Pytania pomocnicze - AUD.02

Filtry zmieniają barwę światła padającego na papier, a tym samym regulują kontrast odbitki. Pozwalają uzyskać różne gradacje na tym samym papierze.

Kontrast zmniejsza filtr żółty. Daje on bardziej miękką odbitkę z łagodniejszym przejściem tonalnym.

Kontrast zwiększa filtr purpurowy, magenta lub fioletowy. Powoduje on uzyskanie twardszej gradacji obrazu.

Gradacja określa kontrastowość papieru fotograficznego. Niska gradacja daje obraz miękki, a wysoka gradacja daje obraz kontrastowy.

Papier stałogradacyjny ma z góry określony kontrast. Papier wielokontrastowy pozwala zmieniać kontrast odbitki za pomocą filtrów barwnych.

Filtry można umieszczać w szufladzie filtracyjnej, pod obiektywem lub ustawiać ich wartości w głowicy filtracyjnej powiększalnika.

Sensytometr służy do kontrolowanego naświetlania próbek materiału światłoczułego znanymi dawkami światła. Dzięki temu można ocenić światłoczułość i właściwości materiału fotograficznego.

Sensytometr naświetla próbkę materiału światłoczułego, a densytometr mierzy gęstość optyczną już wywołanej próbki. W badaniach sensytometrycznych często używa się obu urządzeń.

Sensytogram to próbka materiału światłoczułego naświetlona stopniowanymi dawkami światła. Po wywołaniu służy do oceny reakcji materiału na ekspozycję.

Stopniowanie ekspozycji pozwala sprawdzić, jak materiał reaguje na różne ilości światła. Na tej podstawie można określić m.in. czułość, kontrastowość i zakres użyteczny materiału.

Emulsja fotograficzna zawiera związki światłoczułe, najczęściej halogenki srebra. To ona reaguje na światło i umożliwia powstanie obrazu utajonego.

Pehametr mierzy pH roztworów, np. chemikaliów fotograficznych. Nie służy do naświetlania próbek ani oceny ich reakcji na światło.

Można określić m.in. światłoczułość, kontrastowość, zadymienie oraz przebieg krzywej charakterystycznej materiału. Dane te pomagają ocenić jakość i przydatność materiału.

To materiał fotograficzny, który po obróbce daje obraz pozytywowy, czyli diapozytyw. Obraz końcowy ma prawidłowe jasności i barwy bez potrzeby wykonywania odbitki z negatywu.

Pierwsze wywoływanie tworzy srebrny obraz negatywowy z naświetlonych halogenków srebra. Pozostałe, niewywołane halogenki są później wykorzystane do utworzenia obrazu pozytywowego.

Przerywanie zatrzymuje działanie wywoływacza czarno-białego. Zapobiega dalszemu, niekontrolowanemu wywoływaniu obrazu.

Odbielanie usuwa lub przekształca srebrny obraz powstały w pierwszym wywoływaniu. Dzięki temu możliwe jest dalsze utworzenie obrazu barwnego.

Zadymianie powoduje uaktywnienie pozostałych nienaświetlonych halogenków srebra. Przygotowuje je do wywoływania barwnego i utworzenia obrazu pozytywowego.

Po zadymianiu pozostałe halogenki srebra mogą zostać wywołane i utworzyć barwny obraz pozytywowy. Bez tego etapu obraz barwny nie powstałby prawidłowo.

Materiał odwracalny wymaga etapów prowadzących do uzyskania pozytywu, m.in. pierwszego wywoływania czarno-białego i zadymiania. Negatyw barwny jest obrabiany prościej, typowo przez wywoływanie barwne, wybielanie, utrwalanie i płukanie.

Prawidłowa kolejność to: wywoływanie czarno-białe, przerywanie, odbielanie, zadymianie, wywoływanie barwne, utrwalanie, płukanie.

Twarda gradacja oznacza, że papier daje obraz o wysokim kontraście: jasne partie są bardzo jasne, a ciemne bardzo ciemne. Stosuje się ją, gdy chcemy zwiększyć kontrast pozytywu.

Papier twardy silniej rozdziela różnice tonalne negatywu. Dzięki temu pozytyw ma większy kontrast niż przy papierze normalnym lub miękkim.

