Pytania pomocnicze - AUD.02

Ponieważ rozprasza światło na dużą powierzchnię, dzięki czemu osoby w grupie są oświetlone bardziej równomiernie i bez ostrych cieni.

Biała parasolka daje światło łagodniejsze i bardziej rozproszone. Srebrna odbija światło mocniej, ale zwykle bardziej kontrastowo.

Światło rozproszone jest miękkie, łagodne i tworzy delikatne cienie. Przejścia między światłem a cieniem są mniej wyraźne.

Beauty dish daje światło kierunkowe, dobre głównie do portretu jednej osoby. Nie oświetla szeroko i równomiernie dużej grupy.

Wrota ograniczają i kierunkują strumień światła. Nie służą do jego zmiękczania ani szerokiego rozpraszania.

Najczęściej stosuje się szerokie, miękkie źródła światła ustawione tak, aby równomiernie oświetlały całą grupę. Trzeba unikać zbyt punktowego światła i dużych różnic jasności między osobami.

Źródło światła typu kontra ustawia się za modelem, zwykle z tyłu lub tylno-bocznie. Jego zadaniem jest podświetlenie krawędzi sylwetki.

Tworzy jasny obrys na włosach, ramionach lub krawędziach postaci. Pomaga oddzielić modela od tła i zwiększa przestrzenność zdjęcia.

Światło tylne znajduje się za fotografowanym obiektem i świeci w stronę aparatu lub jego krawędzi. Światło przednie znajduje się od strony aparatu i oświetla przód modela.

Zbyt mocne lub źle skierowane może powodować flarę, spadek kontrastu albo prześwietlenie krawędzi sylwetki. Często stosuje się wtedy zastawki, strumienice lub precyzyjne ustawienie kąta świecenia.

Tak. O funkcji światła decyduje jego położenie i kierunek, a nie to, czy jest ciągłe czy błyskowe. Światło ciągłe ustawione za modelem może pełnić rolę kontry.

Światło boczne pada głównie z lewej lub prawej strony modela i modeluje bryłę twarzy. Światło kontrowe znajduje się za modelem i podkreśla jego kontur.

Kopiarka stykowa umożliwia bezpośredni kontakt negatywu z papierem fotograficznym. Dzięki temu obraz ma taki sam rozmiar jak negatyw, czyli skalę odwzorowania 1:1.

Kopiarka stykowa wykonuje kopię w rozmiarze negatywu, bez układu powiększającego. Powiększalnik rzutuje obraz negatywu przez obiektyw na papier, umożliwiając zmianę skali obrazu.

Jest to pozytywowa odbitka wykonana na materiale halogenosrebrowym. Obraz tworzą cząstki srebra, a nie atrament, toner ani zapis cyfrowy.

Skaner płaski służy do cyfrowego przetwarzania obrazu, a nie do wykonania fotochemicznej srebrnej odbitki. Nie tworzy papierowej kopii pozytywowej na materiale światłoczułym.

Ploter laserowy jest urządzeniem drukującym lub naświetlającym w technologii cyfrowej, zależnie od zastosowania. Nie jest klasycznym urządzeniem do stykowego kopiowania negatywu na papier halogenosrebrowy.

Skala 1:1 oznacza, że obraz na kopii ma taki sam rozmiar jak obraz na oryginale. W kopiowaniu stykowym format odbitki odpowiada formatowi negatywu.

Negatyw układa się na papierze światłoczułym i naświetla. Po wywołaniu papieru następuje odwrócenie tonalne, więc jasne i ciemne partie obrazu wracają do naturalnego układu.

Polega na odejmowaniu wybranych składowych światła białego za pomocą filtrów barwnych. W praktyce stosuje się filtry żółty, magentowy i cyjanowy.

Ponieważ umożliwia precyzyjną regulację barwy światła padającego na papier fotograficzny. Dzięki temu można skorygować dominanty barwne odbitki.

Najczęściej stosuje się filtry Y, M i C, czyli żółty, magentowy i cyjanowy. Są to barwy wykorzystywane w subtraktywnym mieszaniu barw.

