Pytania pomocnicze - AUD.02

Niskie ISO, np. ISO 100, ogranicza szumy i daje lepszą jakość obrazu. Ponieważ aparat stoi na statywie, można wydłużyć czas ekspozycji zamiast zwiększać ISO.

Długi czas migawki rejestruje ruch świateł przez kilka sekund. W efekcie punkty świetlne zamieniają się w rozmyte smugi.

Statyw stabilizuje aparat podczas długiego naświetlania. Bez niego całe zdjęcie mogłoby być poruszone, a nie tylko ruchome obiekty.

Pozwala wyzwolić migawkę bez dotykania aparatu. Dzięki temu zmniejsza ryzyko drgań i poruszenia zdjęcia.

ISO 800 zwiększa czułość matrycy, ale także wzmacnia szumy cyfrowe. Przy statywie lepiej wydłużyć czas naświetlania i pozostać przy ISO 100.

Poruszenie aparatu powoduje nieostrość całego zdjęcia i jest błędem technicznym. Celowe rozmycie ruchu dotyczy poruszających się obiektów, np. świateł samochodów, przy nieruchomym aparacie.

Najważniejsze są niskie ISO, stabilne podparcie aparatu i właściwie dobrany długi czas ekspozycji. Pomocne jest też fotografowanie w RAW i kontrola histogramu.

Pomiar punktowy ocenia jasność bardzo małego fragmentu kadru, zwykle w centrum lub w miejscu aktywnego punktu AF. Jest przydatny, gdy najważniejszy obiekt ma inną jasność niż tło.

Warto go użyć przy scenach o dużym kontraście, np. portret pod światło, występ na scenie lub jasny obiekt na ciemnym tle. Pozwala dobrać ekspozycję do konkretnego fragmentu zdjęcia.

Pomiar punktowy analizuje mały obszar kadru, a matrycowy ocenia światło w wielu częściach obrazu i uśrednia wynik według algorytmu aparatu. Matrycowy jest bardziej uniwersalny, punktowy bardziej precyzyjny.

Pomiar centralnie ważony mierzy światło z całego kadru, ale największe znaczenie przypisuje środkowej części obrazu. Sprawdza się, gdy główny obiekt znajduje się w centrum kadru.

Jeśli zostanie skierowany na bardzo jasny lub bardzo ciemny fragment, aparat może nadmiernie przyciemnić albo rozjaśnić zdjęcie. Trzeba świadomie wybrać miejsce pomiaru.

Można zmierzyć światło na ważnym fragmencie sceny, zablokować ekspozycję przyciskiem AE-L, a potem przekadrować zdjęcie. Pozwala to zachować poprawną ekspozycję mimo zmiany kompozycji.

Polega na zmierzeniu ilości światła, które pada na fotografowany obiekt. Wykonuje się go światłomierzem z założonym dyfuzorem, ustawionym przy obiekcie.

Czujnik światłomierza z dyfuzorem kieruje się w stronę aparatu, czyli z pozycji fotografowanego obiektu w kierunku miejsca wykonywania zdjęcia.

Dyfuzor rozprasza światło i umożliwia pomiar światła padającego na obiekt z różnych kierunków. Bez dyfuzora światłomierz mierzyłby inaczej, najczęściej światło odbite lub punktowe.

Pomiar światła padającego mierzy światło docierające do obiektu, a pomiar światła odbitego mierzy światło odbite od obiektu. Pomiar odbity zależy od jasności i koloru fotografowanej powierzchni.

Ponieważ można ustawić światłomierz dokładnie przy obiekcie i zmierzyć rzeczywiste oświetlenie padające na fotografowaną scenę. Daje to często bardziej wiarygodny wynik niż pomiar odbity.

Nie w typowej sytuacji zdjęciowej. Przy pomiarze ekspozycji dla obiektu czujnik z dyfuzorem kieruje się w stronę aparatu, a nie bezpośrednio w stronę lampy lub słońca.

Służy do fotografowania małych obiektów z bliska i rejestrowania ich szczegółów. Pozwala uzyskać dużą skalę odwzorowania, często 1:1.

Filtr UV nie zwiększa skali odwzorowania ani nie umożliwia ostrzenia z bardzo małej odległości. Pełni głównie funkcję ochronną lub filtrującą promieniowanie UV.

