Pytania pomocnicze - AUD.02

Pomiar światła odbitego polega na mierzeniu światła, które odbija się od fotografowanego obiektu. Światłomierz ustawia się przy aparacie i kieruje w stronę obiektu.

Ponieważ mierzone jest światło powracające od obiektu do aparatu. Taki pomiar odpowiada temu, co faktycznie rejestruje aparat.

Pomiar światła odbitego wykonuje się z miejsca aparatu w stronę obiektu. Pomiar światła padającego wykonuje się przy obiekcie, kierując światłomierz w stronę źródła światła lub aparatu, zależnie od metody.

Bardzo jasne obiekty mogą spowodować niedoświetlenie, a bardzo ciemne prześwietlenie zdjęcia. Światłomierz zakłada zwykle średnią jasność sceny, zbliżoną do szarości 18%.

Może być mniej dokładny przy scenach bardzo jasnych, bardzo ciemnych lub o dużym kontraście. W takich sytuacjach warto użyć korekty ekspozycji, pomiaru punktowego albo szarej karty.

Światłomierz mierzy ilość światła i pomaga dobrać parametry ekspozycji: czas migawki, przysłonę oraz czułość ISO. Dzięki temu zdjęcie może być poprawnie naświetlone.

Baterie mogą się rozładować, spuchnąć lub wylać elektrolit. Może to uszkodzić styki zasilania i elektronikę aparatu.

Aparat powinien być przechowywany w suchym, czystym miejscu, bez dużych wahań temperatury. Warto chronić go przed kurzem i wilgocią.

Dobra wentylacja może być korzystna, ale nie jest najważniejszą czynnością przy dłuższej przerwie w użytkowaniu. Priorytetem jest wyjęcie baterii lub akumulatora.

Rozpuszczalnik może uszkodzić tworzywa sztuczne, gumowe elementy, lakier i oznaczenia na korpusie. Do czyszczenia stosuje się delikatne środki przeznaczone do sprzętu fotograficznego.

Nie. Matryca jest precyzyjnym i wrażliwym elementem aparatu, a jej demontaż może doprowadzić do uszkodzenia sprzętu.

Najlepiej przechowywać go częściowo naładowanego, w suchym i chłodnym miejscu. Nie powinien leżeć przez długi czas całkowicie rozładowany.

Pierścienie pośrednie zwiększają odległość między obiektywem a korpusem aparatu. Dzięki temu obiektyw może ostrzyć z mniejszej odległości, co pozwala uzyskać większą skalę odwzorowania.

Monety są małymi obiektami z drobnymi detalami, takimi jak relief, napisy i faktura powierzchni. Pierścienie pośrednie pomagają wypełnić kadr monetą i pokazać szczegóły w dużym powiększeniu.

Pierścienie pośrednie montuje się między aparatem a obiektywem w celu zwiększenia skali odwzorowania. Pierścienie redukcyjne służą głównie do dopasowania średnicy akcesoriów, np. filtrów, do gwintu obiektywu.

Zastosowanie pierścieni pośrednich zmniejsza ilość światła docierającego do matrycy. W praktyce często trzeba wydłużyć czas naświetlania, zwiększyć ISO lub użyć dodatkowego oświetlenia.

Przy dużym powiększeniu głębia ostrości jest bardzo mała. Nawet niewielkie różnice wysokości reliefu monety mogą sprawić, że część obrazu będzie nieostra.

Najczęściej stosuje się światło boczne lub boczno-górne, które podkreśla relief i fakturę monety. Zbyt płaskie światło może ukryć detale powierzchni.

Źródło światła znajduje się za fotografowanym obiektem i świeci w stronę aparatu. Obiekt bywa ciemny, a jego krawędzie mogą być mocno rozświetlone.

Przy oświetleniu tylnym światło znajduje się za obiektem, natomiast przy przednim świeci od strony aparatu na obiekt. Oświetlenie przednie zwykle dobrze pokazuje detale, a tylne może tworzyć sylwetkę.

Aparat mierzy bardzo jasne tło lub źródło światła i skraca ekspozycję. W efekcie elementy znajdujące się przed światłem mogą zostać niedoświetlone.

