Pytania pomocnicze - AUD.01

Służy do rozpisania realizacji zdjęć na konkretne dni. Ułatwia organizację pracy ekipy, aktorów, lokacji, sprzętu i środków produkcyjnych.

Plan powinien wskazywać, którzy aktorzy są potrzebni w poszczególnych dniach zdjęciowych. Pozwala to zaplanować ich obecność, transport, garderobę, charakteryzację i wynagrodzenia.

Scenariusz zawiera treść utworu, dialogi i opis akcji. Kalendarzowy plan zdjęć jest dokumentem organizacyjnym, który pokazuje, kiedy i gdzie realizowane będą konkretne sceny.

Brak aktora w zaplanowanym dniu może zatrzymać zdjęcia i wygenerować dodatkowe koszty. Dlatego plan musi uwzględniać terminy pracy aktorów i ich ograniczenia czasowe.

Plan może zawierać numery scen, dni zdjęciowe, lokacje, godziny pracy, udział statystów, zapotrzebowanie na sprzęt, dekoracje, kostiumy i efekty specjalne.

Dialogi należą do scenariusza lub scenopisu, a nie do planu organizacyjnego. Kalendarzowy plan zdjęć skupia się na terminach, obecności osób i organizacji realizacji.

W preprodukcji przygotowuje się film organizacyjnie i finansowo: opracowuje scenariusz produkcyjny, kosztorys wstępny, harmonogram, obsadę, lokacje, ekipę oraz zaplecze techniczne.

Kosztorys wstępny pozwala ocenić, ile będzie kosztować realizacja filmu i czy produkcja jest możliwa do sfinansowania. Jest podstawą planowania budżetu i pozyskiwania środków.

Preprodukcja to etap przygotowań przed rozpoczęciem zdjęć. Okres zdjęciowy obejmuje właściwe nagrywanie scen na planie.

Postsynchrony nagrywa się po zdjęciach, gdy trzeba poprawić lub uzupełnić dialogi. Jest to czynność związana z postprodukcją dźwięku.

Nakręcenie scen, także niebezpiecznych, odbywa się w okresie zdjęciowym. W preprodukcji można jedynie zaplanować takie sceny, zabezpieczenia, udział kaskaderów i procedury bezpieczeństwa.

To materiały zarejestrowane danego dnia zdjęciowego. Ich przegląd lub montaż roboczy odbywa się w trakcie produkcji albo na etapie postprodukcji, a nie przed zdjęciami.

Kierownik produkcji organizuje przygotowania, współtworzy budżet, planuje harmonogram, koordynuje ekipę, lokacje, umowy i zaplecze produkcyjne.

Imitator dźwięku, czyli foley artist, odtwarza i nagrywa dźwięki synchroniczne do obrazu, np. kroki, szelest ubrań, odkładanie przedmiotów czy odgłosy walki.

Pracuje on na gotowym lub wstępnie zmontowanym obrazie, aby precyzyjnie dopasować efekty dźwiękowe do ruchów widocznych w kadrze.

Najczęściej są to kroki, ruchy ciała, szelesty garderoby, uderzenia, manipulowanie rekwizytami oraz inne drobne dźwięki akcji ekranowej.

Na planie rejestruje się głównie dialogi i dźwięk bezpośredni, a imitator w postprodukcji dogrywa brakujące lub niewyraźne efekty zsynchronizowane z obrazem.

Po nagraniu są montowane, synchronizowane z obrazem, a następnie łączone z dialogami, muzyką i innymi efektami podczas miksowania ścieżek dźwiękowych.

Zwykle nie. Przed zdjęciami można planować potrzeby dźwiękowe, ale właściwe nagrania imitatorskie wykonuje się dopiero po powstaniu materiału obrazowego.

Rekwizytor odpowiada za przygotowanie, dostarczenie, kontrolę i zabezpieczenie rekwizytów potrzebnych w scenach. Dba, aby właściwe przedmioty znalazły się na planie we właściwym czasie.

To przedmioty widoczne w kadrze i mające znaczenie dla akcji, postaci lub wiarygodności świata przedstawionego. W praktyce są traktowane jako rekwizyty filmowe.

