Pytania pomocnicze - AUD.02

Liczby przysłony, np. f/2.8, f/4, f/5.6, określają względną wielkość otworu przysłony. Im większa liczba, tym mniejszy otwór i mniej światła dociera do matrycy lub filmu.

Kolejne pełne wartości przysłony zmieniają ilość światła dwukrotnie. Przymknięcie przysłony o jeden stopień zmniejsza ilość światła o połowę.

Większy otwór przysłony wpuszcza więcej światła i rozjaśnia zdjęcie. Mniejszy otwór wpuszcza mniej światła, dlatego trzeba wydłużyć czas naświetlania lub zwiększyć ISO.

Mała liczba przysłony, np. f/1.8, daje płytką głębię ostrości i mocniej rozmyte tło. Duża liczba, np. f/11, zwiększa zakres ostrości w kadrze.

Duży otwór przysłony oznacza małą wartość liczbową, np. f/2. Duża liczba przysłony, np. f/16, oznacza mały otwór.

Skala przysłony to ciąg liczb typu 1.4, 2, 2.8, 4, 5.6, 8, 11, 16, 22. Są to wartości liczby przysłony, a nie liczba soczewek czy powłok optycznych.

Fotografia w wysokim kluczu, czyli high-key, opiera się na przewadze jasnych tonów w obrazie. Najczęściej przedstawia jasny obiekt na jasnym tle, z miękkim oświetleniem i niewielką ilością cieni.

High-key wykorzystuje jasne tony i delikatny kontrast, natomiast low-key opiera się na przewadze ciemnych tonów, głębokich cieniach i mocniejszym kontraście.

Najczęściej stosuje się miękkie, równomierne oświetlenie, np. z softboxów lub dużych powierzchni rozpraszających. Ważne jest doświetlenie tła, aby pozostało jasne.

Nie. W high-key obraz jest celowo jasny, ale powinien zachować szczegóły w ważnych partiach. Prześwietlenie oznacza utratę informacji w światłach.

Histogram zdjęcia high-key jest przesunięty w stronę jasnych tonów, czyli prawej strony wykresu. Nie powinien jednak masowo wychodzić poza zakres, bo oznaczałoby to przepalenia.

Cyjanotypia to alternatywny proces fotograficzny dający obraz w odcieniach błękitu. Nie opisuje układu tonalnego jasnego obiektu na jasnym tle.

Izohelia polega na ograniczeniu liczby tonów i tworzeniu graficznych przejść tonalnych. Nie jest techniką opartą na przewadze jasnych tonów, jak high-key.

Skaner służy do przekształcania obrazu analogowego, np. fotografii, dokumentu, negatywu lub slajdu, na postać cyfrową możliwą do zapisania i obróbki w komputerze.

Skaner wprowadza obraz do komputera, czyli zamienia oryginał analogowy na plik cyfrowy. Drukarka działa odwrotnie: przenosi obraz cyfrowy na papier lub inne podłoże.

Kopiarka przede wszystkim wykonuje kopie dokumentów lub obrazów na papierze. Może mieć funkcję skanowania, ale samym podstawowym urządzeniem do konwersji obrazu analogowego na cyfrowy jest skaner.

Można skanować odbitki fotograficzne, dokumenty, rysunki, grafiki, a przy użyciu odpowiedniego skanera także negatywy i slajdy.

Najważniejsze są rozdzielczość skanowania, głębia kolorów, dynamika skanowania oraz jakość optyki i matrycy. Parametry te wpływają na szczegółowość, odwzorowanie barw i zakres tonalny obrazu.

Światło pada jednocześnie z boku i z góry, dlatego jedna strona obiektu jest silnie oświetlona, a po przeciwnej stronie pojawiają się wyraźne cienie. Cienie układają się ukośnie i podkreślają bryłę obiektu.

W oświetleniu bocznym światło pada głównie z lewej lub prawej strony, na podobnej wysokości co fotografowany obiekt. W górno-bocznym źródło światła znajduje się dodatkowo wyżej, co daje cienie opadające w dół i w bok.

Ponieważ tworzy kontrast między partiami oświetlonymi i zacienionymi. Dzięki temu widoczne są wypukłości, załamania ścian, detale elewacji i przestrzenność budynku.

