Pytania pomocnicze - AUD.02

Szybka maska służy do tworzenia i precyzyjnej edycji zaznaczeń. Ułatwia wyodrębnienie obiektu z obrazu.

Zwykłe zaznaczenie pokazuje tylko granicę obszaru, a szybka maska pozwala malować i korygować zaznaczenie jak obraz. Dzięki temu łatwiej dopracować szczegóły.

Pipeta pobiera próbkę koloru z obrazu. Nie tworzy zaznaczenia ani nie oddziela obiektu od tła.

Narzędzia zaznaczania wyznaczają obszar obrazu, który ma zostać skopiowany, wycięty lub edytowany. Szybka maska jest jednym ze sposobów dopracowania takiego zaznaczenia.

Warto jej użyć, gdy obiekt ma nieregularny kształt, miękkie krawędzie lub wiele szczegółów. Pozwala wtedy dokładniej oddzielić go od tła.

Wyostrzenie zwiększa kontrast krawędzi i pozorną ostrość obrazu, ale samo nie wyodrębnia obiektu. Nie zastępuje narzędzi zaznaczania ani maskowania.

TIFF może zapisywać obraz w wysokiej jakości i zachowywać dodatkowe informacje, w tym warstwy, jeśli zostanie zapisany z odpowiednimi ustawieniami. Dlatego nadaje się do archiwizacji plików graficznych przeznaczonych do dalszej edycji.

JPEG nie zapisuje warstw, tylko spłaszczony obraz. Dodatkowo stosuje kompresję stratną, która może obniżać jakość obrazu.

Plik roboczy zachowuje elementy potrzebne do dalszej edycji, np. warstwy, maski i tekst. Plik końcowy, np. JPEG, jest zwykle spłaszczony i przygotowany do publikacji lub podglądu.

Nie. TIFF może zachowywać warstwy, ale tylko wtedy, gdy program i ustawienia zapisu na to pozwalają. Plik TIFF może być również zapisany jako spłaszczony obraz.

Najczęściej używa się formatu PSD, ponieważ jest natywnym formatem Photoshopa i zapisuje warstwy, maski, teksty oraz ustawienia edycji.

Zachowanie warstw umożliwia późniejszą poprawę projektu bez rozpoczynania pracy od początku. Można edytować oddzielnie tekst, tło, retusz, korekty i efekty.

Spłaszczenie obrazu polega na połączeniu wszystkich warstw w jedną warstwę bitmapową. Po spłaszczeniu traci się możliwość niezależnej edycji wcześniejszych elementów.

Zasada trójpodziału polega na podzieleniu kadru dwiema liniami pionowymi i dwiema poziomymi na dziewięć równych pól. Najważniejsze elementy zdjęcia umieszcza się wzdłuż tych linii lub w miejscach ich przecięcia.

Mocne punkty to miejsca przecięcia linii trójpodziału. Umieszczenie w nich głównego motywu zwykle wzmacnia kompozycję i przyciąga uwagę odbiorcy.

Centralne umieszczenie obiektu może dawać statyczny, mniej dynamiczny efekt. Przesunięcie motywu do mocnego punktu często tworzy ciekawszą i bardziej naturalną kompozycję.

W krajobrazie linię horyzontu można umieścić na górnej lub dolnej linii trójpodziału. Pozwala to zdecydować, czy ważniejsze w kadrze jest niebo, czy ziemia.

W portrecie oczy fotografowanej osoby często umieszcza się w pobliżu górnej linii trójpodziału lub jednego z mocnych punktów. Pomaga to uzyskać harmonijny i czytelny kadr.

Nie. Jest to reguła kompozycyjna ułatwiająca budowanie kadru, ale można ją świadomie łamać, np. stosując kompozycję centralną lub symetryczną.

Plan pełny pokazuje całą sylwetkę fotografowanej osoby, od stóp do głowy. Postać jest głównym tematem kadru, ale widać też część otoczenia.

W planie pełnym widoczna jest cała postać. W planie amerykańskim kadr obejmuje osobę mniej więcej od kolan lub połowy ud w górę.

Plan średni pokazuje postać zwykle od pasa w górę. Plan pełny obejmuje całą sylwetkę, łącznie ze stopami.

Plan pełny stosuje się, gdy ważna jest cała sylwetka, poza, ubiór lub relacja postaci z otoczeniem. Jest częsty w fotografii modowej, portretowej i reportażowej.

Tak, ponieważ przy pokazaniu całej postaci zwykle widać więcej przestrzeni wokół modela. Tło powinno wspierać kompozycję i nie odciągać uwagi od osoby.

Plan ogólny pokazuje szerzej miejsce akcji i otoczenie, a postać może być tylko jednym z elementów kadru. W pytaniu chodzi o portretowy kadr całej osoby, czyli plan pełny.

To kadr pokazujący postać od głowy do mniej więcej połowy uda. Pozwala jednocześnie pokazać twarz, gesty rąk i część otoczenia.

Plan pełny pokazuje całą postać od stóp do głowy. Plan amerykański ucina sylwetkę około połowy uda.

Plan średni obejmuje najczęściej postać od pasa w górę. Plan amerykański jest szerszy, bo pokazuje postać do połowy uda.

Nazwa pochodzi z westernów, gdzie taki kadr umożliwiał pokazanie bohatera wraz z pasem i kaburą. Był praktyczny do scen pojedynków.

Sprawdza się, gdy trzeba pokazać postać, jej gesty oraz fragment otoczenia. Jest używany w portrecie, reportażu, fotografii modowej i filmie.

Zbliżenie koncentruje się na twarzy lub szczególe. Plan amerykański pokazuje większą część sylwetki, aż do połowy uda.

