Pytania pomocnicze - AUD.02

HDR polega na uzyskaniu obrazu o rozszerzonym zakresie tonalnym, najczęściej przez połączenie kilku zdjęć wykonanych z różną ekspozycją.

Matryca aparatu ma ograniczony zakres tonalny. Jeśli różnica między cieniami i światłami jest zbyt duża, część szczegółów może zostać utracona.

HDR dotyczy zakresu tonalnego i jasności obrazu. HD i Ultra HD odnoszą się do rozdzielczości obrazu, czyli liczby pikseli.

Bracketing ekspozycji to wykonanie serii zdjęć tej samej sceny z różnym naświetleniem. Jest często wykorzystywany do tworzenia obrazów HDR.

HDR warto stosować przy scenach o dużym kontraście, np. krajobrazach z jasnym niebem i ciemnym pierwszym planem albo wnętrzach z widokiem przez okno.

Mogą pojawić się nienaturalne kolory, przesadny kontrast lokalny, aureole wokół krawędzi oraz efekt duchów, gdy obiekty poruszą się między ujęciami.

Mieszek służy do zwiększenia odległości między obiektywem a aparatem, co umożliwia wykonywanie zdjęć z bardzo bliska. Jest używany głównie w makrofotografii.

Owady są małymi obiektami, więc wymagają dużego powiększenia. Mieszek pozwala uzyskać dużą skalę odwzorowania potrzebną w takich zdjęciach.

Pierścienie pośrednie mają zwykle stałą długość, a mieszek pozwala płynnie regulować odległość między obiektywem a aparatem. Dzięki temu daje większą kontrolę nad powiększeniem.

Przy fotografowaniu z mieszkiem głębia ostrości jest bardzo mała. Oznacza to, że tylko niewielki fragment obiektu będzie ostry.

Przy dużych powiększeniach nawet minimalne poruszenie aparatu powoduje utratę ostrości. Statyw stabilizuje aparat i ułatwia precyzyjne kadrowanie.

Nie. W fotografii portretowej stosuje się zwykle obiektywy portretowe, a mieszek wykorzystuje się przede wszystkim do makrofotografii.

Zwiększenie wyciągu obiektywu powoduje spadek ilości światła. Dlatego często trzeba wydłużyć czas naświetlania, zwiększyć ISO lub użyć dodatkowego oświetlenia.

Stożkowy tubus, czyli strumiennica, zawęża wiązkę światła i pozwala precyzyjnie oświetlić mały fragment obiektu. Stosuje się go do podkreślania detali, faktury lub tworzenia punktowego akcentu świetlnego.

Tubus daje wąski, kierunkowy i dość kontrastowy strumień światła. Parasol rozprasza światło na większej powierzchni, przez co efekt jest miększy i mniej punktowy.

Dyfuzor rozprasza światło i zwiększa jego miękkość, zamiast je zawężać. Jest używany do łagodzenia cieni, a nie do precyzyjnego podkreślania drobnych detali.

Można zaakcentować detal, wydobyć fakturę, stworzyć plamę światła na tle lub oddzielić fragment obiektu od otoczenia. Taki efekt często zwiększa kontrast i dramatyzm zdjęcia.

Strumiennicę stosuje się, gdy potrzebne jest światło punktowe i precyzyjnie skierowane. Softbox wybiera się wtedy, gdy celem jest szerokie, miękkie i równomierne oświetlenie.

Im bardziej boczne ustawienie światła, tym mocniej uwidacznia się faktura i nierówności powierzchni. Światło ustawione frontalnie mniej podkreśla strukturę, ale nadal może punktowo rozjaśnić wybrany fragment.

Kompozycję skośną rozpoznaje się po dominujących liniach lub układzie elementów przebiegających pod kątem względem krawędzi kadru. W pokazanym zdjęciu kule i krawężnik tworzą wyraźny kierunek skośny.

Wprowadza do zdjęcia dynamikę, głębię i wrażenie ruchu. Często prowadzi wzrok widza przez kadr.

W kompozycji centralnej główny motyw znajduje się w centrum kadru. W kompozycji skośnej najważniejsze elementy układają się po przekątnej lub pod kątem.

