Pytania pomocnicze - AUD.02

Ponieważ tylko takie ustawienie pozwala zachować prawidłowe proporcje i uniknąć zniekształcenia trapezowego. Aparat fotografuje wtedy płaski obiekt dokładnie na wprost.

Obraz zostanie zdeformowany perspektywicznie, np. prostokątny dokument może wyglądać jak trapez. Część powierzchni może też znaleźć się poza płaszczyzną ostrości.

Oświetlenie powinno być równomierne na całej powierzchni. Często stosuje się dwa źródła światła ustawione symetrycznie po bokach oryginału.

Nierównomierne światło powoduje jaśniejsze i ciemniejsze obszary na zdjęciu, przez co reprodukcja nie oddaje wiernie oryginału. Może to utrudnić dalszą obróbkę lub druk.

Można użyć światła rozproszonego, zmienić ustawienie lamp lub zastosować filtr polaryzacyjny. Aparat nadal powinien pozostać ustawiony prostopadle do powierzchni oryginału.

Przydatny jest statyw, kolumna reprodukcyjna lub stabilne stanowisko, które pozwala precyzyjnie ustawić aparat równolegle do płaszczyzny oryginału. Pomaga to uniknąć poruszenia i błędów geometrii.

Obiektyw powinien możliwie wiernie odwzorowywać kształty i nie powodować silnej dystorsji. Zbyt szerokokątny obiektyw może zniekształcić krawędzie obrazu.

Zbliżenie rozpoznaje się po tym, że główny motyw lub jego fragment zajmuje większość kadru. Otoczenie jest ograniczone i nie pełni głównej roli.

Kadr pokazuje niewielki fragment postaci, bez całej sylwetki i bez szerokiego tła. Uwaga widza skupia się na konkretnym detalu.

Plan ogólny pokazuje całą scenę lub dużą część otoczenia. Zbliżenie zawęża kadr do wybranego motywu albo szczegółu.

Plan amerykański pokazuje człowieka mniej więcej od kolan lub połowy ud w górę. Zbliżenie pokazuje tylko mały fragment postaci, np. twarz, dłonie albo buty.

Zbliżenie stosuje się, gdy ważny jest szczegół, emocja, faktura, gest albo konkretny element obiektu. Pomaga skierować uwagę odbiorcy na najważniejszy fragment kadru.

Nie zawsze. Zbliżenie można uzyskać także dłuższą ogniskową lub odpowiednim kadrowaniem, jeśli motyw zajmuje dużą część obrazu.

Długość i kierunek cienia zależą od położenia Słońca. Niskie Słońce rano lub po południu daje dłuższe, boczne cienie, a wysokie Słońce w południe tworzy cienie krótkie.

W pochmurny dzień chmury rozpraszają światło, dlatego cienie są miękkie, słabe albo prawie niewidoczne. Wyraźny cień wskazuje raczej na bezpośrednie światło słoneczne.

Po południu Słońce znajduje się niżej niż w południe, więc cień jest dłuższy i bardziej przesunięty w bok. W południe cień jest zazwyczaj krótki i pada blisko fotografowanego obiektu.

Plaża jest zwykle fotografowana w pełnym słońcu, bez dużych przeszkód rozpraszających światło. Bezpośrednie światło słoneczne tworzy mocne kontrasty i wyraźne cienie.

Kapelusz może rzucać cień na oczy i górną część twarzy. Taki cień pokazuje kierunek padania światła i może utrudniać prawidłowe doświetlenie twarzy.

O świcie światło bywa chłodniejsze, delikatniejsze i mniej intensywne. Popołudniowe słońce jest zwykle silniejsze, a scena ma większą jasność i wyraźniejsze cienie.

Na wygląd cienia wpływają też pora roku, szerokość geograficzna, zachmurzenie i ukształtowanie terenu. Cień pozwala więc raczej oszacować porę dnia, a nie zawsze dokładną godzinę.

Powiększalnik służy do rzutowania obrazu z negatywu na papier fotograficzny w celu wykonania odbitki, często w większym formacie niż klatka filmu.

Kserokopiarka kopiuje głównie oryginały refleksyjne, np. dokumenty papierowe. Negatyw fotograficzny wymaga prześwietlenia i optycznego rzutowania obrazu na papier światłoczuły.

