Pytania pomocnicze - AUD.02

Druk termiczny polega na punktowym podgrzewaniu specjalnego papieru termicznego. Pod wpływem ciepła papier zmienia barwę i tworzy widoczny obraz lub tekst.

Ponieważ obraz powstaje dzięki reakcji chemicznej warstwy papieru na ciepło. Materiałem tworzącym zapis jest sam papier termiczny.

Drukarka termiczna tworzy obraz przez ogrzewanie papieru termicznego. Drukarka laserowa używa tonera, który jest nanoszony elektrostatycznie i utrwalany na papierze.

Najczęściej używa się ich w kasach fiskalnych, terminalach płatniczych, drukarkach etykiet, biletomatach i urządzeniach wydających potwierdzenia.

Wydruki termiczne mogą z czasem blaknąć, szczególnie pod wpływem światła, wysokiej temperatury i kontaktu z niektórymi substancjami chemicznymi.

Nie. Technologia piezoelektryczna dotyczy drukarek atramentowych, w których krople tuszu są wypychane przez element piezoelektryczny, a nie przez reakcję papieru na ciepło.

Wyostrzanie polega na zwiększeniu kontrastu wzdłuż krawędzi obiektów. Dzięki temu detale wydają się bardziej wyraźne.

Filtry mogą automatycznie analizować obraz i modyfikować piksele w miejscach przejść tonalnych. To pozwala szybko wzmocnić kontury i detale.

Filtr wyostrzający poprawia widoczność detali, natomiast Wymazywacz usuwa fragmenty obrazu lub zawartość warstwy. Wymazywacz nie służy do wzmacniania krawędzi.

Gąbka służy do zmiany nasycenia barw w wybranych miejscach obrazu. Nie jest narzędziem do wyostrzania krawędzi.

Próg przekształca obraz na mocno kontrastowy, zwykle czarno-biały, według wybranej wartości jasności. Nie służy do naturalnego wzmacniania detali zdjęcia.

Zbyt mocne wyostrzanie może powodować obwódki, szum i nienaturalny wygląd obrazu. Efekt warto kontrolować w powiększeniu 100%.

Niebieski tworzy z żółtym bardzo silny kontrast barwny. Dzięki temu żółty obiekt wyraźnie odcina się od tła.

Kontrast barwny wynika z różnicy kolorów, np. żółty–niebieski. Kontrast jasnościowy wynika z różnicy między jasnym i ciemnym obszarem, np. biały–czarny.

Nie zawsze. Białe tło jest neutralne i często stosowane w fotografii katalogowej, ale nie daje najwyższego kontrastu barwnego z żółtym przedmiotem.

Tło może podkreślić obiekt albo go osłabić. Tło kontrastowe zwiększa czytelność i sprawia, że główny motyw bardziej przyciąga uwagę.

Dla czerwonego obiektu silnie kontrastowym tłem będzie zielone. To klasyczna para barw kontrastowych.

Zielony jest kolorem zbliżonym do żółtego, więc kontrast barwny jest mniejszy. Cytryna może mniej wyraźnie odcinać się od takiego tła.

Obraz rzeczywisty i odwrócony powstaje wtedy, gdy przedmiot znajduje się dalej niż ognisko soczewki, czyli x > f. Taki obraz można otrzymać na ekranie lub matrycy aparatu.

Gdy przedmiot jest za odległością 2f, obraz jest pomniejszony. W odległości 2f obraz ma taki sam rozmiar jak przedmiot, a między f i 2f jest powiększony.

Dwukrotne pomniejszenie oznacza skalę odwzorowania 1:2, czyli obraz jest dwa razy mniejszy od przedmiotu. Dla soczewki skupiającej taki obraz powstaje, gdy przedmiot znajduje się dalej niż 2f.

Z równania soczewki i skali odwzorowania wynika, że dla obrazu pomniejszonego 2 razy odległość przedmiotowa wynosi x = 3f. W odpowiedziach testowych odpowiada temu warunek x > 2f.