Elementy kadru rozchodzą się od środka ku krawędziom. Wzrok widza jest prowadzony z centrum obrazu na zewnątrz.

Kompozycja symetryczna opiera się na równowadze po obu stronach osi. Kompozycja odśrodkowa opiera się na promienistym kierunku elementów od centrum ku brzegom.

Papryczki są ułożone tak, że ich kształty i kierunki wychodzą z okolic środka kadru w różne strony. Tworzy to wrażenie rozchodzenia się elementów na zewnątrz.

Nie. Może być nieregularna, jeśli nadal widać główną zasadę: rozchodzenie się elementów od środka kadru.

Perspektywa dotyczy punktu widzenia i sposobu przedstawienia przestrzeni. Kompozycja dotyczy rozmieszczenia elementów w kadrze.

Gdy linie równoległe w rzeczywistości wydają się na zdjęciu zbiegać w oddali. Typowym przykładem są tory, droga lub korytarz.

Gdy fotografuje się z góry, z wysokiego punktu widzenia. Pozwala to dobrze pokazać układ obiektów na powierzchni.

W orientacji pionowej wysokość kadru jest większa niż szerokość. W orientacji poziomej szerokość kadru jest większa niż wysokość.

Ponieważ proporcje pionowego kadru dobrze pasują do ludzkiej twarzy i sylwetki. Pozwalają skupić uwagę na fotografowanej osobie.

Dla fotografii krajobrazowej typowa jest orientacja pozioma. Umożliwia pokazanie szerokiej przestrzeni i horyzontu.

Nie. Portret może być także poziomy, jeśli fotograf chce pokazać otoczenie, gest, relację z tłem lub zastosować nietypową kompozycję.

Orientacja pionowa podkreśla wysokość i skupia uwagę na głównym obiekcie. Orientacja pozioma lepiej pokazuje przestrzeń i układ elementów w scenie.

Linie wiodące to widoczne lub sugerowane linie w kadrze, które kierują wzrok odbiorcy ku głównemu motywowi albo w głąb zdjęcia. Mogą nimi być drogi, tory, krawędzie budynków, rzędy okien lub linie perspektywy.

Krawędzie elewacji i pionowe podziały budynku zbiegają się ku górze, prowadząc wzrok w stronę szczytu. Efekt ten wzmacnia perspektywa żabia i fotografowanie z dołu.

Linie wiodące prowadzą wzrok w określonym kierunku, zwykle do ważnego punktu kadru. Obramowanie polega na otoczeniu głównego motywu elementami kadru, np. oknem, drzwiami, gałęziami lub łukiem.

Perspektywa żabia, czyli fotografowanie z niskiego punktu widzenia ku górze, podkreśla wysokość obiektu i nadaje mu monumentalny charakter. Często powoduje też zbieganie się linii pionowych.

Konwergencja linii pionowych to efekt pozornego zbiegania się pionowych krawędzi ku górze lub ku dołowi. Występuje często przy fotografowaniu wysokich budynków z aparatem skierowanym pod kątem.

Są skuteczne, gdy prowadzą wzrok do głównego tematu zdjęcia lub wzmacniają wrażenie głębi. Dobrze działają w fotografii architektury, krajobrazu, ulicznej i reportażowej.

Na zdjęciu najważniejszy efekt kompozycyjny wynika z mocnych linii elewacji zbiegających się ku górze, a nie z rozmieszczenia obiektów według proporcji 1:1,618. Dlatego właściwym rozpoznaniem są linie wiodące.

Żółty i niebieski są barwami dopełniającymi, czyli leżą naprzeciw siebie na kole barw. Takie zestawienie daje bardzo silny kontrast kolorystyczny.

Barwy dopełniające to pary kolorów, które najmocniej się od siebie odróżniają, np. żółty–niebieski, czerwony–zielony, pomarańczowy–cyjan. Stosuje się je, aby obiekt wyraźnie odcinał się od tła.

Kontrast kolorystyczny wynika z różnicy barw, np. żółty obiekt na niebieskim tle. Kontrast jasnościowy wynika z różnicy jasności, np. jasny obiekt na ciemnym tle.

Nie. Białe tło może dać kontrast jasnościowy, ale nie jest barwą dopełniającą dla żółtego, więc nie zapewnia maksymalnego kontrastu kolorystycznego.

Na kole barw szuka się koloru leżącego naprzeciw barwy fotografowanego obiektu. Taki kolor tła zwykle daje najsilniejsze odcięcie obiektu od otoczenia.

Softbox powiększa powierzchnię świecenia i przepuszcza światło przez materiał dyfuzyjny. Dzięki temu światło staje się miękkie, bardziej równomierne i daje łagodniejsze cienie.

Softbox rozprasza i zmiękcza światło. Wrota służą głównie do ograniczania kierunku padania światła i modelowania jego kształtu.

Tubus, czyli strumiennica, zawęża i skupia wiązkę światła. Daje światło kierunkowe, a nie szerokie i równomiernie rozproszone.

Lampę błyskową stosuje się, gdy potrzebna jest duża moc światła, krótki czas błysku lub zamrożenie ruchu. Jest bardzo przydatna w fotografii studyjnej i produktowej.

Miękkość światła zależy głównie od wielkości pozornego źródła światła względem fotografowanego obiektu oraz od odległości lampy. Im większe i bliższe źródło, tym światło jest miększe.

Należy użyć dużego źródła światła rozproszonego, np. lampy błyskowej z dużym softboksem. W razie potrzeby stosuje się więcej niż jedną lampę, aby wyrównać jasność na całej powierzchni obiektu.

Reflektor daje światło bardziej kierunkowe, kontrastowe i twardsze. Softbox daje światło szersze, miększe i bardziej równomierne.