Kierownik planu organizuje przebieg pracy na planie, pilnuje porządku, czasu i komunikacji między ekipami. Nie jest jednak osobą odpowiedzialną za merytoryczne przygotowanie i obsługę rekwizytów.

Scenograf projektuje ogólną koncepcję plastyczną przestrzeni, dekoracji i wyglądu świata przedstawionego. Rekwizytor zajmuje się konkretnymi przedmiotami używanymi lub widocznymi w scenach.

Plan zaopatrzenia określa, jakie rekwizyty są potrzebne, do których scen, kiedy mają być dostępne i skąd zostaną pozyskane. Pomaga uniknąć braków organizacyjnych podczas zdjęć.

Rekwizyty muszą zgadzać się między ujęciami i scenami, aby nie powstały błędy kontynuacji. Rekwizytor współpracuje w tym zakresie m.in. z pionem reżyserskim i scenograficznym.

Ponieważ wymaga fizycznego przygotowania przestrzeni studyjnej, montażu konstrukcji i zapewnienia bezpieczeństwa technicznego elementów scenografii.

Projekt scenografii określa wygląd i układ przestrzeni, a budowa dekoracji polega na wykonaniu i ustawieniu tych elementów w studiu.

Za realizację wizji odpowiada realizator wizji, który wybiera obrazy z kamer i współpracuje z zespołem realizacyjnym w reżyserce.

Ramówka dotyczy planowania emisji programów w stacji telewizyjnej, a nie fizycznego przygotowania studia do nagrania.

Rekwizytor odpowiada za dobór, przygotowanie, rozmieszczenie i kontrolę rekwizytów używanych na planie.

Dekoracje muszą być stabilne, prawidłowo zamontowane i wykonane z odpowiednich materiałów, aby nie zagrażały ekipie, prowadzącym ani gościom programu.

Kierownik planu organizuje bieżącą pracę na planie zdjęciowym. Koordynuje obecność ekipy, aktorów, statystów oraz dba o sprawny przebieg zdjęć zgodnie z planem dnia.

Kierownik produkcji odpowiada za organizację produkcji w szerszym zakresie, m.in. budżet, umowy, logistykę i harmonogram. Kierownik planu działa bezpośrednio na planie i pilnuje codziennej organizacji pracy podczas zdjęć.

Producent odpowiada za całość przedsięwzięcia, finansowanie i decyzje organizacyjno-strategiczne. Nie prowadzi jednak bieżącej pracy ekipy na planie — tym zajmuje się kierownik planu.

Sprawdza gotowość planu, obecność osób potrzebnych do realizacji scen, przygotowanie aktorów i statystów oraz zgodność działań z harmonogramem zdjęć.

Współpracuje z reżyserem, kierownikiem produkcji, pionem operatorskim, scenograficznym, charakteryzatorskim, kostiumowym oraz osobami odpowiedzialnymi za statystów i logistykę planu.

Scenograf odpowiada za koncepcję plastyczną przestrzeni, dekoracje, wygląd lokacji i elementy scenograficzne. Nie organizuje pracy całej ekipy na planie.

Pozwala realizować zdjęcia zgodnie z harmonogramem, ogranicza przestoje i zmniejsza ryzyko przekroczenia budżetu. Ma też wpływ na bezpieczeństwo i porządek pracy ekipy.

Zestaw AVID służy przede wszystkim do montażu obrazu i dźwięku w postprodukcji. Jest wykorzystywany m.in. do montowania audycji telewizyjnych, filmów i materiałów reporterskich.

AVID to system montażowy, czyli narzędzie postprodukcyjne. Oświetlenie planu wymaga reflektorów, statywów, sterowania światłem i osprzętu oświetleniowego.

Montaż nieliniowy pozwala dowolnie przestawiać, skracać i modyfikować ujęcia na osi czasu bez pracy w kolejności nagrania. Montaż liniowy opiera się na sekwencyjnym kopiowaniu materiału z jednego nośnika na drugi.

AVID Media Composer wykorzystuje się głównie w postprodukcji. To etap po zdjęciach lub nagraniu programu, gdy materiał jest selekcjonowany, montowany i przygotowywany do emisji.