Papier miękki stosuje się wtedy, gdy negatyw jest zbyt kontrastowy i trzeba obniżyć kontrast odbitki. Pozwala uzyskać łagodniejsze przejścia tonalne.

Zalecany gradient oznacza prawidłową kontrastowość negatywu po wywołaniu. Taki negatyw zwykle kopiuje się na papierze normalnym, jeśli celem jest standardowy kontrast odbitki.

Papier normalny daje przeciętny kontrast, miękki obniża kontrast, a twardy go zwiększa. Dobór gradacji zależy od kontrastu negatywu i zamierzonego efektu.

Papier wielokontrastowy zmienia kontrast w zależności od użytego filtra lub ustawień głowicy filtracyjnej. Filtry o wyższej gradacji dają bardziej kontrastowy obraz.

Może wpływać na wymagany czas naświetlania, szczególnie przy papierach wielokontrastowych i filtrach. Po zmianie gradacji często trzeba wykonać nową próbkę naświetlania.

Oryginał jest nieprzezroczysty i sztywny, więc skanuje się go w świetle odbitym, układając na szybie skanera. Do takich materiałów najlepiej nadaje się skaner płaski.

Oryginał refleksyjny odbija światło, np. odbitka lub wydruk. Oryginał transparentny przepuszcza światło, np. negatyw, slajd lub diapozytyw.

Duża dynamika skanowania oznacza zdolność skanera do rejestrowania szczegółów zarówno w jasnych, jak i bardzo ciemnych partiach obrazu.

Przy małej dynamice skaner może zgubić szczegóły w cieniach lub światłach. Obszary o dużej gęstości optycznej mogą zostać odwzorowane jako jednolite plamy.

Skaner do filmów jest przeznaczony do materiałów transparentnych, takich jak negatywy i slajdy. W pytaniu oryginał jest nieprzezroczysty, więc wymaga skanowania refleksyjnego.

Skaner bębnowy może mieć dużą dynamikę, ale nie jest typowym wyborem dla sztywnego, nieprzezroczystego oryginału. W pytaniu kluczowe są: podłoże sztywne, refleksyjne i potrzeba skanera płaskiego.

Im większa gęstość optyczna elementów obrazu, tym większa powinna być dynamika skanowania. Pozwala to zachować szczegóły w ciemnych fragmentach oryginału.

Stosuje się zależność: rozdzielczość skanowania = rozdzielczość wydruku × wymiar wydruku / wymiar oryginału. Jeśli oryginał jest większy od wydruku, wymagana rozdzielczość skanowania jest mniejsza.

Zdjęcie 20 × 30 cm jest zmniejszane do 10 × 15 cm, czyli dwukrotnie. Aby na wydruku uzyskać 300 dpi, skan wystarczy wykonać z rozdzielczością 300 / 2 = 150 PPI.

PPI oznacza liczbę pikseli na cal obrazu cyfrowego, a DPI liczbę punktów drukowanych na cal przez urządzenie drukujące. W praktyce egzaminacyjnej pojęcia te bywają używane zamiennie przy obliczeniach rozdzielczości obrazu.

Na wydruku może zabraknąć szczegółów, a obraz będzie wyglądał na miękki, rozmyty lub rozpikselowany. Program może próbować uzupełnić brakujące piksele przez interpolację, ale nie odtworzy rzeczywistych detali.

Nie zawsze. Wyższa rozdzielczość daje większy plik i może być przydatna do retuszu lub większych odbitek, ale powyżej realnej rozdzielczości oryginału nie zwiększa ilości szczegółów.

Oba formaty mają te same proporcje boków 2:3, więc obraz można zmniejszyć bez kadrowania. Dzięki temu obliczenie rozdzielczości jest proste i jednakowe dla obu wymiarów.

Szybka maska służy do tworzenia i precyzyjnej edycji zaznaczeń. Ułatwia wyodrębnienie obiektu z obrazu.

Zwykłe zaznaczenie pokazuje tylko granicę obszaru, a szybka maska pozwala malować i korygować zaznaczenie jak obraz. Dzięki temu łatwiej dopracować szczegóły.

Pipeta pobiera próbkę koloru z obrazu. Nie tworzy zaznaczenia ani nie oddziela obiektu od tła.