Skala 1:2 oznacza, że obraz przedmiotu na materiale światłoczułym lub matrycy jest dwa razy mniejszy od rzeczywistego przedmiotu. Jest to odwzorowanie pomniejszające.

Promienie po przejściu przez soczewkę biegną równolegle, więc obraz powstaje teoretycznie w nieskończoności. Nie uzyskuje się wtedy ostrego rzeczywistego obrazu na matrycy w typowym ustawieniu.

Przy x = 2f soczewka tworzy obraz rzeczywisty, odwrócony, ale tej samej wielkości co przedmiot. Nie jest to obraz pomniejszony dwukrotnie.

Kompozycję ukośną rozpoznaje się po dominującej linii lub układzie elementów biegnących po skosie kadru. Taki układ często tworzy wrażenie ruchu, dynamiki i napięcia.

Linia ukośna prowadzi wzrok widza przez kadr i wzmacnia dynamikę obrazu. Może też dzielić zdjęcie na wyraźne części, np. jasną i ciemną.

Kompozycja pionowa opiera się na liniach biegnących z góry na dół kadru, np. sylwetkach, kolumnach lub drzewach. Kompozycja ukośna wykorzystuje linie ustawione pod kątem, czyli po przekątnej lub skosie.

Ponieważ granica między wodą a podłożem przebiega po skosie kadru i staje się głównym elementem organizującym obraz. To właśnie ona nadaje zdjęciu diagonalny układ.

Kompozycja ukośna zwykle daje efekt dynamiki, ruchu i większego napięcia niż układ poziomy lub pionowy. Sprawia, że zdjęcie wydaje się mniej statyczne.

Kompozycja symetryczna opiera się na równowadze elementów po obu stronach osi kadru. Kompozycja ukośna nie musi być symetryczna, bo jej podstawą jest skośny kierunek linii lub układu elementów.

Należy podzielić wymiar w centymetrach przez 2,54. Na przykład 10 cm to około 3,94 cala.

Wymiar w calach mnoży się przez wymaganą rozdzielczość druku w ppi/dpi. Dla 10 cm przy 300 dpi: 3,94 × 300 ≈ 1181 px.

Obraz powinien mieć około 1181 × 1181 px, czyli około 1,4 mln pikseli. Najbliższa wyższa odpowiedź to 1,5 Mpx.

PPI oznacza liczbę pikseli obrazu na cal, a DPI liczbę punktów drukarki na cal. W zadaniach egzaminacyjnych terminy te bywają używane zamiennie przy obliczaniu rozmiaru obrazu do druku.

Wydruk może być nieostry, rozpikselowany lub pozbawiony szczegółów. Można go powiększyć interpolacją, ale nie odtworzy to rzeczywistych detali.

Należy pomnożyć szerokość przez wysokość w pikselach i podzielić wynik przez 1 000 000. Na przykład 1200 × 1200 px to 1,44 Mpx.

Polega na wykorzystaniu przekątnych i linii ukośnych w kadrze. Takie linie prowadzą wzrok widza i nadają zdjęciu dynamikę.

Mogą to być drogi, ścieżki, rzeki, schody, gałęzie, krawędzie budynków, cienie lub zbocza terenu. Ważne, aby układały się po skosie względem kadru.

Trójpodział dzieli kadr na trzy równe części w pionie i poziomie. Podział diagonalny opiera kompozycję na przekątnych i ukośnych kierunkach.

Linie biegnące po skosie często prowadzą wzrok od pierwszego planu do dalszych części obrazu. Dzięki temu zdjęcie wydaje się bardziej przestrzenne.

Kompozycja ukośna ogólnie wykorzystuje skosy, natomiast podział diagonalny silniej odnosi się do przekątnych kadru i prowadzenia obrazu po diagonalach.

Sprawdza się w fotografii krajobrazowej, architektonicznej, ulicznej i reportażowej. Jest przydatny wszędzie tam, gdzie występują naturalne linie prowadzące.

