Pytania pomocnicze - AUD.01

Mikroport służy do bezprzewodowego rejestrowania mowy aktora lub uczestnika nagrania. Składa się zwykle z małego mikrofonu, nadajnika i odbiornika.

Pozwala nagrywać dźwięk bez prowadzenia przewodu od aktora do rejestratora lub miksera. Dzięki temu aktor może swobodniej się poruszać.

Mikroport jest zwykle przypinany do ubrania lub ukrywany przy aktorze i działa bezprzewodowo. Mikrofon kierunkowy zbiera dźwięk z określonego kierunku i często jest używany na tyczce poza kadrem.

Typowy zestaw obejmuje mikrofon miniaturowy, nadajnik noszony przez osobę nagrywaną oraz odbiornik podłączony do rejestratora, kamery lub miksera fonicznego.

Należy sprawdzić baterie, częstotliwość pracy, poziom sygnału oraz możliwość zakłóceń radiowych. Ważne jest też takie umieszczenie mikrofonu, aby nie ocierał o ubranie.

Mikroprocesor to układ elektroniczny przetwarzający dane w urządzeniach cyfrowych. Nie jest sprzętem przeznaczonym do nagrywania dźwięku na planie.

Nie. Mikrofon pojemnościowy to typ mikrofonu ze względu na zasadę działania, a mikroport to bezprzewodowy system mikrofonowy używany m.in. na planie filmowym.

Steadicam służy do stabilizowania kamery podczas ruchu operatora. Pozwala uzyskać płynne ujęcia bez drgań typowych dla kamery trzymanej w ręku.

Typowy zestaw obejmuje kamizelkę operatora, ramię amortyzujące oraz stabilizator z zamocowaną kamerą. Elementy te przenoszą ciężar sprzętu i redukują wstrząsy.

Steadicam jest noszony przez operatora i umożliwia swobodne poruszanie się z kamerą. Kran kamerowy służy głównie do unoszenia kamery i wykonywania ruchów po łuku z wysięgnika.

Warto go użyć przy ujęciach podążających za postacią, scenach dynamicznych, wejściach do pomieszczeń oraz tam, gdzie nie da się wygodnie zastosować wózka kamerowego lub torów.

System mechanicznie izoluje kamerę od ruchów ciała operatora. Dzięki ramieniu amortyzującemu i wyważeniu zestawu ogranicza kołysanie oraz nagłe drgania.

Steadicam obsługuje operator kamery lub wyspecjalizowany operator steadicamu. Wymaga to doświadczenia, siły fizycznej i umiejętności precyzyjnego prowadzenia kadru.

Blenda służy do odbijania światła i doświetlania wybranych fragmentów kadru, np. twarzy aktora. Nie jest samodzielnym źródłem światła, lecz narzędziem kierującym istniejące światło.

Podstawowym efektem jest odbicie światła w stronę obiektu. Pozwala to zmniejszyć cienie, wyrównać oświetlenie lub nadać scenie określony charakter.

Reflektor emituje własne światło, a blenda tylko odbija światło już obecne na planie, np. słoneczne lub pochodzące z lamp. Dlatego blenda wymaga istniejącego źródła światła.

Biała powierzchnia daje miękkie, neutralne odbicie, srebrna mocniejsze i chłodniejsze, a złota ociepla światło. Czarna powierzchnia może służyć do pochłaniania światła i pogłębiania cieni.

Blendę stosuje się np. przy silnym świetle słonecznym, aby doświetlić zacienioną stronę twarzy lub zredukować kontrast. Jest lekka, mobilna i szybka w użyciu.

Załamanie światła zachodzi przy przechodzeniu światła przez ośrodki o różnej gęstości, np. szkło lub wodę. Blenda działa inaczej — odbija światło od swojej powierzchni.

Najczęściej wygląda jak duży wentylator ustawiony na statywie lub mobilnej podstawie. Może mieć przewód zasilający i obudowę kierującą strumień powietrza.

Stosuje się ją w scenach burzy, przeciągu, jazdy pojazdem, lotu lub wszędzie tam, gdzie potrzebny jest widoczny ruch włosów, kostiumów, dymu albo dekoracji.

