Pytania pomocnicze - AUD.02

Elementy kadru rozchodzą się od środka ku krawędziom. Wzrok widza jest prowadzony z centrum obrazu na zewnątrz.

Kompozycja symetryczna opiera się na równowadze po obu stronach osi. Kompozycja odśrodkowa opiera się na promienistym kierunku elementów od centrum ku brzegom.

Papryczki są ułożone tak, że ich kształty i kierunki wychodzą z okolic środka kadru w różne strony. Tworzy to wrażenie rozchodzenia się elementów na zewnątrz.

Nie. Może być nieregularna, jeśli nadal widać główną zasadę: rozchodzenie się elementów od środka kadru.

Perspektywa dotyczy punktu widzenia i sposobu przedstawienia przestrzeni. Kompozycja dotyczy rozmieszczenia elementów w kadrze.

Gdy linie równoległe w rzeczywistości wydają się na zdjęciu zbiegać w oddali. Typowym przykładem są tory, droga lub korytarz.

Gdy fotografuje się z góry, z wysokiego punktu widzenia. Pozwala to dobrze pokazać układ obiektów na powierzchni.

W orientacji pionowej wysokość kadru jest większa niż szerokość. W orientacji poziomej szerokość kadru jest większa niż wysokość.

Ponieważ proporcje pionowego kadru dobrze pasują do ludzkiej twarzy i sylwetki. Pozwalają skupić uwagę na fotografowanej osobie.

Dla fotografii krajobrazowej typowa jest orientacja pozioma. Umożliwia pokazanie szerokiej przestrzeni i horyzontu.

Nie. Portret może być także poziomy, jeśli fotograf chce pokazać otoczenie, gest, relację z tłem lub zastosować nietypową kompozycję.

Orientacja pionowa podkreśla wysokość i skupia uwagę na głównym obiekcie. Orientacja pozioma lepiej pokazuje przestrzeń i układ elementów w scenie.

Linie wiodące to widoczne lub sugerowane linie w kadrze, które kierują wzrok odbiorcy ku głównemu motywowi albo w głąb zdjęcia. Mogą nimi być drogi, tory, krawędzie budynków, rzędy okien lub linie perspektywy.

Krawędzie elewacji i pionowe podziały budynku zbiegają się ku górze, prowadząc wzrok w stronę szczytu. Efekt ten wzmacnia perspektywa żabia i fotografowanie z dołu.

Linie wiodące prowadzą wzrok w określonym kierunku, zwykle do ważnego punktu kadru. Obramowanie polega na otoczeniu głównego motywu elementami kadru, np. oknem, drzwiami, gałęziami lub łukiem.

Perspektywa żabia, czyli fotografowanie z niskiego punktu widzenia ku górze, podkreśla wysokość obiektu i nadaje mu monumentalny charakter. Często powoduje też zbieganie się linii pionowych.

Konwergencja linii pionowych to efekt pozornego zbiegania się pionowych krawędzi ku górze lub ku dołowi. Występuje często przy fotografowaniu wysokich budynków z aparatem skierowanym pod kątem.

Są skuteczne, gdy prowadzą wzrok do głównego tematu zdjęcia lub wzmacniają wrażenie głębi. Dobrze działają w fotografii architektury, krajobrazu, ulicznej i reportażowej.

Na zdjęciu najważniejszy efekt kompozycyjny wynika z mocnych linii elewacji zbiegających się ku górze, a nie z rozmieszczenia obiektów według proporcji 1:1,618. Dlatego właściwym rozpoznaniem są linie wiodące.

Żółty i niebieski są barwami dopełniającymi, czyli leżą naprzeciw siebie na kole barw. Takie zestawienie daje bardzo silny kontrast kolorystyczny.

Barwy dopełniające to pary kolorów, które najmocniej się od siebie odróżniają, np. żółty–niebieski, czerwony–zielony, pomarańczowy–cyjan. Stosuje się je, aby obiekt wyraźnie odcinał się od tła.

Kontrast kolorystyczny wynika z różnicy barw, np. żółty obiekt na niebieskim tle. Kontrast jasnościowy wynika z różnicy jasności, np. jasny obiekt na ciemnym tle.

Nie. Białe tło może dać kontrast jasnościowy, ale nie jest barwą dopełniającą dla żółtego, więc nie zapewnia maksymalnego kontrastu kolorystycznego.

Na kole barw szuka się koloru leżącego naprzeciw barwy fotografowanego obiektu. Taki kolor tła zwykle daje najsilniejsze odcięcie obiektu od otoczenia.

Softbox powiększa powierzchnię świecenia i przepuszcza światło przez materiał dyfuzyjny. Dzięki temu światło staje się miękkie, bardziej równomierne i daje łagodniejsze cienie.

Softbox rozprasza i zmiękcza światło. Wrota służą głównie do ograniczania kierunku padania światła i modelowania jego kształtu.

Tubus, czyli strumiennica, zawęża i skupia wiązkę światła. Daje światło kierunkowe, a nie szerokie i równomiernie rozproszone.

Lampę błyskową stosuje się, gdy potrzebna jest duża moc światła, krótki czas błysku lub zamrożenie ruchu. Jest bardzo przydatna w fotografii studyjnej i produktowej.

Miękkość światła zależy głównie od wielkości pozornego źródła światła względem fotografowanego obiektu oraz od odległości lampy. Im większe i bliższe źródło, tym światło jest miększe.

Należy użyć dużego źródła światła rozproszonego, np. lampy błyskowej z dużym softboksem. W razie potrzeby stosuje się więcej niż jedną lampę, aby wyrównać jasność na całej powierzchni obiektu.

