Pytania pomocnicze - AUD.02

Organizacja planu to przygotowanie miejsca, sprzętu, tła i oświetlenia. Rejestracja obrazu to właściwe wykonanie zdjęcia i zapis obrazu.

Ponieważ rejestracja obrazu jest etapem fotografowania, a nie tylko przygotowaniem planu. Obejmuje wykonanie zdjęcia.

Należą do nich m.in. wybór tła, montaż sprzętu, ustawienie oświetlenia, dobór akcesoriów i pomiar światła.

Tak. Służy sprawdzeniu działania lampy i poprawności ustawień oświetlenia przed wykonaniem zdjęcia.

Pomiar pozwala dobrać prawidłową ekspozycję i ocenić, czy oświetlenie obiektu jest wystarczające oraz równomierne.

To ustalenie różnicy jasności między partiami oświetlonymi i zacienionymi. Wpływa na charakter zdjęcia, np. miękki lub dramatyczny efekt.

Tak, wybór aparatu, obiektywu, statywu czy lamp należy do przygotowania planu. Samo wykonanie zdjęcia jest już jednak rejestracją obrazu.

Redukcja polega na przekształceniu naświetlonych halogenków srebra w srebro metaliczne. To srebro tworzy widoczny obraz fotograficzny.

W miejscach naświetlonych powstają centra wywoływalne, które ułatwiają redukcję halogenków srebra. Dlatego te obszary szybciej i intensywniej przekształcają się w srebro metaliczne.

Wywoływanie ujawnia obraz przez redukcję naświetlonych halogenków srebra. Utrwalanie usuwa nienaświetlone halogenki srebra, aby materiał nie reagował już na światło.

Kąpiel pośrednia, zwana też przerywającą, zatrzymuje działanie wywoływacza. Chroni przed dalszym, niekontrolowanym wywoływaniem obrazu.

Kąpiel końcowa poprawia jakość schnięcia materiału i ogranicza powstawanie zacieków. Nie odpowiada jednak za redukcję halogenków srebra.

Obraz utajony to niewidoczny zapis obrazu powstały w emulsji po naświetleniu. Staje się widoczny dopiero podczas wywoływania.

Zależy głównie od ilości światła, które zadziałało na emulsję, oraz od przebiegu wywoływania. Silniej naświetlone miejsca zwykle dają większą ilość srebra metalicznego.

Czas 1/15 s jest znacznie dłuższy, więc obiekt zdąży przesunąć się podczas naświetlania. Przy 1/1000 s ruch trwa zbyt krótko, aby zostawić wyraźną smugę.

Krótki czas stosuje się wtedy, gdy chce się zamrozić ruch, np. w sporcie, fotografii zwierząt lub dynamicznych scenach ulicznych.

Rozmycie ruchu dotyczy poruszającego się obiektu przy względnie stabilnym aparacie. Poruszenie zdjęcia powstaje, gdy w czasie naświetlania drgnie cały aparat.

Należy ustawić dłuższy czas migawki i unieruchomić aparat, najlepiej na statywie. Wtedy tło pozostaje ostre, a poruszające się elementy zostają rozmyte.

W trybie T/Tv fotograf wybiera czas otwarcia migawki, np. 1/15 s, a aparat dobiera przysłonę. Ułatwia to kontrolę nad sposobem pokazania ruchu.

Dłuższy czas wpuszcza więcej światła na matrycę lub film, więc zdjęcie może zostać prześwietlone. Trzeba wtedy dobrać przysłonę, ISO lub użyć filtra szarego.

f/2 oznacza szeroko otwartą przysłonę, która powoduje małą głębię ostrości. Dzięki temu obiekt na pierwszym planie może być ostry, a tło rozmyte.

Mała liczba przysłony oznacza duży otwór przysłony. Do aparatu wpada więcej światła, a głębia ostrości jest mniejsza.

Większe wartości przysłony, np. f/8, f/11 lub f/22, zwiększają głębię ostrości. Wtedy większa część zdjęcia, także tło, jest ostra.

Małą głębię ostrości stosuje się m.in. w portretach, fotografii detalu i zdjęciach produktowych. Pomaga odseparować główny temat od tła.

Im bliżej znajduje się aparat względem fotografowanego obiektu, tym łatwiej uzyskać rozmyte tło. Efekt wzmacnia także większa odległość obiektu od tła.

Dłuższa ogniskowa ułatwia uzyskanie rozmytego tła i silniejszej separacji planów. Dlatego w portretach często stosuje się obiektywy długoogniskowe lub portretowe.

Filtr IR przepuszcza promieniowanie podczerwone, a w dużym stopniu blokuje światło widzialne. Dzięki temu można rejestrować obraz charakterystyczny dla fotografii podczerwonej.

Filtr UV ogranicza promieniowanie ultrafioletowe, a nie podczerwone. Nie zapewnia efektu typowego dla fotografii IR.

Filtr IR selektywnie przepuszcza podczerwień, natomiast filtr polaryzacyjny redukuje odbicia i zwiększa nasycenie barw. Są przeznaczone do innych zadań fotograficznych.

Roślinność często staje się bardzo jasna, niebo ciemniejsze, a kontrast sceny wygląda nietypowo. Obraz może mieć surrealistyczny charakter.