Narzędzia zaznaczania wyznaczają obszar obrazu, który ma zostać skopiowany, wycięty lub edytowany. Szybka maska jest jednym ze sposobów dopracowania takiego zaznaczenia.

Warto jej użyć, gdy obiekt ma nieregularny kształt, miękkie krawędzie lub wiele szczegółów. Pozwala wtedy dokładniej oddzielić go od tła.

Wyostrzenie zwiększa kontrast krawędzi i pozorną ostrość obrazu, ale samo nie wyodrębnia obiektu. Nie zastępuje narzędzi zaznaczania ani maskowania.

TIFF może zapisywać obraz w wysokiej jakości i zachowywać dodatkowe informacje, w tym warstwy, jeśli zostanie zapisany z odpowiednimi ustawieniami. Dlatego nadaje się do archiwizacji plików graficznych przeznaczonych do dalszej edycji.

JPEG nie zapisuje warstw, tylko spłaszczony obraz. Dodatkowo stosuje kompresję stratną, która może obniżać jakość obrazu.

Plik roboczy zachowuje elementy potrzebne do dalszej edycji, np. warstwy, maski i tekst. Plik końcowy, np. JPEG, jest zwykle spłaszczony i przygotowany do publikacji lub podglądu.

Nie. TIFF może zachowywać warstwy, ale tylko wtedy, gdy program i ustawienia zapisu na to pozwalają. Plik TIFF może być również zapisany jako spłaszczony obraz.

Najczęściej używa się formatu PSD, ponieważ jest natywnym formatem Photoshopa i zapisuje warstwy, maski, teksty oraz ustawienia edycji.

Zachowanie warstw umożliwia późniejszą poprawę projektu bez rozpoczynania pracy od początku. Można edytować oddzielnie tekst, tło, retusz, korekty i efekty.

Spłaszczenie obrazu polega na połączeniu wszystkich warstw w jedną warstwę bitmapową. Po spłaszczeniu traci się możliwość niezależnej edycji wcześniejszych elementów.

Zasada trójpodziału polega na podzieleniu kadru dwiema liniami pionowymi i dwiema poziomymi na dziewięć równych pól. Najważniejsze elementy zdjęcia umieszcza się wzdłuż tych linii lub w miejscach ich przecięcia.

Mocne punkty to miejsca przecięcia linii trójpodziału. Umieszczenie w nich głównego motywu zwykle wzmacnia kompozycję i przyciąga uwagę odbiorcy.

Centralne umieszczenie obiektu może dawać statyczny, mniej dynamiczny efekt. Przesunięcie motywu do mocnego punktu często tworzy ciekawszą i bardziej naturalną kompozycję.

W krajobrazie linię horyzontu można umieścić na górnej lub dolnej linii trójpodziału. Pozwala to zdecydować, czy ważniejsze w kadrze jest niebo, czy ziemia.

W portrecie oczy fotografowanej osoby często umieszcza się w pobliżu górnej linii trójpodziału lub jednego z mocnych punktów. Pomaga to uzyskać harmonijny i czytelny kadr.

Nie. Jest to reguła kompozycyjna ułatwiająca budowanie kadru, ale można ją świadomie łamać, np. stosując kompozycję centralną lub symetryczną.

Plan pełny pokazuje całą sylwetkę fotografowanej osoby, od stóp do głowy. Postać jest głównym tematem kadru, ale widać też część otoczenia.

W planie pełnym widoczna jest cała postać. W planie amerykańskim kadr obejmuje osobę mniej więcej od kolan lub połowy ud w górę.

Plan średni pokazuje postać zwykle od pasa w górę. Plan pełny obejmuje całą sylwetkę, łącznie ze stopami.

Plan pełny stosuje się, gdy ważna jest cała sylwetka, poza, ubiór lub relacja postaci z otoczeniem. Jest częsty w fotografii modowej, portretowej i reportażowej.

Tak, ponieważ przy pokazaniu całej postaci zwykle widać więcej przestrzeni wokół modela. Tło powinno wspierać kompozycję i nie odciągać uwagi od osoby.

Plan ogólny pokazuje szerzej miejsce akcji i otoczenie, a postać może być tylko jednym z elementów kadru. W pytaniu chodzi o portretowy kadr całej osoby, czyli plan pełny.