Może tworzyć jasny kontur, czyli obrys świetlny. Taki efekt pomaga oddzielić obiekt od tła.

Sprawdza się przy tworzeniu sylwetek, nastrojowych scen i podkreślaniu konturów. Jest też przydatne przy fotografowaniu półprzezroczystych elementów, np. liści lub włosów.

Można użyć blendy, lampy błyskowej albo zwiększyć ekspozycję. Dzięki temu obiekt nie będzie zbyt ciemny na tle jasnego światła.

Flary powstają, gdy silne światło wpada bezpośrednio do obiektywu i odbija się między jego soczewkami. Często widać je jako smugi, plamy lub spadek kontrastu.

Obiektyw szerokokątny obejmuje większy kąt widzenia, więc pozwala zmieścić w kadrze duży obiekt nawet wtedy, gdy fotograf nie może się od niego oddalić.

Im krótsza ogniskowa, tym większy kąt widzenia. Dlatego obiektywy szerokokątne mają krótką ogniskową.

Stosuje się go m.in. w fotografii wnętrz, architektury, krajobrazu oraz w ciasnych pomieszczeniach, gdzie nie ma miejsca na odsunięcie się od fotografowanego obiektu.

Obiektyw długoogniskowy ma wąski kąt widzenia, więc pokazuje tylko niewielki fragment sceny. Aby objąć duży obiekt, fotograf musiałby znacznie się oddalić.

Może wystąpić dystorsja oraz przerysowanie perspektywy, szczególnie przy fotografowaniu z bardzo małej odległości lub przy krawędziach kadru.

Obiektyw standardowy daje kąt widzenia zbliżony do naturalnego postrzegania, natomiast szerokokątny obejmuje znacznie szerszy fragment sceny.

f/8 oznacza mniejszy otwór przysłony niż f/5,6. Im bardziej przymknięta przysłona, tym większy zakres odległości na zdjęciu wydaje się ostry.

Zmiana z f/5,6 na f/8 zmniejsza ilość światła o 1 EV. Aby zachować taką samą ekspozycję, trzeba wydłużyć czas z 1/125 s do około 1/60 s.

Ekwiwalentna ekspozycja to różne kombinacje czasu, przysłony i ISO dające tę samą jasność zdjęcia. W tym pytaniu para 1/125 s i f/5,6 jest ekspozycyjnie równoważna parze 1/60 s i f/8.

Ustawienie 1/250 s i f/4 zachowuje podobną jasność, ale f/4 to większy otwór przysłony niż f/5,6. Powoduje to zmniejszenie, a nie zwiększenie głębi ostrości.

Obie zwiększają głębię ostrości, ale nie zachowują tych samych warunków ekspozycji. Dają za długi czas względem użytej przysłony, więc zdjęcie byłoby jaśniejsze niż przy ustawieniu wyjściowym.

Krótszy czas lepiej zamraża ruch, a dłuższy zwiększa ryzyko poruszenia zdjęcia lub rozmycia ruchu. W tym zadaniu czas 1/60 s kompensuje przymknięcie przysłony do f/8.

Większa liczba przysłony, np. f/8 lub f/11, oznacza mniejszy otwór i większą głębię ostrości. Mniejsza liczba, np. f/4, oznacza większy otwór i płytszą głębię ostrości.

Krótki czas, np. 1/250 s, ogranicza przesunięcie obiektu podczas naświetlania. Dzięki temu kolarz zostaje zarejestrowany ostro, bez wyraźnego poruszenia.

Przysłona f/5,6 jest bardziej otwarta niż f/16 czy f/22, dlatego daje mniejszą głębię ostrości. Tło może być mniej ostre i bardziej rozmyte.

Czasy 1/30 s i 1/60 s są stosunkowo długie dla szybko poruszających się kolarzy. Mogą spowodować poruszenie obiektu, jeśli aparat nie jest prowadzony bardzo precyzyjnie.

Może wynikać z małej głębi ostrości albo z panoramowania, czyli prowadzenia aparatu za obiektem. W obu przypadkach główny motyw jest bardziej czytelny niż tło.