Jej zadaniem jest wytwarzanie ruchu powietrza, a nie rejestracja audio. Co więcej, silny nawiew może utrudniać nagrywanie dźwięku, powodując szumy w mikrofonach.

Efekt wiatru uzyskuje się przez nawiew powietrza, np. wentylatorem scenicznym. Efekt deszczu wymaga instalacji wodnej, deszczownicy lub specjalnych zraszaczy.

Należy stabilnie ustawić urządzenie, zabezpieczyć kable, lekkie dekoracje i rekwizyty oraz sprawdzić, czy nawiew nie zagraża aktorom, ekipie i sprzętowi.

Wytwornica wiatru tworzy efekt praktyczny, czyli powstający bezpośrednio na planie zdjęciowym. Kamera rejestruje go podczas nagrania.

Obiektywy zalicza się do sprzętu zdjęciowego, ponieważ współpracują bezpośrednio z kamerą i wpływają na rejestrację obrazu.

Scenografia obejmuje elementy widoczne przed kamerą, np. dekoracje, meble czy rekwizyty. Obiektyw jest narzędziem technicznym używanym przez operatora.

Sprzęt zdjęciowy służy do rejestracji obrazu, np. kamera i obiektywy. Sprzęt oświetleniowy służy do tworzenia, kierowania lub modyfikowania światła.

Stosuje się go, gdy trzeba objąć szeroki plan, pokazać wnętrze, krajobraz albo uzyskać wrażenie większej przestrzeni.

Za dobór obiektywów odpowiada przede wszystkim operator obrazu, często we współpracy z reżyserem i asystentem kamery.

Ułatwia organizację wynajmu, kontrolę kosztów i przypisanie odpowiedzialności właściwemu pionowi produkcyjnemu.

Potrzebne są m.in. wykaz funkcji realizacyjnych, liczba dni pracy, stawki honorariów, forma zatrudnienia oraz przewidywany zakres obowiązków poszczególnych osób.

Realizator wizji jest członkiem ekipy realizacyjnej odpowiedzialnym za wybór i przełączanie obrazów z kamer podczas realizacji programu. Jego wynagrodzenie należy więc do kosztów realizacyjnych produkcji telewizyjnej.

Koszty produkcji dotyczą przygotowania i realizacji audycji, np. honorariów, studia, sprzętu i obsługi technicznej. Koszty dystrybucji dotyczą rozpowszechniania gotowego materiału, więc nie są podstawowym składnikiem kosztorysu planowanej realizacji.

Imitator dźwięków jest związany głównie z tworzeniem efektów dźwiękowych, np. w filmie lub słuchowisku. W typowym kosztorysie audycji telewizyjnej ważniejsze są funkcje realizacyjne, takie jak realizator wizji czy realizator dźwięku.

Audycje telewizyjne są zazwyczaj realizowane w technologii wideo lub cyfrowej, a nie na taśmie filmowej. Zakup taśmy filmowej dotyczy raczej produkcji filmowej na nośniku światłoczułym.

Realizator wizji decyduje, który obraz z kamer lub innych źródeł trafia do nagrania albo emisji. Współpracuje z reżyserem, operatorami kamer i zespołem technicznym.

Obejmują wynagrodzenia osób bezpośrednio uczestniczących w realizacji programu, np. realizatora wizji, operatorów kamer, realizatora światła czy realizatora dźwięku.

Ponieważ technicy emisyjni odpowiadają za nadanie programu, a nie za jego przygotowanie i realizację. Ich praca dotyczy etapu emisji, a nie produkcji audycji.

Realizacja audycji to tworzenie programu w studiu lub na planie, np. praca kamer, światła i reżyserki. Emisja to techniczne nadanie gotowego sygnału lub materiału na antenę.

Najczęściej do kosztów technicznych, kosztów emisji albo kosztów stałych nadawcy, zależnie od organizacji produkcji i sposobu rozliczania.

Do ekipy realizacyjnej należą realizator wizji, operatorzy kamer i realizator światła. Ich praca wpływa bezpośrednio na powstanie obrazu audycji.

