóz transmisyjny obsługuje cały proces realizacji obrazu i dźwięku z wielu źródeł, często w czasie rzeczywistym.

Monitory pokazują sygnały z poszczególnych kamer i źródeł dodatkowych. Dzięki nim realizator może szybko wybrać najlepsze ujęcie do emisji.