Najlepszy jest tryb priorytetu czasu T/Tv/S, ponieważ fotograf wybiera czas migawki, a aparat dobiera przysłonę. Pozwala to świadomie decydować, czy ruch ma być zamrożony, czy rozmyty.

To zestaw z najkrótszym czasem migawki spośród odpowiedzi, więc najlepiej zatrzymuje ruch kolarzy. Jednocześnie f/5,6 sprzyja mniejszej głębi ostrości i rozmyciu tła.

Digitalizacja polega na przekształceniu obrazu istniejącego fizycznie, np. odbitki lub negatywu, na plik cyfrowy. W fotografii najczęściej wykonuje się ją za pomocą skanera.

Skaner odczytuje obraz z powierzchni materiału i zapisuje go w formie danych cyfrowych. Dzięki temu zdjęcie można edytować, archiwizować i publikować.

Skaner tworzy plik cyfrowy obrazu, natomiast kopiarka wykonuje fizyczną kopię dokumentu lub zdjęcia na papierze. Kopiarka nie jest podstawowym urządzeniem do digitalizacji obrazu.

Służy do digitalizacji materiałów transparentnych, czyli takich, przez które przechodzi światło. Przykładami są negatywy fotograficzne i slajdy.

Najważniejsze są rozdzielczość skanowania, głębia kolorów i dynamika skanowania. Decydują one o szczegółowości, odwzorowaniu barw i zakresie tonalnym obrazu.

Rzutnik służy do wyświetlania obrazu na ekranie lub powierzchni projekcyjnej. Nie zapisuje obrazu jako pliku cyfrowego.

Fotografia w wysokim kluczu, czyli high key, to technika oparta na przewadze jasnych tonów, delikatnym kontraście i jasnym tle. Często daje efekt lekkości, czystości i miękkości obrazu.

High key wykorzystuje głównie jasne tony i miękkie światło, natomiast low key opiera się na ciemnych tonach, głębokich cieniach i mocniejszym kontraście.

Najczęściej stosuje się silne, równomierne i rozproszone oświetlenie, często z doświetleniem tła. Celem jest ograniczenie głębokich cieni.

Nie. Zdjęcie high key jest bardzo jasne, ale powinno zachować istotne szczegóły w światłach. Prześwietlenie oznacza utratę informacji w najjaśniejszych partiach obrazu.

Histogram jest przesunięty w stronę prawej części, czyli jasnych tonów. Nie powinien jednak być mocno „ucięty” przy prawej krawędzi, jeśli chcemy uniknąć przepaleń.

High key często stosuje się w portrecie, fotografii dziecięcej, modowej, beauty, reklamowej i produktowej. Technika ta podkreśla jasność, lekkość i pozytywny nastrój obrazu.

Oznacza, że filtr przepuszcza dwa razy mniej światła, więc ekspozycję trzeba zwiększyć dwukrotnie. Jest to korekta o 1 EV, czyli o jedną działkę ekspozycji.

Należy dwukrotnie wydłużyć czas naświetlania. Z czasu 1/125 s przechodzi się na najbliższą standardową wartość 1/60 s.

Zmiana czasu z 1/125 s na 1/60 s wystarcza do skompensowania straty światła przez filtr. Przysłona f/11 może pozostać bez zmian, co pozwala zachować tę samą głębię ostrości.

Filtr o współczynniku 2 wymaga zwiększenia ekspozycji o 1 EV. Można to zrobić przez wydłużenie czasu, otwarcie przysłony albo zwiększenie ISO.

Zamiast wydłużać czas z 1/125 s do 1/60 s, można otworzyć przysłonę o jedną działkę, np. z f/11 do f/8. W pytaniu poprawna odpowiedź zachowuje jednak f/11 i zmienia tylko czas.

Stała ekspozycja ułatwia późniejsze łączenie zdjęć w panoramę, ponieważ kolejne kadry mają podobną jasność i kolorystykę. Zmienne parametry mogłyby powodować widoczne różnice między fragmentami panoramy.