Pytania pomocnicze - AUD.02

Kompozycję ukośną rozpoznaje się po dominującej linii lub układzie elementów biegnących po skosie kadru. Taki układ często tworzy wrażenie ruchu, dynamiki i napięcia.

Linia ukośna prowadzi wzrok widza przez kadr i wzmacnia dynamikę obrazu. Może też dzielić zdjęcie na wyraźne części, np. jasną i ciemną.

Kompozycja pionowa opiera się na liniach biegnących z góry na dół kadru, np. sylwetkach, kolumnach lub drzewach. Kompozycja ukośna wykorzystuje linie ustawione pod kątem, czyli po przekątnej lub skosie.

Ponieważ granica między wodą a podłożem przebiega po skosie kadru i staje się głównym elementem organizującym obraz. To właśnie ona nadaje zdjęciu diagonalny układ.

Kompozycja ukośna zwykle daje efekt dynamiki, ruchu i większego napięcia niż układ poziomy lub pionowy. Sprawia, że zdjęcie wydaje się mniej statyczne.

Kompozycja symetryczna opiera się na równowadze elementów po obu stronach osi kadru. Kompozycja ukośna nie musi być symetryczna, bo jej podstawą jest skośny kierunek linii lub układu elementów.

Należy podzielić wymiar w centymetrach przez 2,54. Na przykład 10 cm to około 3,94 cala.

Wymiar w calach mnoży się przez wymaganą rozdzielczość druku w ppi/dpi. Dla 10 cm przy 300 dpi: 3,94 × 300 ≈ 1181 px.

Obraz powinien mieć około 1181 × 1181 px, czyli około 1,4 mln pikseli. Najbliższa wyższa odpowiedź to 1,5 Mpx.

PPI oznacza liczbę pikseli obrazu na cal, a DPI liczbę punktów drukarki na cal. W zadaniach egzaminacyjnych terminy te bywają używane zamiennie przy obliczaniu rozmiaru obrazu do druku.

Wydruk może być nieostry, rozpikselowany lub pozbawiony szczegółów. Można go powiększyć interpolacją, ale nie odtworzy to rzeczywistych detali.

Należy pomnożyć szerokość przez wysokość w pikselach i podzielić wynik przez 1 000 000. Na przykład 1200 × 1200 px to 1,44 Mpx.

Polega na wykorzystaniu przekątnych i linii ukośnych w kadrze. Takie linie prowadzą wzrok widza i nadają zdjęciu dynamikę.

Mogą to być drogi, ścieżki, rzeki, schody, gałęzie, krawędzie budynków, cienie lub zbocza terenu. Ważne, aby układały się po skosie względem kadru.

Trójpodział dzieli kadr na trzy równe części w pionie i poziomie. Podział diagonalny opiera kompozycję na przekątnych i ukośnych kierunkach.

Linie biegnące po skosie często prowadzą wzrok od pierwszego planu do dalszych części obrazu. Dzięki temu zdjęcie wydaje się bardziej przestrzenne.

Kompozycja ukośna ogólnie wykorzystuje skosy, natomiast podział diagonalny silniej odnosi się do przekątnych kadru i prowadzenia obrazu po diagonalach.

Sprawdza się w fotografii krajobrazowej, architektonicznej, ulicznej i reportażowej. Jest przydatny wszędzie tam, gdzie występują naturalne linie prowadzące.

300 ppi zapewnia dobrą ostrość i szczegółowość obrazu przy typowej odległości oglądania folderów, ulotek i katalogów. Jest to bezpieczny standard, gdy nie znamy dokładnych wymagań drukarni.

PPI oznacza liczbę pikseli obrazu na cal wydruku, a DPI liczbę punktów, które może nanieść drukarka na cal. PPI dotyczy pliku cyfrowego, a DPI urządzenia drukującego.

72 ppi jest wartością typową dla grafiki ekranowej, a nie dla druku. Wydrukowany obraz w takiej rozdzielczości może być widocznie nieostry lub rozpikselowany.

Niższa rozdzielczość może być wystarczająca dla bardzo dużych wydruków oglądanych z daleka, np. banerów lub billboardów. Dla folderów reklamowych oglądanych z bliska standardem pozostaje 300 ppi.

