Pytania pomocnicze - AUD.02

Selekcje służą do zaznaczania określonego fragmentu obrazu. Dzięki temu można edytować tylko wybrany obszar, np. skopiować go, usunąć, rozjaśnić lub zamaskować.

Zwykłe Lasso wymaga ręcznego obrysowania obiektu. Lasso magnetyczne automatycznie przyciąga linię zaznaczenia do krawędzi wykrytych na podstawie kontrastu.

Najlepiej używać go przy obiektach z wyraźnymi krawędziami i kontrastowym tłem. Przy słabym kontraście narzędzie może działać niedokładnie.

Gradient służy do wypełniania obszaru płynnym przejściem kolorów lub jasności. Nie służy bezpośrednio do zaznaczania fragmentów obrazu.

Smużenie przesuwa i rozmazuje piksele obrazu, tworząc efekt rozcierania. Jest to narzędzie retuszerskie, a nie narzędzie selekcji.

Magiczna gumka usuwa piksele o podobnym kolorze, często w celu usunięcia tła. Nie tworzy klasycznej selekcji, lecz bezpośrednio kasuje fragment obrazu.

Stempel służy do kopiowania fragmentu obrazu z jednego miejsca i nanoszenia go w inne. Używa się go do usuwania zabrudzeń, rys, plam oraz uzupełniania braków.

Lasso służy do zaznaczania fragmentów obrazu, a nie do ich naprawiania. Stempel pozwala realnie zamaskować lub odtworzyć uszkodzony obszar.

Stempel jest narzędziem retuszerskim, które kopiuje piksele. Różdżka jest narzędziem zaznaczania obszarów o podobnym kolorze lub jasności.

Gąbka służy do zmiany nasycenia barw, czyli zwiększania lub zmniejszania intensywności koloru. Nie służy do naprawy uszkodzeń obrazu.

Można usuwać kurz, rysy, drobne plamy, niedoskonałości skóry, niepożądane detale tła oraz niewielkie ubytki w obrazie.

Użytkownik wskazuje fragment obrazu, który ma zostać skopiowany, a następnie maluje nim w innym miejscu. Dzięki temu uszkodzony obszar można zastąpić podobną teksturą.

Silne światło wpada wtedy bezpośrednio do obiektywu i odbija się od jego wewnętrznych powierzchni. Powoduje to powstawanie plam, okręgów, smug lub spadku kontrastu.

Flara jest zjawiskiem świetlnym widocznym jako refleksy lub poświaty. Dystorsja beczkowata to wada geometryczna, w której linie proste wyginają się na zewnątrz kadru.

Flara daje jasne refleksy, kolorowe okręgi lub mleczną poświatę. Winietowanie polega na przyciemnieniu narożników obrazu.

Flara powstaje przez odbicia silnego światła w obiektywie. Koma to wada optyczna, w której punktowe źródła światła przy brzegu kadru mają kształt przecinka lub komety.

Osłona ogranicza wpadanie bocznego, niepożądanego światła do obiektywu. Dzięki temu zmniejsza ryzyko flary i poprawia kontrast zdjęcia.

Nie zawsze. W fotografii artystycznej lub portretowej flara może być użyta celowo, aby uzyskać nastrojowy efekt, ale w fotografii technicznej zwykle traktuje się ją jako wadę.

Kurz, odciski palców i smugi rozpraszają światło na powierzchni obiektywu. To może wzmacniać poświaty, spadek kontrastu i niekontrolowane refleksy.

Należy pomnożyć docelową rozdzielczość druku przez współczynnik powiększenia liniowego. Jeśli zdjęcie 10 × 15 cm ma być wydrukowane jako 20 × 30 cm, powiększenie wynosi 2×, więc 300 dpi × 2 = 600 spi.

Oryginał jest powiększany dwukrotnie w każdym wymiarze liniowym. Aby po powiększeniu uzyskać 300 dpi na wydruku, skan musi mieć dwukrotnie większą rozdzielczość, czyli 600 spi.