Reflektor daje światło bardziej kierunkowe, kontrastowe i twardsze. Softbox daje światło szersze, miększe i bardziej równomierne.

Organizacja planu to przygotowanie miejsca, sprzętu, tła i oświetlenia. Rejestracja obrazu to właściwe wykonanie zdjęcia i zapis obrazu.

Ponieważ rejestracja obrazu jest etapem fotografowania, a nie tylko przygotowaniem planu. Obejmuje wykonanie zdjęcia.

Należą do nich m.in. wybór tła, montaż sprzętu, ustawienie oświetlenia, dobór akcesoriów i pomiar światła.

Tak. Służy sprawdzeniu działania lampy i poprawności ustawień oświetlenia przed wykonaniem zdjęcia.

Pomiar pozwala dobrać prawidłową ekspozycję i ocenić, czy oświetlenie obiektu jest wystarczające oraz równomierne.

To ustalenie różnicy jasności między partiami oświetlonymi i zacienionymi. Wpływa na charakter zdjęcia, np. miękki lub dramatyczny efekt.

Tak, wybór aparatu, obiektywu, statywu czy lamp należy do przygotowania planu. Samo wykonanie zdjęcia jest już jednak rejestracją obrazu.

Redukcja polega na przekształceniu naświetlonych halogenków srebra w srebro metaliczne. To srebro tworzy widoczny obraz fotograficzny.

W miejscach naświetlonych powstają centra wywoływalne, które ułatwiają redukcję halogenków srebra. Dlatego te obszary szybciej i intensywniej przekształcają się w srebro metaliczne.

Wywoływanie ujawnia obraz przez redukcję naświetlonych halogenków srebra. Utrwalanie usuwa nienaświetlone halogenki srebra, aby materiał nie reagował już na światło.

Kąpiel pośrednia, zwana też przerywającą, zatrzymuje działanie wywoływacza. Chroni przed dalszym, niekontrolowanym wywoływaniem obrazu.

Kąpiel końcowa poprawia jakość schnięcia materiału i ogranicza powstawanie zacieków. Nie odpowiada jednak za redukcję halogenków srebra.

Obraz utajony to niewidoczny zapis obrazu powstały w emulsji po naświetleniu. Staje się widoczny dopiero podczas wywoływania.

Zależy głównie od ilości światła, które zadziałało na emulsję, oraz od przebiegu wywoływania. Silniej naświetlone miejsca zwykle dają większą ilość srebra metalicznego.

Czas 1/15 s jest znacznie dłuższy, więc obiekt zdąży przesunąć się podczas naświetlania. Przy 1/1000 s ruch trwa zbyt krótko, aby zostawić wyraźną smugę.

Krótki czas stosuje się wtedy, gdy chce się zamrozić ruch, np. w sporcie, fotografii zwierząt lub dynamicznych scenach ulicznych.

Rozmycie ruchu dotyczy poruszającego się obiektu przy względnie stabilnym aparacie. Poruszenie zdjęcia powstaje, gdy w czasie naświetlania drgnie cały aparat.

Należy ustawić dłuższy czas migawki i unieruchomić aparat, najlepiej na statywie. Wtedy tło pozostaje ostre, a poruszające się elementy zostają rozmyte.

W trybie T/Tv fotograf wybiera czas otwarcia migawki, np. 1/15 s, a aparat dobiera przysłonę. Ułatwia to kontrolę nad sposobem pokazania ruchu.

Dłuższy czas wpuszcza więcej światła na matrycę lub film, więc zdjęcie może zostać prześwietlone. Trzeba wtedy dobrać przysłonę, ISO lub użyć filtra szarego.

f/2 oznacza szeroko otwartą przysłonę, która powoduje małą głębię ostrości. Dzięki temu obiekt na pierwszym planie może być ostry, a tło rozmyte.

Mała liczba przysłony oznacza duży otwór przysłony. Do aparatu wpada więcej światła, a głębia ostrości jest mniejsza.

Większe wartości przysłony, np. f/8, f/11 lub f/22, zwiększają głębię ostrości. Wtedy większa część zdjęcia, także tło, jest ostra.

Małą głębię ostrości stosuje się m.in. w portretach, fotografii detalu i zdjęciach produktowych. Pomaga odseparować główny temat od tła.

Im bliżej znajduje się aparat względem fotografowanego obiektu, tym łatwiej uzyskać rozmyte tło. Efekt wzmacnia także większa odległość obiektu od tła.

Dłuższa ogniskowa ułatwia uzyskanie rozmytego tła i silniejszej separacji planów. Dlatego w portretach często stosuje się obiektywy długoogniskowe lub portretowe.

Filtr IR przepuszcza promieniowanie podczerwone, a w dużym stopniu blokuje światło widzialne. Dzięki temu można rejestrować obraz charakterystyczny dla fotografii podczerwonej.

Filtr UV ogranicza promieniowanie ultrafioletowe, a nie podczerwone. Nie zapewnia efektu typowego dla fotografii IR.

Filtr IR selektywnie przepuszcza podczerwień, natomiast filtr polaryzacyjny redukuje odbicia i zwiększa nasycenie barw. Są przeznaczone do innych zadań fotograficznych.

Roślinność często staje się bardzo jasna, niebo ciemniejsze, a kontrast sceny wygląda nietypowo. Obraz może mieć surrealistyczny charakter.

Nie każdy w takim samym stopniu. Wiele aparatów ma przed matrycą filtr blokujący podczerwień, dlatego do fotografii IR często stosuje się długie czasy naświetlania albo specjalnie przerobione aparaty.