Trzeba ustalić, czy dana osoba pracuje przy produkcji audycji, obsłudze technicznej, emisji, administracji czy redakcji. Od tego zależy właściwa pozycja kosztorysowa.

Raport zdjęciowy to dokument sporządzany podczas dnia zdjęciowego, zawierający informacje o zrealizowanych ujęciach, dubach, metrażu taśmy lub ilości zarejestrowanego materiału. Stanowi podstawę rozliczeń i kontroli przebiegu zdjęć.

Ponieważ raport zdjęciowy zawiera rzeczywiste dane z planu, m.in. liczbę nakręconych ujęć, dubli i zużyty metraż materiału filmowego. Inne dokumenty, takie jak plan pracy czy kalendarz zdjęć, mają charakter planistyczny, a nie rozliczeniowy.

Dzienny plan pracy określa, co ma zostać zrealizowane danego dnia. Raport zdjęciowy dokumentuje to, co faktycznie zostało nakręcone i jakie materiały zostały zużyte.

Najważniejsze są dane o numerach ujęć, liczbie dubli, długości ujęć oraz metrażu zużytej taśmy. Pozwalają one ustalić faktyczne dzienne zużycie materiału filmowego.

Kalendarzowy plan zdjęć pokazuje rozmieszczenie dni zdjęciowych w czasie oraz planowaną kolejność realizacji. Nie zawiera jednak rzeczywistych danych o nakręconym materiale, dlatego nie służy do obliczania zużycia negatywu.

Z danych tych korzystają przede wszystkim kierownik produkcji, pion operatorski, montaż oraz osoby odpowiedzialne za rozliczenia materiałowe. Informacje te pomagają kontrolować koszty i stan zapasów materiału filmowego.

Raport kierownika planu dokumentuje przebieg dnia zdjęciowego, m.in. zrealizowane sceny, obecność ekipy i aktorów, godziny pracy, przerwy oraz istotne zdarzenia organizacyjne na planie.

Pozwala kontrolować postęp zdjęć względem harmonogramu. Na tej podstawie produkcja ocenia, czy plan zdjęciowy jest realizowany zgodnie z założeniami.

Kierownik planu organizuje bieżącą pracę na planie, koordynuje ekipę, pilnuje porządku, przepływu informacji i realizacji założeń dnia zdjęciowego.

Raport kierownika planu dotyczy bezpośredniego przebiegu pracy na planie. Kierownik produkcji odpowiada szerzej za organizację, budżet i logistykę całej produkcji.

Z raportu korzystają m.in. kierownik produkcji, producent, pion reżyserski i administracja produkcji. Dokument pomaga rozliczać czas pracy i kontrolować realizację harmonogramu.

Stanowi pisemne potwierdzenie tego, co faktycznie wykonano danego dnia. Może być podstawą do analiz produkcyjnych, organizacyjnych i finansowych.

Raporty z planu dokumentują przebieg dnia zdjęciowego, obecność osób, wykonane sceny, czas pracy i ewentualne problemy organizacyjne. Są podstawą do kontroli realizacji harmonogramu i kosztów.

Ponieważ każda dodatkowa obecność aktora na planie może generować koszt. Bieżąca kontrola pozwala uniknąć przekroczenia budżetu wynagrodzeń.

Planowana dniówka wynika z harmonogramu zdjęć, a faktycznie rozliczona z rzeczywistej obecności aktora na planie. Różnice mogą wynikać z opóźnień, zmian scen lub dodatkowych ujęć.

Najczęściej odpowiada za to kierownik produkcji, wspierany przez pion produkcji i administrację produkcji. Korzysta z raportów z planu oraz dokumentów finansowych.

Koszty budowy dekoracji wynikają przede wszystkim z kosztorysów, zamówień, faktur i dokumentacji pionu scenograficznego. Raporty z planu dotyczą głównie przebiegu zdjęć i obecności osób.

Dostarcza danych o faktycznym przebiegu produkcji, liczbie dni zdjęciowych, obecności aktorów i wykonanych scenach. Te informacje można porównać z założeniami kosztorysu wstępnego.