Obiektyw makro jest przystosowany do fotografowania z bliska i uzyskiwania dużej skali odwzorowania. Zwykły obiektyw stałoogniskowy może być ostry, ale nie musi pozwalać na zdjęcia z bardzo małej odległości.

Oznacza, że obiekt jest odwzorowany na matrycy w rzeczywistym rozmiarze. Przedmiot o długości 1 cm tworzy obraz o długości 1 cm na matrycy.

Przy fotografowaniu z bardzo bliskiej odległości głębia ostrości silnie się zmniejsza. Dlatego często trzeba przymykać przysłonę lub precyzyjnie ustawiać punkt ostrości.

Pierścienie pośrednie zwiększają odległość obiektywu od matrycy, co pozwala ostrzyć z mniejszej odległości. Są tańszą alternatywą dla obiektywu makro, ale mogą ograniczać wygodę pracy.

Zapewnia równomierne oświetlenie małego obiektu z bliskiej odległości. Pomaga ograniczyć ostre cienie rzucane przez obiektyw lub aparat.

Ziarenka piasku są twarde i mogą dostać się do mechanizmu migawki, komory lustra, bagnetu lub okolic matrycy. Mogą powodować zarysowania, blokowanie elementów oraz trudne do usunięcia zabrudzenia.

Należy ją zakładać zawsze wtedy, gdy korpus aparatu pozostaje bez obiektywu. Jest to szczególnie ważne podczas transportu, przechowywania i pracy w zapylonym lub piaszczystym środowisku.

Osłona na korpus chroni wnętrze aparatu od strony bagnetu. Dekielek na obiektyw chroni soczewki obiektywu, ale nie zabezpiecza mechanizmu aparatu.

Filtr polaryzacyjny służy do ograniczania odbić i poprawy nasycenia barw, a nie do zabezpieczania wnętrza aparatu. Montuje się go na obiektywie, więc nie chroni mechanizmu korpusu.

Należy robić to możliwie szybko, trzymając aparat bagnetem skierowanym w dół i osłaniając go przed wiatrem. Jeśli warunki są bardzo złe, najlepiej unikać zmiany obiektywu.

Przydatne są osłona na korpus, dekielki na obiektyw, szczelna torba fotograficzna, pokrowiec przeciwdeszczowy oraz ściereczki i gruszka do usuwania pyłu. Każde z tych akcesoriów chroni inny element sprzętu.

Obiektyw szerokokątny ma duży kąt widzenia, więc obejmuje większy fragment przestrzeni niż obiektyw standardowy lub teleobiektyw. Pozwala zmieścić w kadrze rozległą scenę nawet wtedy, gdy fotograf stoi blisko.

Im krótsza ogniskowa, tym szerszy kąt widzenia. Dlatego obiektywy o krótkich ogniskowych zalicza się do szerokokątnych.

Obiektyw standardowy daje kąt widzenia zbliżony do naturalnego postrzegania, natomiast szerokokątny obejmuje znacznie szerszy plan. Szerokokątny lepiej sprawdza się przy krajobrazach, architekturze i ciasnych przestrzeniach.

Teleobiektyw ma wąski kąt widzenia i przybliża odległe obiekty. Z bliskiej odległości obejmie tylko fragment sceny, a nie całość.

Obiektyw makro służy do fotografowania małych obiektów z bliska w dużej skali odwzorowania. Nie jest przeznaczony przede wszystkim do obejmowania rozległych scen.

Przy szerokim kącie widzenia mogą pojawić się dystorsja oraz wyraźne przerysowanie perspektywy, szczególnie przy krawędziach kadru lub fotografowaniu z bardzo bliska.

Liczby przysłony, np. f/2.8, f/4, f/5.6, określają względną wielkość otworu przysłony. Im większa liczba, tym mniejszy otwór i mniej światła dociera do matrycy lub filmu.

Kolejne pełne wartości przysłony zmieniają ilość światła dwukrotnie. Przymknięcie przysłony o jeden stopień zmniejsza ilość światła o połowę.

Większy otwór przysłony wpuszcza więcej światła i rozjaśnia zdjęcie. Mniejszy otwór wpuszcza mniej światła, dlatego trzeba wydłużyć czas naświetlania lub zwiększyć ISO.