Cienie wskazują kierunek przeciwny do kierunku padania światła. Jeśli cienie biegną w dół i w bok, można wnioskować, że światło padało z góry i z boku.

Najczęściej rano lub po południu, gdy słońce nie znajduje się bezpośrednio nad obiektem, ale świeci pod kątem. Takie światło jest bardziej plastyczne niż płaskie światło przednie.

Oświetlenie przednie pada od strony aparatu, przez co ogranicza widoczność cieni na fotografowanym obiekcie. Obraz staje się bardziej płaski i mniej podkreśla formę.

Ekwiwalentna ekspozycja oznacza różne kombinacje czasu naświetlania i przysłony, które dają tę samą ilość światła padającego na matrycę lub film.

Skrócenie czasu z 1/60 s do około 1/125 s zmniejsza ilość światła o 1 stopień ekspozycji, czyli mniej więcej o połowę.

Otwarcie przysłony z f/8 do f/5,6 zwiększa ilość światła o 1 stopień ekspozycji, czyli około dwukrotnie.

Czas 1/125 s wpuszcza o połowę mniej światła niż 1/60 s, ale przysłona f/5,6 wpuszcza dwa razy więcej światła niż f/8. Te zmiany się równoważą.

Trzeba policzyć, o ile stopni zmienia się czas i o ile stopni zmienia się przysłona. Poprawna odpowiedź to ta, w której strata światła w jednym parametrze jest wyrównana zyskiem w drugim.

Typowy ciąg pełnych przysłon to: f/1,4, f/2, f/2,8, f/4, f/5,6, f/8, f/11, f/16, f/22. Każdy kolejny krok zmienia ilość światła dwukrotnie.

Typowy ciąg to między innymi: 1/15 s, 1/30 s, 1/60 s, 1/125 s, 1/250 s, 1/500 s. Każdy krótszy czas wpuszcza około dwa razy mniej światła.

Ponieważ światło pada prawie z osi aparatu i wypełnia większość cieni. Bez cieni trudniej odczytać przestrzenny kształt nosa, policzków i brody.

To efekt bardzo jasnej, gładkiej i mało naturalnej skóry, często z utratą faktury. Może wynikać z mocnego oświetlenia przedniego, prześwietlenia lub zbyt intensywnego retuszu.

Oświetlenie przednie równomiernie rozjaśnia twarz i ogranicza cienie. Oświetlenie boczne mocniej modeluje kształt twarzy, podkreślając fakturę i przestrzenność.

Sprawdza się, gdy chcemy uzyskać miękki, łagodny portret z niewielką ilością cieni. Trzeba jednak kontrolować moc światła, aby nie uzyskać nienaturalnie jasnej skóry.

Należy zmniejszyć moc lampy, skorygować ekspozycję, kontrolować histogram i unikać przepaleń na skórze. Pomocne jest też odsunięcie światła od osi obiektywu.

Światło od dołu tworzy nienaturalne cienie, ponieważ nie odpowiada typowemu kierunkowi światła w codziennym widzeniu. Daje efekt teatralny, groźny lub groteskowy.

Lampy halogenowe emitują ciepłe światło zbliżone do światła żarowego. Ustawienie 3200–3500 K kompensuje żółtopomarańczową dominantę.

Lampy halogenowe mają zwykle około 3200–3500 K, a światło dzienne około 5500 K. Halogeny dają więc wyraźnie cieplejsze światło.

Zdjęcie będzie miało ciepłą, żółtopomarańczową dominantę barwną. Kolory skóry i białe powierzchnie mogą wyglądać nienaturalnie.

Najczęściej jest to tryb żarówka, tungsten lub incandescent. Odpowiada on temperaturze barwowej około 3200 K.

Ręczne ustawienie daje powtarzalny efekt kolorystyczny w całej serii zdjęć. Automatyczny balans bieli może zmieniać korekcję między kolejnymi ujęciami.

Najłatwiej zrobić to podczas obróbki pliku RAW, regulując temperaturę barwową i tintę. W pliku JPEG zakres korekcji jest mniejszy.