Montażysta importuje lub konsoliduje materiał, układa ujęcia na osi czasu, synchronizuje obraz z dźwiękiem, wykonuje cięcia i przygotowuje wersję programu do dalszej obróbki lub emisji.

Tak, AVID pozwala montować i synchronizować ścieżki dźwiękowe, ale jego podstawową funkcją w tym kontekście jest montaż audycji. Do specjalistycznej rejestracji lub miksu dźwięku używa się innych urządzeń i programów.

Postsynchrony to ponowne nagranie dialogów po zakończeniu zdjęć, zwykle w studiu. Aktor odtwarza swoją kwestię, dopasowując ją do obrazu i ruchu ust postaci.

Dialogi z planu są punktem odniesienia dla aktora i realizatora dźwięku. Pomagają zachować intonację, tempo, emocje oraz zgodność z pierwotną grą aktorską.

Postsynchronizację wykonuje się, gdy dźwięk z planu jest technicznie zły, zakłócony hałasem lub wymaga poprawy artystycznej. Stosuje się ją także przy zmianach tekstu po zdjęciach.

Dialogi z planu to rzeczywiste kwestie nagrane podczas zdjęć. Playback to wcześniej przygotowane nagranie odtwarzane na planie, np. przy scenach śpiewanych lub muzycznych.

Pomocne są nagrania dialogów z planu, kopia robocza obrazu, scenariusz oraz lista scen wymagających dogrania. Najważniejszym odniesieniem dźwiękowym są jednak dialogi z planu.

Aktor musi wypowiedzieć tekst tak, aby zgadzał się z ruchem ust, mimiką i rytmem sceny. Realizator kontroluje synchronizację nagrania z obrazem.

Postsynchrony to nagrania dialogów lub innych dźwięków wykonywane po zdjęciach, w studiu, w celu zastąpienia lub uzupełnienia dźwięku z planu. Muszą być zsynchronizowane z gotowym obrazem.

Dopiero po zdjęciach wiadomo, które ujęcia zostały wybrane i jakie fragmenty dialogów wymagają poprawy. Aktor nagrywa głos do konkretnego obrazu, dlatego potrzebny jest materiał zdjęciowy.

Postsynchronizacja należy do postprodukcji, czyli etapu po zakończeniu zdjęć. Odbywa się przed finalnym miksem dźwięku.

Dźwięk z planu jest rejestrowany podczas zdjęć razem z obrazem. Postsynchron jest nagrywany później w studiu i dopasowywany do ruchu ust oraz rytmu sceny.

Przed zdjęciami nie istnieje jeszcze gotowy obraz, do którego można zsynchronizować głos. Nie wiadomo też, które ujęcia ostatecznie trafią do montażu.

Postsynchrony wykonuje się przed finalnym miksem. Dopiero po nagraniu dialogów, efektów i muzyki można przygotować ostateczne zmiksowanie ścieżek dźwiękowych.

Potrzebne są przede wszystkim wybrane fragmenty obrazu, lista dialogowa, kopia robocza lub montażowa oraz informacje o miejscach wymagających dogrania dźwięku.

Polega na ponownym nagraniu dialogów lub głosu aktora po zakończeniu zdjęć. Nagranie musi być zsynchronizowane z obrazem, szczególnie z ruchem ust postaci.

Aktor musi widzieć fragment filmu, do którego dogrywa głos. Obraz pomaga zachować właściwe tempo, emocje i synchronizację z ruchem ust.

Podczas postsynchronizacji nie rejestruje się nowego obrazu. Pracuje się na wcześniej nagranym materiale filmowym, a w studiu zapisuje się tylko dźwięk.

Pozwalają aktorowi słyszeć podkład, sygnały synchronizacyjne, wcześniejsze dialogi lub wskazówki realizatora. Pomagają także kontrolować jakość nagrywanego głosu.

Często stosuje się mikrofon pojemnościowy, ponieważ dobrze rejestruje szczegóły głosu. Ważne są także odpowiednia akustyka pomieszczenia i ustawienie mikrofonu.

Najczęściej realizator dźwięku lub operator dźwięku. Kontroluje poziomy nagrania, czystość sygnału, ustawienie mikrofonu i poprawność zapisu.