SPI oznacza liczbę próbek pobieranych przez skaner na cal, czyli rozdzielczość skanowania. DPI oznacza liczbę punktów drukowanych na cal i odnosi się do urządzeń drukujących.

Nie zawsze. Jeśli porównujemy tylko skalę powiększenia, wystarczy stosunek wymiarów, np. 20 cm / 10 cm = 2. Przeliczanie na cale jest potrzebne, gdy chcemy obliczyć dokładną liczbę pikseli.

20 cm to około 7,87 cala, a 30 cm to około 11,81 cala. Przy 300 dpi daje to około 2360 × 3540 pikseli.

Po dwukrotnym powiększeniu efektywna rozdzielczość spadnie do około 150 dpi. Wydruk może być mniej ostry i widocznie gorszej jakości.

Oba formaty mają ten sam stosunek boków 2:3, więc zdjęcie można powiększyć bez kadrowania i bez zniekształcenia proporcji.

Plan pełny pokazuje całą sylwetkę fotografowanej osoby od stóp do głowy. W kadrze może być też widoczne otoczenie, ale postać pozostaje głównym tematem zdjęcia.

W planie pełnym cała postać jest dobrze widoczna i ważna kompozycyjnie. W planie ogólnym większą rolę odgrywa otoczenie, a postać może być mniejszym elementem kadru.

Plan pełny obejmuje całą postać. Plan średni pokazuje zwykle postać mniej więcej od pasa lub bioder w górę.

Plan pełny stosuje się, gdy ważna jest cała sylwetka, ubiór, postawa ciała lub relacja osoby z otoczeniem. Często używa się go w fotografii mody, portrecie sytuacyjnym i zdjęciach dokumentacyjnych.

Ponieważ nie należy przypadkowo ucinać stóp, dłoni ani głowy fotografowanej osoby. Kadr powinien zostawiać niewielki margines wokół całej sylwetki.

Obiektyw szerokokątny może zniekształcać proporcje ciała, zwłaszcza z bliska. Dłuższa ogniskowa daje bardziej naturalne proporcje, ale wymaga większej odległości od fotografowanej osoby.

Linie wiodące rozpoznaje się po tym, że prowadzą wzrok odbiorcy w określonym kierunku, np. ku punktowi zbiegu, głównemu obiektowi lub w głąb kadru.

Budynki mają wiele prostych krawędzi, pionów i podziałów elewacji. Fotografowane z dołu lub pod kątem tworzą silne linie prowadzące wzrok.

Linie wiodące prowadzą wzrok przez kadr, a złoty podział dotyczy proporcyjnego rozmieszczenia ważnych elementów obrazu. To dwie różne zasady kompozycyjne.

Powstaje wrażenie wysokości, dynamiki i perspektywicznego zbiegania się linii. Często łączy się to z perspektywą żabią i konwergencją linii pionowych.

Gdy elementy kadru tworzą naturalną ramę wokół głównego motywu, np. okno, łuk, gałęzie lub drzwi otaczające fotografowany obiekt.

Linie ukośne dodają zdjęciu dynamiki, napięcia i kierunku. Często wzmacniają działanie linii wiodących.

Punkt zbiegu to miejsce w obrazie, w którym pozornie spotykają się linie równoległe biegnące w głąb przestrzeni.

HDR polega na uzyskaniu obrazu o rozszerzonym zakresie tonalnym, najczęściej przez połączenie kilku zdjęć wykonanych z różną ekspozycją.

Matryca aparatu ma ograniczony zakres tonalny. Jeśli różnica między cieniami i światłami jest zbyt duża, część szczegółów może zostać utracona.

HDR dotyczy zakresu tonalnego i jasności obrazu. HD i Ultra HD odnoszą się do rozdzielczości obrazu, czyli liczby pikseli.

Bracketing ekspozycji to wykonanie serii zdjęć tej samej sceny z różnym naświetleniem. Jest często wykorzystywany do tworzenia obrazów HDR.