Przy kopiowaniu stykowym negatyw styka się bezpośrednio z papierem, więc odbitka ma zwykle rozmiar negatywu. Przy powiększaniu obraz negatywu jest rzutowany przez obiektyw powiększalnika na papier w większej skali.

Papier fotograficzny jest materiałem światłoczułym, na którym powstaje obraz pozytywowy. Po naświetleniu wymaga obróbki chemicznej: wywołania, utrwalenia i płukania.

Skaner płaski służy do digitalizacji obrazu, czyli zamiany go na plik cyfrowy. Nie naświetla papieru fotograficznego w procesie ciemniowym.

Należy ustawić odpowiednią wysokość głowicy, ostrość obrazu, kadr oraz czas naświetlania. W fotografii czarno-białej często dobiera się też filtrację lub gradację papieru.

Film o niskiej czułości potrzebuje więcej światła do prawidłowego naświetlenia. Jeśli nie wydłuży się czasu ekspozycji ani nie otworzy przysłony, na film trafi za mało światła.

Im dłużej migawka jest otwarta, tym więcej światła dociera do filmu lub matrycy. Zbyt krótki czas może spowodować niedoświetlenie.

Większy otwór przysłony, czyli mniejsza liczba f, wpuszcza więcej światła. Mniejszy otwór przysłony, czyli większa liczba f, ogranicza światło i może prowadzić do niedoświetlenia.

Film ISO 400 jest bardziej czuły na światło niż ISO 100. W tych samych warunkach wymaga krótszego czasu ekspozycji lub mniejszego otworu przysłony.

Niedoświetlony negatyw jest zwykle zbyt jasny i ma małą gęstość optyczną, szczególnie w partiach cieni. Może zawierać mało szczegółów i dawać trudne do poprawnego skopiowania odbitki.

Długi czas ekspozycji zwiększa ilość światła docierającego do materiału. Może prowadzić raczej do prześwietlenia, a nie do niedoświetlenia.

Trzeba zwiększyć ilość światła docierającego do filmu, np. wydłużyć czas ekspozycji, otworzyć przysłonę, użyć statywu lub doświetlić scenę.

Kolejność to: wywołanie pierwsze, zadymianie, wywołanie drugie, kondycjonowanie, wybielanie, utrwalanie, płukanie, garbowanie.

Zadymianie uaktywnia pozostałe, wcześniej nienaświetlone halogenki srebra. Dzięki temu mogą one zostać wywołane podczas drugiego, barwnego wywołania.

Wywołanie pierwsze tworzy obraz srebrowy z miejsc naświetlonych. Wywołanie drugie, po zadymianiu, prowadzi do powstania obrazu barwnego.

Wybielanie usuwa metaliczne srebro z obrazu, przekształcając je w związki możliwe do usunięcia w utrwalaczu. Pozostaje obraz barwnikowy.

Utrwalanie usuwa niewywołane oraz wybielone związki srebra. Dzięki temu obraz staje się trwały i niewrażliwy na dalsze działanie światła.

Powstaje obraz pozytywowy, czyli diapozytyw. Ma on prawidłowe barwy i jasności bez konieczności wykonywania odbitki z negatywu.

Zmiana kolejności może uniemożliwić powstanie prawidłowego obrazu pozytywowego. Szczególnie ważne jest, aby zadymianie nastąpiło po pierwszym wywołaniu, a przed drugim.

Ponieważ jest wrażliwy na prawie całe światło widzialne. Nawet światło żółte, oliwkowe, pomarańczowe lub czerwone może go naświetlić.

Materiał panchromatyczny reaguje na prawie całe widmo widzialne, także na czerwień. Materiał ortochromatyczny jest znacznie mniej czuły na światło czerwone.

Polega na wyjęciu filmu z kasety lub rolki, nawinięciu go na szpulę i zamknięciu w światłoszczelnym zbiorniku. Ten etap wykonuje się przed rozpoczęciem wywoływania.

Dopiero po szczelnym zamknięciu koreksu. Wtedy film jest chroniony przed światłem, a roztwory chemiczne można wlewać i wylewać przy normalnym oświetleniu.