Głowica filtracyjna służy do regulacji barwy światła, a kondensorowa do skupiania i równomiernego kierowania światła. Kondensorowa nie jest podstawowym rozwiązaniem do barwnego kopiowania subtraktywnego.

To niepożądane zabarwienie całego obrazu, np. zbyt żółte, zielone lub niebieskie. W kopiowaniu barwnym usuwa się ją przez odpowiednią korekcję filtrami.

Określenie aktyniczny dotyczy promieniowania działającego chemicznie na materiał światłoczuły, a nie głowicy przeznaczonej do korekcji barw w kopiowaniu kolorowym.

Prawidłowa sekwencja to: wywołanie pierwsze, zadymianie, wywołanie drugie, kondycjonowanie, odbielanie, utrwalanie, garbowanie.

Proces E-6 stosuje się do barwnych materiałów odwracalnych, czyli takich, które po obróbce dają obraz pozytywowy — diapozytyw/slajd.

Proces odwracalny prowadzi bezpośrednio do uzyskania obrazu pozytywowego. Proces negatywowy daje negatyw, z którego dopiero wykonuje się odbitkę pozytywową.

Pierwsze wywołanie tworzy czarno-biały obraz srebrowy na podstawie ekspozycji wykonanej w aparacie. Jest to etap przygotowujący materiał do uzyskania obrazu pozytywowego.

Zadymianie uaktywnia pozostałe niewywołane halogenki srebra, aby mogły zostać wywołane w etapie drugim. Dzięki temu możliwe jest utworzenie obrazu pozytywowego.

Odbielanie usuwa lub przekształca obraz srebrowy tak, aby w materiale pozostał obraz barwny. Jest to etap następujący po wywołaniu barwnym i kondycjonowaniu.

Utrwalanie usuwa niewywołane halogenki srebra, dzięki czemu obraz staje się trwały i odporny na dalsze działanie światła.

Diapozytyw to pozytywowy obraz na materiale transparentnym, przeznaczony np. do projekcji lub skanowania. Jest końcowym efektem obróbki barwnego materiału odwracalnego.

Metoda stykowa polega na bezpośrednim zetknięciu oryginału z materiałem światłoczułym i naświetleniu go. Obraz powstaje w skali 1:1, bez użycia obiektywu powiększalnika.

Kopioramka dociska oryginał i materiał światłoczuły do siebie, zapewniając równomierny kontakt. Dzięki temu obraz jest ostry i odwzorowany bez powiększenia.

Diapozytyw to obraz pozytywowy na materiale przezroczystym, przeznaczony do oglądania w świetle przechodzącym lub projekcji. Jasne partie fotografowanego obiektu są jasne także na diapozytywie.

Kopioramka służy do kopiowania stykowego w skali 1:1. Powiększalnik tworzy obraz przez obiektyw i pozwala zmieniać skalę odwzorowania, np. wykonywać powiększenia.

Rzutnik służy do projekcji, wizualizator do prezentacji obrazu, a skaner do digitalizacji. Żadne z tych urządzeń nie zapewnia klasycznego kopiowania stykowego materiału światłoczułego.

Dobry docisk zapobiega przesunięciom i szczelinom między oryginałem a materiałem światłoczułym. Brak kontaktu może powodować nieostrość lub zniekształcenie konturów.

Film typ 135 to standardowy film 35 mm stosowany w aparatach małoobrazkowych. Typowy rozmiar klatki wynosi 24 × 36 mm.

Typ 135 to film małoobrazkowy, zwykle w kasecie 35 mm. Typ 120 to błona zwojowa używana głównie w aparatach średnioformatowych.

Film niskokontrastowy lepiej oddaje półtony i łagodne przejścia jasności. Jest korzystny przy fotografowaniu skóry, gdzie ważna jest naturalność i szczegółowość.

Oznacza dużą liczbę odcieni od ciemnych cieni przez półtony po jasne światła. Taki obraz zawiera więcej szczegółów tonalnych.