Mała liczba przysłony, np. f/1.8, daje płytką głębię ostrości i mocniej rozmyte tło. Duża liczba, np. f/11, zwiększa zakres ostrości w kadrze.

Duży otwór przysłony oznacza małą wartość liczbową, np. f/2. Duża liczba przysłony, np. f/16, oznacza mały otwór.

Skala przysłony to ciąg liczb typu 1.4, 2, 2.8, 4, 5.6, 8, 11, 16, 22. Są to wartości liczby przysłony, a nie liczba soczewek czy powłok optycznych.

Fotografia w wysokim kluczu, czyli high-key, opiera się na przewadze jasnych tonów w obrazie. Najczęściej przedstawia jasny obiekt na jasnym tle, z miękkim oświetleniem i niewielką ilością cieni.

High-key wykorzystuje jasne tony i delikatny kontrast, natomiast low-key opiera się na przewadze ciemnych tonów, głębokich cieniach i mocniejszym kontraście.

Najczęściej stosuje się miękkie, równomierne oświetlenie, np. z softboxów lub dużych powierzchni rozpraszających. Ważne jest doświetlenie tła, aby pozostało jasne.

Nie. W high-key obraz jest celowo jasny, ale powinien zachować szczegóły w ważnych partiach. Prześwietlenie oznacza utratę informacji w światłach.

Histogram zdjęcia high-key jest przesunięty w stronę jasnych tonów, czyli prawej strony wykresu. Nie powinien jednak masowo wychodzić poza zakres, bo oznaczałoby to przepalenia.

Cyjanotypia to alternatywny proces fotograficzny dający obraz w odcieniach błękitu. Nie opisuje układu tonalnego jasnego obiektu na jasnym tle.

Izohelia polega na ograniczeniu liczby tonów i tworzeniu graficznych przejść tonalnych. Nie jest techniką opartą na przewadze jasnych tonów, jak high-key.

Skaner służy do przekształcania obrazu analogowego, np. fotografii, dokumentu, negatywu lub slajdu, na postać cyfrową możliwą do zapisania i obróbki w komputerze.

Skaner wprowadza obraz do komputera, czyli zamienia oryginał analogowy na plik cyfrowy. Drukarka działa odwrotnie: przenosi obraz cyfrowy na papier lub inne podłoże.

Kopiarka przede wszystkim wykonuje kopie dokumentów lub obrazów na papierze. Może mieć funkcję skanowania, ale samym podstawowym urządzeniem do konwersji obrazu analogowego na cyfrowy jest skaner.

Można skanować odbitki fotograficzne, dokumenty, rysunki, grafiki, a przy użyciu odpowiedniego skanera także negatywy i slajdy.

Najważniejsze są rozdzielczość skanowania, głębia kolorów, dynamika skanowania oraz jakość optyki i matrycy. Parametry te wpływają na szczegółowość, odwzorowanie barw i zakres tonalny obrazu.

Światło pada jednocześnie z boku i z góry, dlatego jedna strona obiektu jest silnie oświetlona, a po przeciwnej stronie pojawiają się wyraźne cienie. Cienie układają się ukośnie i podkreślają bryłę obiektu.

W oświetleniu bocznym światło pada głównie z lewej lub prawej strony, na podobnej wysokości co fotografowany obiekt. W górno-bocznym źródło światła znajduje się dodatkowo wyżej, co daje cienie opadające w dół i w bok.

Ponieważ tworzy kontrast między partiami oświetlonymi i zacienionymi. Dzięki temu widoczne są wypukłości, załamania ścian, detale elewacji i przestrzenność budynku.

Cienie wskazują kierunek przeciwny do kierunku padania światła. Jeśli cienie biegną w dół i w bok, można wnioskować, że światło padało z góry i z boku.

Najczęściej rano lub po południu, gdy słońce nie znajduje się bezpośrednio nad obiektem, ale świeci pod kątem. Takie światło jest bardziej plastyczne niż płaskie światło przednie.

Oświetlenie przednie pada od strony aparatu, przez co ogranicza widoczność cieni na fotografowanym obiekcie. Obraz staje się bardziej płaski i mniej podkreśla formę.