300 ppi zapewnia dobrą ostrość i szczegółowość obrazu przy typowej odległości oglądania folderów, ulotek i katalogów. Jest to bezpieczny standard, gdy nie znamy dokładnych wymagań drukarni.

PPI oznacza liczbę pikseli obrazu na cal wydruku, a DPI liczbę punktów, które może nanieść drukarka na cal. PPI dotyczy pliku cyfrowego, a DPI urządzenia drukującego.

72 ppi jest wartością typową dla grafiki ekranowej, a nie dla druku. Wydrukowany obraz w takiej rozdzielczości może być widocznie nieostry lub rozpikselowany.

Niższa rozdzielczość może być wystarczająca dla bardzo dużych wydruków oglądanych z daleka, np. banerów lub billboardów. Dla folderów reklamowych oglądanych z bliska standardem pozostaje 300 ppi.

Należy pomnożyć docelowy wymiar wydruku w calach przez wymaganą rozdzielczość PPI. Na przykład obraz o szerokości 8 cali przy 300 ppi powinien mieć 2400 pikseli szerokości.

Zmiana samej wartości PPI bez zwiększenia realnej liczby pikseli nie poprawi jakości obrazu. Obraz może mieć wtedy mały rozmiar wydruku albo wymagać interpolacji, która nie odtworzy prawdziwych detali.

Mniejsza liczba przysłony, np. f/5,6 zamiast f/11, oznacza większy otwór względny obiektywu. Powoduje to płytszą głębię ostrości, dzięki czemu tło łatwiej ulega rozmyciu.

Jeśli otwieramy przysłonę i wpuszczamy więcej światła, trzeba skrócić czas naświetlania. W pytaniu przejście z f/11 na f/5,6 daje o 2 EV więcej światła, więc czas należy skrócić z 1/60 s do 1/250 s.

Różnica wynosi 2 stopnie ekspozycji: f/11 → f/8 → f/5,6. Każdy krok w stronę mniejszej liczby przysłony podwaja ilość światła.

Przysłona f/5,6 zmniejsza głębię ostrości i daje rozmyte tło. Czas 1/250 s kompensuje większą ilość światła, zachowując takie samo naświetlenie jak 1/60 s przy f/11.

Ekwiwalentna ekspozycja to różne pary czasu i przysłony dające tę samą jasność zdjęcia. Zmieniają się jednak efekty uboczne, np. głębia ostrości lub sposób odwzorowania ruchu.

Należy użyć możliwie otwartej przysłony, dłuższej ogniskowej, podejść bliżej do fotografowanej osoby i zwiększyć odległość między modelem a tłem.

Ponieważ 4 × 5 cali to typowy format błony płaskiej używanej w aparatach wielkoformatowych. Aparaty średnioformatowe pracują zwykle na filmie zwojowym, np. typ 120.

Błona płaska ma postać pojedynczego arkusza, a film zwojowy jest nawinięty na rolkę. Błony płaskie stosuje się głównie w aparatach wielkoformatowych.

Kaseta chroni arkusz błony przed światłem i umożliwia jego umieszczenie w aparacie. Po założeniu kasety można odsłonić materiał tylko na czas ekspozycji.

Aparat średnioformatowy wykorzystuje mniejszy format obrazu, najczęściej na filmie zwojowym typu 120 lub 220. Nie rejestruje standardowego negatywu 4 × 5 cali.

Duży negatyw zawiera więcej szczegółów i pozwala uzyskać wysoką jakość obrazu oraz duże powiększenia. Ułatwia też precyzyjną pracę z kadrem.

Obraz ustawia się zwykle na matówce, obserwując odwrócony obraz rzutowany przez obiektyw. Następnie matówkę zastępuje się kasetą z błoną płaską.

Kaseta na błony płaskie służy do klasycznej fotochemicznej rejestracji obrazu na filmie. Przystawka skanująca rejestruje obraz cyfrowo i nie daje bezpośrednio czarno-białego negatywu na błonie.