Zwiększa różnice między jasnymi i ciemnymi partiami obrazu. Może powodować twardy, mniej naturalny wygląd twarzy oraz utratę delikatnych półtonów.

Ponieważ pytanie dotyczy filmu małoobrazkowego, a typ 120 jest błoną zwojową do aparatów średnioformatowych. Dla małego obrazka właściwy jest typ 135.

Najczęściej stosuje się barwny film negatywowy, z którego wykonuje się pozytywową odbitkę lub kopię. Negatyw barwny dobrze nadaje się do kopiowania na papier fotograficzny.

Diapozytyw to pozytywowy obraz fotograficzny na materiale przezroczystym, przeznaczony do oglądania w świetle przechodzącym, np. jako slajd.

Diapozytyw nie odbija światła jak papierowa odbitka, lecz przepuszcza światło. Dlatego skaner musi odczytywać obraz w świetle przechodzącym.

Skaner bębnowy zapewnia znacznie wyższą jakość, rozdzielczość i dynamikę tonalną. Skaner płaski jest prostszy i tańszy, ale zwykle daje gorszy wynik przy skanowaniu slajdów.

Najważniejsze są wysoka rozdzielczość, duża dynamika skanowania, dobra ostrość oraz wierne odwzorowanie kolorów.

Skaner 3D służy do odwzorowywania kształtu i geometrii obiektów przestrzennych, a nie do digitalizacji fotograficznych diapozytywów.

Tak, skaner do negatywów i slajdów jest przeznaczony do materiałów transparentnych. W pytaniu egzaminacyjnym spośród podanych odpowiedzi właściwy jest jednak skaner bębnowy.

Do negatywu o niskim kontraście dobiera się papier twardy, który zwiększa kontrast odbitki. Do negatywu o wysokim kontraście stosuje się papier miękki, aby kontrast obniżyć.

Papier twardy daje odbitkę o dużym kontraście, czyli mocniej rozdziela światła i cienie. Jest używany wtedy, gdy negatyw jest zbyt płaski, ma małe różnice gęstości.

Papier miękki dodatkowo zmniejsza kontrast obrazu. Przy negatywie niskokontrastowym dałby odbitkę szarą, płaską i pozbawioną wyraźnych świateł oraz cieni.

To negatyw, w którym różnice gęstości między partiami jasnymi i ciemnymi są niewielkie. Po wykonaniu odbitki bez korekty obraz wygląda mało wyraziście.

Papier normalny stosuje się do negatywów o prawidłowym, średnim kontraście. Nie służy on do wyraźnego podnoszenia ani obniżania kontrastu odbitki.

Papier wielokontrastowy zmienia kontrast w zależności od zastosowanej filtracji barwnej w powiększalniku. Dzięki filtrom można uzyskać efekt gradacji miękkiej, normalnej lub twardej.

300 spi zapewnia wystarczającą ilość szczegółów do dobrej jakości druku. Niższe wartości mogą powodować utratę ostrości i widoczną pikselizację.

SPI oznacza samples per inch, czyli liczbę próbek obrazu pobieranych z jednego cala oryginału podczas skanowania. Im wyższa wartość, tym więcej szczegółów zostaje zapisanych.

SPI dotyczy skanowania, PPI rozdzielczości obrazu rastrowego, a DPI rozdzielczości urządzenia drukującego. W praktyce wartości te bywają mylone, ale odnoszą się do różnych etapów pracy z obrazem.

Tak niska rozdzielczość jest typowa dla materiałów przeznaczonych głównie do wyświetlania na ekranie. Do druku reklamowego jest niewystarczająca.

Nie zawsze. Wyższa rozdzielczość zwiększa rozmiar pliku, ale nie poprawi jakości, jeśli oryginał nie zawiera więcej szczegółów lub druk nie wymaga większej rozdzielczości.

Jeśli obraz ma być powiększany w druku, skanowanie powinno mieć odpowiednio wyższą rozdzielczość. Przy skanowaniu w skali 1:1 do druku najczęściej przyjmuje się 300 spi.