Im krótszy czas otwarcia migawki, tym krócej matryca lub film rejestruje ruch obiektu. 1/250 s ogranicza przesunięcie obiektu na zdjęciu znacznie skuteczniej niż 1/30 s.

Zależy od szybkości ruchu zawodnika, odległości od aparatu, kierunku ruchu względem obiektywu oraz użytej ogniskowej. Im szybszy ruch i dłuższa ogniskowa, tym krótszy czas jest potrzebny.

Nie zawsze. Dla bardzo dynamicznych sportów często stosuje się czasy 1/500 s, 1/1000 s lub krótsze, ale spośród podanych odpowiedzi 1/250 s jest najlepszym wyborem.

Skrócenie czasu zmniejsza ilość światła docierającego do matrycy. Aby utrzymać poprawną ekspozycję, można otworzyć przysłonę, zwiększyć ISO lub doświetlić scenę.

Przydatny jest tryb priorytetu czasu T/Tv/S, w którym fotograf ustawia czas migawki, a aparat dobiera przysłonę. Pozwala to szybko kontrolować stopień zamrożenia lub rozmycia ruchu.

Zamrożenie ruchu polega na użyciu krótkiego czasu, aby obiekt był ostry. Panoramowanie wykorzystuje dłuższy czas i ruch aparatu za obiektem, dzięki czemu tło jest rozmyte, a obiekt może pozostać względnie ostry.

Solaryzacja to zjawisko częściowego odwrócenia tonów obrazu w materiale światłoczułym, wywołane bardzo silnym, krótkotrwałym naświetleniem. Może powodować, że najjaśniejsze partie obrazu zaczynają ciemnieć lub odwracać swoją gęstość.

Solaryzacja występuje w materiałach halogenosrebrowych, czyli takich, których warstwa światłoczuła zawiera związki srebra. Dotyczy to m.in. błon fotograficznych i papierów fotograficznych.

Prześwietlenie oznacza nadmierną ekspozycję i utratę szczegółów w światłach. Solaryzacja jest szczególnym efektem fotochemicznym, w którym przy bardzo intensywnym naświetleniu może dojść do odwrócenia tonalnego części obrazu.

Dagerotypia to historyczna technika fotograficzna wykonywania obrazu na posrebrzanej płytce. Nie jest nazwą zjawiska powstającego wskutek krótkiego, intensywnego naświetlania.

Izohelia to efekt graficzny polegający na ograniczeniu liczby tonów obrazu, zbliżony do posterizacji. Nie oznacza fotochemicznego odwrócenia obrazu w warstwie srebrowej.

Skojarz solaryzację ze słońcem i bardzo silnym światłem. Intensywne, krótkie naświetlanie materiału srebrowego prowadzi właśnie do solaryzacji.

Oświetlenie zastane istnieje już w fotografowanej scenie, np. lampy w sali lub światło z okna. Oświetlenie studyjne jest celowo ustawiane przez fotografa, np. lampy błyskowe, softboxy lub reflektory.

Zdjęcie wygląda naturalnie dla danego miejsca, a światło pochodzi z istniejących źródeł, np. lamp sufitowych, okien lub oświetlenia ulicznego. Nie widać efektu typowego dla ustawionych lamp studyjnych.

Tak. Oświetlenie zastane opisuje pochodzenie światła, a rozproszone jego charakter. Na przykład światło dzienne wpadające przez zachmurzone niebo jest jednocześnie zastane i rozproszone.

Nie. Oświetlenie zastane może być naturalne, np. słońce, albo sztuczne, np. lampy w sali konferencyjnej. Ważne jest to, że fotograf go nie dodaje.

Pozwala ono zachować rzeczywisty klimat miejsca i naturalny wygląd sceny. Wymaga jednak kontroli ekspozycji, balansu bieli i często pracy przy słabszym świetle.

„Boczne” opisuje kierunek padania światła, czyli skąd ono pada względem obiektu. „Zastane” opisuje jego pochodzenie, czyli fakt, że światło było już obecne w miejscu fotografowania.

Często stosuje się wyższe ISO, dłuższy czas naświetlania, większy otwór przysłony lub statyw. Trzeba też dobrać właściwy balans bieli do rodzaju lamp.