Pomagają budować przestrzeń i perspektywę. Mogą kierować wzrok odbiorcy w głąb zdjęcia, np. wzdłuż chodnika, ulicy lub szeregu obiektów.

W praktyce fotograficznej są bardzo bliskie znaczeniowo, bo obie odnoszą się do układu po skosie lub po przekątnej. W pytaniach egzaminacyjnych należy jednak wybierać termin zgodny z kluczem odpowiedzi.

Mogą to być linie drogi, krawężnika, płotu, schodów, cieni albo powtarzające się obiekty. Ważne, aby ich układ wyraźnie prowadził wzrok pod kątem przez kadr.

Niskie ISO, np. ISO 100, ogranicza szumy i daje lepszą jakość obrazu. Ponieważ aparat stoi na statywie, można wydłużyć czas ekspozycji zamiast zwiększać ISO.

Długi czas migawki rejestruje ruch świateł przez kilka sekund. W efekcie punkty świetlne zamieniają się w rozmyte smugi.

Statyw stabilizuje aparat podczas długiego naświetlania. Bez niego całe zdjęcie mogłoby być poruszone, a nie tylko ruchome obiekty.

Pozwala wyzwolić migawkę bez dotykania aparatu. Dzięki temu zmniejsza ryzyko drgań i poruszenia zdjęcia.

ISO 800 zwiększa czułość matrycy, ale także wzmacnia szumy cyfrowe. Przy statywie lepiej wydłużyć czas naświetlania i pozostać przy ISO 100.

Poruszenie aparatu powoduje nieostrość całego zdjęcia i jest błędem technicznym. Celowe rozmycie ruchu dotyczy poruszających się obiektów, np. świateł samochodów, przy nieruchomym aparacie.

Najważniejsze są niskie ISO, stabilne podparcie aparatu i właściwie dobrany długi czas ekspozycji. Pomocne jest też fotografowanie w RAW i kontrola histogramu.

Pomiar punktowy ocenia jasność bardzo małego fragmentu kadru, zwykle w centrum lub w miejscu aktywnego punktu AF. Jest przydatny, gdy najważniejszy obiekt ma inną jasność niż tło.

Warto go użyć przy scenach o dużym kontraście, np. portret pod światło, występ na scenie lub jasny obiekt na ciemnym tle. Pozwala dobrać ekspozycję do konkretnego fragmentu zdjęcia.

Pomiar punktowy analizuje mały obszar kadru, a matrycowy ocenia światło w wielu częściach obrazu i uśrednia wynik według algorytmu aparatu. Matrycowy jest bardziej uniwersalny, punktowy bardziej precyzyjny.

Pomiar centralnie ważony mierzy światło z całego kadru, ale największe znaczenie przypisuje środkowej części obrazu. Sprawdza się, gdy główny obiekt znajduje się w centrum kadru.

Jeśli zostanie skierowany na bardzo jasny lub bardzo ciemny fragment, aparat może nadmiernie przyciemnić albo rozjaśnić zdjęcie. Trzeba świadomie wybrać miejsce pomiaru.

Można zmierzyć światło na ważnym fragmencie sceny, zablokować ekspozycję przyciskiem AE-L, a potem przekadrować zdjęcie. Pozwala to zachować poprawną ekspozycję mimo zmiany kompozycji.

Polega na zmierzeniu ilości światła, które pada na fotografowany obiekt. Wykonuje się go światłomierzem z założonym dyfuzorem, ustawionym przy obiekcie.

Czujnik światłomierza z dyfuzorem kieruje się w stronę aparatu, czyli z pozycji fotografowanego obiektu w kierunku miejsca wykonywania zdjęcia.

Dyfuzor rozprasza światło i umożliwia pomiar światła padającego na obiekt z różnych kierunków. Bez dyfuzora światłomierz mierzyłby inaczej, najczęściej światło odbite lub punktowe.

Pomiar światła padającego mierzy światło docierające do obiektu, a pomiar światła odbitego mierzy światło odbite od obiektu. Pomiar odbity zależy od jasności i koloru fotografowanej powierzchni.

Ponieważ można ustawić światłomierz dokładnie przy obiekcie i zmierzyć rzeczywiste oświetlenie padające na fotografowaną scenę. Daje to często bardziej wiarygodny wynik niż pomiar odbity.