Należy pomnożyć docelowy wymiar wydruku w calach przez wymaganą rozdzielczość PPI. Na przykład obraz o szerokości 8 cali przy 300 ppi powinien mieć 2400 pikseli szerokości.

Zmiana samej wartości PPI bez zwiększenia realnej liczby pikseli nie poprawi jakości obrazu. Obraz może mieć wtedy mały rozmiar wydruku albo wymagać interpolacji, która nie odtworzy prawdziwych detali.

Mniejsza liczba przysłony, np. f/5,6 zamiast f/11, oznacza większy otwór względny obiektywu. Powoduje to płytszą głębię ostrości, dzięki czemu tło łatwiej ulega rozmyciu.

Jeśli otwieramy przysłonę i wpuszczamy więcej światła, trzeba skrócić czas naświetlania. W pytaniu przejście z f/11 na f/5,6 daje o 2 EV więcej światła, więc czas należy skrócić z 1/60 s do 1/250 s.

Różnica wynosi 2 stopnie ekspozycji: f/11 → f/8 → f/5,6. Każdy krok w stronę mniejszej liczby przysłony podwaja ilość światła.

Przysłona f/5,6 zmniejsza głębię ostrości i daje rozmyte tło. Czas 1/250 s kompensuje większą ilość światła, zachowując takie samo naświetlenie jak 1/60 s przy f/11.

Ekwiwalentna ekspozycja to różne pary czasu i przysłony dające tę samą jasność zdjęcia. Zmieniają się jednak efekty uboczne, np. głębia ostrości lub sposób odwzorowania ruchu.

Należy użyć możliwie otwartej przysłony, dłuższej ogniskowej, podejść bliżej do fotografowanej osoby i zwiększyć odległość między modelem a tłem.

Ponieważ 4 × 5 cali to typowy format błony płaskiej używanej w aparatach wielkoformatowych. Aparaty średnioformatowe pracują zwykle na filmie zwojowym, np. typ 120.

Błona płaska ma postać pojedynczego arkusza, a film zwojowy jest nawinięty na rolkę. Błony płaskie stosuje się głównie w aparatach wielkoformatowych.

Kaseta chroni arkusz błony przed światłem i umożliwia jego umieszczenie w aparacie. Po założeniu kasety można odsłonić materiał tylko na czas ekspozycji.

Aparat średnioformatowy wykorzystuje mniejszy format obrazu, najczęściej na filmie zwojowym typu 120 lub 220. Nie rejestruje standardowego negatywu 4 × 5 cali.

Duży negatyw zawiera więcej szczegółów i pozwala uzyskać wysoką jakość obrazu oraz duże powiększenia. Ułatwia też precyzyjną pracę z kadrem.

Obraz ustawia się zwykle na matówce, obserwując odwrócony obraz rzutowany przez obiektyw. Następnie matówkę zastępuje się kasetą z błoną płaską.

Kaseta na błony płaskie służy do klasycznej fotochemicznej rejestracji obrazu na filmie. Przystawka skanująca rejestruje obraz cyfrowo i nie daje bezpośrednio czarno-białego negatywu na błonie.

Obiektyw długoogniskowy ma wąski kąt widzenia, dlatego pozwala „przybliżyć” odległy fragment budynku i wypełnić nim kadr bez konieczności podchodzenia bliżej.

Im dłuższa ogniskowa, tym większy wydaje się obiekt w kadrze przy tej samej odległości fotografowania. Krótsza ogniskowa obejmuje szerszy plan, ale oddalone detale są mniejsze.

Obiektyw długoogniskowy zawęża pole widzenia i eksponuje wybrany detal. Obiektyw szerokokątny obejmuje dużą część budynku lub wnętrza, ale może silniej zniekształcać perspektywę.

Obiektyw standardowy daje obraz zbliżony do naturalnego postrzegania i sprawdza się przy ogólnych ujęciach z umiarkowanej odległości. Nie jest jednak najlepszy do izolowania bardzo odległych szczegółów.