Nie. Światło ciemniowe jest bezpieczne tylko dla wybranych materiałów, np. niektórych papierów czarno-białych. Dla filmu panchromatycznego nie jest bezpieczne.

Film może ulec zadymieniu lub całkowitemu naświetleniu. W efekcie obraz będzie uszkodzony albo nieczytelny.

Są to odmiany światła widzialnego, a materiał panchromatyczny jest na nie wrażliwy. Dlatego jedyną poprawną odpowiedzią jest całkowita ciemność.

Utrwalanie polega na usunięciu nienaświetlonych halogenków srebra z emulsji. Dzięki temu obraz przestaje być wrażliwy na światło.

Po wywołaniu w materiale nadal pozostają związki światłoczułe. Utrwalacz usuwa je, aby obraz nie ciemniał po wystawieniu na światło.

Tiosiarczan sodu rozpuszcza niewywołane halogenki srebra i umożliwia ich wypłukanie z emulsji fotograficznej.

Halogenki srebra to światłoczułe związki chemiczne obecne w emulsji fotograficznej. Reagują na światło i biorą udział w powstawaniu obrazu utajonego.

Materiał może dalej reagować na światło, przez co obraz będzie ciemniał, tracił szczegóły lub ulegnie całkowitemu zniszczeniu.

Wywoływanie zamienia obraz utajony w widzialny obraz srebrowy. Utrwalanie usuwa pozostałe światłoczułe związki i zabezpiecza obraz.

Skaner do slajdów służy do cyfrowej rejestracji materiałów przezroczystych, takich jak slajdy, diapozytywy i negatywy fotograficzne.

Oryginał transparentny przepuszcza światło, np. slajd lub negatyw. Oryginał refleksyjny odbija światło, np. odbitka fotograficzna na papierze.

Slajd jest materiałem przezroczystym, dlatego musi być oświetlony światłem przechodzącym przez obraz. Zwykłe skanowanie światłem odbitym nie pozwoli poprawnie odwzorować takiego materiału.

Typowe skanery obsługują format 35 mm, a bardziej zaawansowane modele także średni format i błony płaskie, np. 4 × 5 cala.

Diapozytyw to pozytywowy obraz fotograficzny na materiale przezroczystym, najczęściej przeznaczony do projekcji lub skanowania.

Skaner bębnowy również może skanować materiały fotograficzne w wysokiej jakości, ale pytanie opisuje urządzenie z przystawką do materiałów przezroczystych, typowe dla skanera do slajdów.

Wysoka rozdzielczość jest ważna, ponieważ slajdy i negatywy mają mały fizyczny rozmiar. Im wyższa rozdzielczość optyczna skanera, tym więcej szczegółów można uzyskać z materiału.

Kompresja stratna trwale usuwa część danych obrazu, aby zmniejszyć plik. Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar bez utraty informacji, więc obraz można odtworzyć w pierwotnej jakości.

JPEG podczas zapisu odrzuca część informacji o obrazie, szczególnie drobne szczegóły i subtelne różnice barwne. Dzięki temu plik jest mniejszy, ale jakość może się pogorszyć.

GIF stosuje kompresję bezstratną, ale ma ograniczoną paletę barw do 256 kolorów. Sama kompresja GIF nie jest stratna, choć konwersja zdjęcia do GIF może pogorszyć wygląd przez redukcję kolorów.

PSD to format roboczy programu Adobe Photoshop. Zapisuje warstwy i elementy edycji, a jego podstawowe użycie nie polega na kompresji stratnej obrazu.

RAW zawiera surowe dane z matrycy aparatu i zwykle służy do zachowania maksymalnej ilości informacji o obrazie. Nie jest typowym formatem kompresji stratnej, takim jak JPEG.

JPEG warto stosować do publikacji, wysyłania i archiwizacji gotowych zdjęć, gdy ważny jest mały rozmiar pliku. Do intensywnej obróbki lepiej zachować plik RAW, TIFF lub PSD.

Każdy ponowny zapis z kompresją może powodować dalszą utratę jakości. Mogą pojawić się artefakty, rozmycie szczegółów i pogorszenie przejść tonalnych.