HDR warto stosować przy scenach o dużym kontraście, np. krajobrazach z jasnym niebem i ciemnym pierwszym planem albo wnętrzach z widokiem przez okno.

Mogą pojawić się nienaturalne kolory, przesadny kontrast lokalny, aureole wokół krawędzi oraz efekt duchów, gdy obiekty poruszą się między ujęciami.

Mieszek służy do zwiększenia odległości między obiektywem a aparatem, co umożliwia wykonywanie zdjęć z bardzo bliska. Jest używany głównie w makrofotografii.

Owady są małymi obiektami, więc wymagają dużego powiększenia. Mieszek pozwala uzyskać dużą skalę odwzorowania potrzebną w takich zdjęciach.

Pierścienie pośrednie mają zwykle stałą długość, a mieszek pozwala płynnie regulować odległość między obiektywem a aparatem. Dzięki temu daje większą kontrolę nad powiększeniem.

Przy fotografowaniu z mieszkiem głębia ostrości jest bardzo mała. Oznacza to, że tylko niewielki fragment obiektu będzie ostry.

Przy dużych powiększeniach nawet minimalne poruszenie aparatu powoduje utratę ostrości. Statyw stabilizuje aparat i ułatwia precyzyjne kadrowanie.

Nie. W fotografii portretowej stosuje się zwykle obiektywy portretowe, a mieszek wykorzystuje się przede wszystkim do makrofotografii.

Zwiększenie wyciągu obiektywu powoduje spadek ilości światła. Dlatego często trzeba wydłużyć czas naświetlania, zwiększyć ISO lub użyć dodatkowego oświetlenia.

Stożkowy tubus, czyli strumiennica, zawęża wiązkę światła i pozwala precyzyjnie oświetlić mały fragment obiektu. Stosuje się go do podkreślania detali, faktury lub tworzenia punktowego akcentu świetlnego.

Tubus daje wąski, kierunkowy i dość kontrastowy strumień światła. Parasol rozprasza światło na większej powierzchni, przez co efekt jest miększy i mniej punktowy.

Dyfuzor rozprasza światło i zwiększa jego miękkość, zamiast je zawężać. Jest używany do łagodzenia cieni, a nie do precyzyjnego podkreślania drobnych detali.

Można zaakcentować detal, wydobyć fakturę, stworzyć plamę światła na tle lub oddzielić fragment obiektu od otoczenia. Taki efekt często zwiększa kontrast i dramatyzm zdjęcia.

Strumiennicę stosuje się, gdy potrzebne jest światło punktowe i precyzyjnie skierowane. Softbox wybiera się wtedy, gdy celem jest szerokie, miękkie i równomierne oświetlenie.

Im bardziej boczne ustawienie światła, tym mocniej uwidacznia się faktura i nierówności powierzchni. Światło ustawione frontalnie mniej podkreśla strukturę, ale nadal może punktowo rozjaśnić wybrany fragment.

Kompozycję skośną rozpoznaje się po dominujących liniach lub układzie elementów przebiegających pod kątem względem krawędzi kadru. W pokazanym zdjęciu kule i krawężnik tworzą wyraźny kierunek skośny.

Wprowadza do zdjęcia dynamikę, głębię i wrażenie ruchu. Często prowadzi wzrok widza przez kadr.

W kompozycji centralnej główny motyw znajduje się w centrum kadru. W kompozycji skośnej najważniejsze elementy układają się po przekątnej lub pod kątem.

Pomagają budować przestrzeń i perspektywę. Mogą kierować wzrok odbiorcy w głąb zdjęcia, np. wzdłuż chodnika, ulicy lub szeregu obiektów.

W praktyce fotograficznej są bardzo bliskie znaczeniowo, bo obie odnoszą się do układu po skosie lub po przekątnej. W pytaniach egzaminacyjnych należy jednak wybierać termin zgodny z kluczem odpowiedzi.

Mogą to być linie drogi, krawężnika, płotu, schodów, cieni albo powtarzające się obiekty. Ważne, aby ich układ wyraźnie prowadził wzrok pod kątem przez kadr.