Obiektyw rybie oko ma bardzo szeroki kąt widzenia i silną dystorsję. Pokazuje dużą przestrzeń, ale odległe detale są małe i zniekształcone.

Długa ogniskowa zwiększa ryzyko poruszenia zdjęcia, dlatego często potrzebny jest krótszy czas migawki, statyw lub stabilizacja obrazu. Mogą też przeszkadzać drgania powietrza i spadek kontrastu.

Oznaczenie 135 informuje, że jest to błona małoobrazkowa, czyli film 35 mm w kasecie. Standardowo daje klatkę o wymiarach 24 × 36 mm.

Ponieważ pojedyncza klatka ma stosunkowo mały format w porównaniu z filmami średnioformatowymi lub błonami arkuszowymi. Typowy rozmiar kadru to 24 × 36 mm.

Film 135 to materiał małoobrazkowy 35 mm w kasecie, najczęściej o kadrze 24 × 36 mm. Film 120 to błona zwojowa używana w aparatach średnioformatowych.

Najczęściej znajduje się w metalowej kasecie i jest opisany jako 135 lub 35 mm. Stosuje się go w klasycznych aparatach małoobrazkowych.

Nie. Błona arkuszowa występuje w pojedynczych arkuszach, np. do aparatów wielkoformatowych. Numer 135 oznacza błonę małoobrazkową.

Film 135 stosowano powszechnie w fotografii amatorskiej, reporterskiej, dokumentalnej i artystycznej. Był popularny dzięki poręczności, dużej liczbie klatek i łatwej obsłudze.

Do matrycy dociera 4 razy mniej światła. Oznacza to zmniejszenie ekspozycji o 2 stopnie EV.

ISO trzeba zwiększyć czterokrotnie. Z ISO 100 należy przejść na ISO 400.

Ponieważ warunek zadania mówi, że przysłona ma pozostać stała. Kompensacja utraty światła musi więc nastąpić przez zmianę czułości ISO.

Zmiana z ISO 100 na ISO 400 to wzrost o 2 EV, ponieważ ISO 100 → 200 to jeden stopień, a 200 → 400 to drugi stopień.

Czterokrotne skrócenie czasu 1/30 s daje 1/120 s. W praktycznej skali aparatu najbliższą typową wartością jest 1/125 s.

To zapis czułości w dwóch skalach: ISO arytmetycznej i DIN. ISO 100 odpowiada 21° DIN.

Przy każdym podwojeniu czułości ISO wartość DIN rośnie o 3°. Dlatego ISO 100/21° → ISO 200/24° → ISO 400/27°.

Najczęściej są to blokowe artefakty kompresji, rozmycie drobnych szczegółów i zniekształcenia przy krawędziach. Są szczególnie widoczne przy mocnej kompresji.

JPEG zwykle stosuje kompresję stratną, czyli usuwa część informacji uznanych za mniej istotne wizualnie. Im silniejsza kompresja, tym mniejszy plik, ale gorsza jakość.

JPEG jest zazwyczaj stratny i przeznaczony do lekkiego zapisu oraz publikacji. TIFF częściej stosuje się do archiwizacji i pracy profesjonalnej, bo może zapisywać obraz bezstratnie.

RAW zawiera surowe dane z matrycy i nie jest typowym gotowym obrazem po silnej kompresji stratnej. Blokowe artefakty są charakterystyczne raczej dla mocno skompresowanego JPEG-a.

JPEG sprawdza się do publikacji w Internecie, przesyłania zdjęć i zapisu plików o małym rozmiarze. Jest dobry, gdy ważna jest kompatybilność i niewielka objętość pliku.

Każdy kolejny zapis z kompresją może pogarszać jakość obrazu. Artefakty stają się bardziej widoczne, a szczegóły stopniowo zanikają.

Należy wybrać wyższą jakość zapisu, unikać wielokrotnej rekompresji i zachować kopię roboczą w formacie bezstratnym, np. TIFF lub PSD.

GIF obsługuje tylko 256 kolorów, więc słabo oddaje płynne przejścia tonalne i bogactwo barw zdjęcia. Lepiej nadaje się do prostych grafik i animacji.