Nie w typowej sytuacji zdjęciowej. Przy pomiarze ekspozycji dla obiektu czujnik z dyfuzorem kieruje się w stronę aparatu, a nie bezpośrednio w stronę lampy lub słońca.

Służy do fotografowania małych obiektów z bliska i rejestrowania ich szczegółów. Pozwala uzyskać dużą skalę odwzorowania, często 1:1.

Filtr UV nie zwiększa skali odwzorowania ani nie umożliwia ostrzenia z bardzo małej odległości. Pełni głównie funkcję ochronną lub filtrującą promieniowanie UV.

Obiektyw makro jest przystosowany do fotografowania z bliska i uzyskiwania dużej skali odwzorowania. Zwykły obiektyw stałoogniskowy może być ostry, ale nie musi pozwalać na zdjęcia z bardzo małej odległości.

Oznacza, że obiekt jest odwzorowany na matrycy w rzeczywistym rozmiarze. Przedmiot o długości 1 cm tworzy obraz o długości 1 cm na matrycy.

Przy fotografowaniu z bardzo bliskiej odległości głębia ostrości silnie się zmniejsza. Dlatego często trzeba przymykać przysłonę lub precyzyjnie ustawiać punkt ostrości.

Pierścienie pośrednie zwiększają odległość obiektywu od matrycy, co pozwala ostrzyć z mniejszej odległości. Są tańszą alternatywą dla obiektywu makro, ale mogą ograniczać wygodę pracy.

Zapewnia równomierne oświetlenie małego obiektu z bliskiej odległości. Pomaga ograniczyć ostre cienie rzucane przez obiektyw lub aparat.

Ziarenka piasku są twarde i mogą dostać się do mechanizmu migawki, komory lustra, bagnetu lub okolic matrycy. Mogą powodować zarysowania, blokowanie elementów oraz trudne do usunięcia zabrudzenia.

Należy ją zakładać zawsze wtedy, gdy korpus aparatu pozostaje bez obiektywu. Jest to szczególnie ważne podczas transportu, przechowywania i pracy w zapylonym lub piaszczystym środowisku.

Osłona na korpus chroni wnętrze aparatu od strony bagnetu. Dekielek na obiektyw chroni soczewki obiektywu, ale nie zabezpiecza mechanizmu aparatu.

Filtr polaryzacyjny służy do ograniczania odbić i poprawy nasycenia barw, a nie do zabezpieczania wnętrza aparatu. Montuje się go na obiektywie, więc nie chroni mechanizmu korpusu.

Należy robić to możliwie szybko, trzymając aparat bagnetem skierowanym w dół i osłaniając go przed wiatrem. Jeśli warunki są bardzo złe, najlepiej unikać zmiany obiektywu.

Przydatne są osłona na korpus, dekielki na obiektyw, szczelna torba fotograficzna, pokrowiec przeciwdeszczowy oraz ściereczki i gruszka do usuwania pyłu. Każde z tych akcesoriów chroni inny element sprzętu.

Obiektyw szerokokątny ma duży kąt widzenia, więc obejmuje większy fragment przestrzeni niż obiektyw standardowy lub teleobiektyw. Pozwala zmieścić w kadrze rozległą scenę nawet wtedy, gdy fotograf stoi blisko.

Im krótsza ogniskowa, tym szerszy kąt widzenia. Dlatego obiektywy o krótkich ogniskowych zalicza się do szerokokątnych.

Obiektyw standardowy daje kąt widzenia zbliżony do naturalnego postrzegania, natomiast szerokokątny obejmuje znacznie szerszy plan. Szerokokątny lepiej sprawdza się przy krajobrazach, architekturze i ciasnych przestrzeniach.

Teleobiektyw ma wąski kąt widzenia i przybliża odległe obiekty. Z bliskiej odległości obejmie tylko fragment sceny, a nie całość.

Obiektyw makro służy do fotografowania małych obiektów z bliska w dużej skali odwzorowania. Nie jest przeznaczony przede wszystkim do obejmowania rozległych scen.

Przy szerokim kącie widzenia mogą pojawić się dystorsja oraz wyraźne przerysowanie perspektywy, szczególnie przy krawędziach kadru lub fotografowaniu z bardzo bliska.