Nie każdy w takim samym stopniu. Wiele aparatów ma przed matrycą filtr blokujący podczerwień, dlatego do fotografii IR często stosuje się długie czasy naświetlania albo specjalnie przerobione aparaty.

Służy do uzyskania delikatnego rozmycia i złagodzenia szczegółów obrazu. Najczęściej stosuje się go w portretach, aby nadać zdjęciu miękki, subtelny charakter.

Filtr zmiękczający daje kontrolowany efekt artystyczny, przy zachowaniu ogólnej czytelności obrazu. Błąd ostrości jest niezamierzony i zwykle obniża jakość techniczną zdjęcia.

Najczęściej w fotografii portretowej, ślubnej, glamour i nastrojowej. Pomaga łagodzić rysy twarzy oraz tworzyć romantyczny klimat zdjęcia.

Filtr gwiazdkowy tworzy promieniste smugi wokół punktowych źródeł światła, np. lamp lub refleksów. Nie służy do zmiękczania całego obrazu.

Filtr zmiękczający łagodzi kontury i szczegóły, a filtr wyostrzający zwiększa wyrazistość krawędzi. Są to efekty przeciwne.

Tak, podobny efekt można uzyskać w programach graficznych przez rozmycie, zmniejszenie kontrastu lokalnego lub retusz skóry. Filtr optyczny pozwala jednak uzyskać efekt już podczas fotografowania.

Po bardzo szerokim kącie widzenia i silnym wygięciu linii prostych, zwłaszcza przy brzegach kadru. Obraz sprawia wrażenie kulistego lub panoramicznego.

Oba obejmują szeroki kadr, ale rybie oko celowo wprowadza bardzo silną dystorsję beczkowatą. Zwykły szerokokątny obiektyw jest zwykle lepiej skorygowany optycznie.

Ponieważ jego konstrukcja odwzorowuje bardzo szerokie pole widzenia kosztem prostoliniowości obrazu. Linie budynków, ścian i krawędzi wyginają się łukowato.

W klasycznym rozumieniu jest to zniekształcenie obrazu, ale w obiektywie rybie oko jest efektem zamierzonym. Używa się jej świadomie do uzyskania specyficznego wyglądu zdjęcia.

Sprawdza się w fotografii sportowej, kreatywnej, wnętrzarskiej, panoramicznej i eksperymentalnej. Pozwala pokazać bardzo dużo przestrzeni w jednym kadrze.

Obiektyw portretowy ma zwykle dłuższą ogniskową i daje bardziej naturalne odwzorowanie twarzy oraz tła. Nie powoduje tak silnego wygięcia linii i nie obejmuje tak szerokiego pola widzenia.

Krótka ogniskowa daje szeroki kąt widzenia, dzięki czemu można objąć w kadrze większą grupę osób z małej odległości. Dlatego 18 mm jest lepszym wyborem niż 50 mm, 80 mm czy 120 mm.

Im krótsza ogniskowa, tym szerszy kąt widzenia. Im dłuższa ogniskowa, tym węższy kadr i większe zbliżenie fotografowanego obiektu.

Są to ogniskowe dłuższe, które zawężają kąt widzenia. W małym pomieszczeniu fotograf musiałby się znacznie odsunąć, co często jest niemożliwe.

Może pojawić się dystorsja, czyli zniekształcenie obrazu, szczególnie przy brzegach kadru. Osoby stojące skrajnie z boku mogą wyglądać nienaturalnie szeroko lub być zdeformowane.

Najlepiej ustawić grupę możliwie centralnie i unikać umieszczania twarzy blisko krawędzi kadru. Zmniejsza to ryzyko zniekształceń perspektywicznych.

Zazwyczaj nie jest najlepszym wyborem, ponieważ ma węższy kąt widzenia niż 18 mm. Może się sprawdzić tylko wtedy, gdy grupa jest mała albo pomieszczenie pozwala fotografowi odsunąć się dalej.

Filtr polaryzacyjny blokuje część światła spolaryzowanego, które powstaje przy odbiciu od powierzchni niemetalicznych, takich jak szkło czy woda. Dzięki temu refleksy stają się słabsze lub znikają.

Nie zawsze. Skuteczność zależy od kąta padania światła, kąta fotografowania i ustawienia pierścienia filtra. Przy niektórych ustawieniach odbicia mogą pozostać widoczne.

Należy założyć filtr na obiektyw i obracać jego pierścieniem, obserwując obraz w wizjerze lub na ekranie. Ustawienie dobiera się tak, aby odblaski były jak najmniejsze.

Najlepiej działa na powierzchnie niemetaliczne, np. szkło, wodę, lakier, liście czy tworzywa sztuczne. Nie usuwa skutecznie odbić od metali.

Filtr polaryzacyjny redukuje odblaski i może zwiększać nasycenie barw, a filtr szary neutralny tylko zmniejsza ilość światła wpadającego do obiektywu. Filtr ND nie służy do usuwania refleksów.

Filtr połówkowy szary stosuje się głównie do wyrównania jasności sceny, np. przy zbyt jasnym niebie i ciemniejszym krajobrazie. Nie jest przeznaczony do eliminowania odblasków na szkle.

Światło padające z boku tworzy cienie na nierównościach powierzchni. Dzięki temu faktura drewna, np. słoje i chropowatość, staje się bardziej widoczna.

Można uwydatnić słoje, pęknięcia, rysy, wypukłości oraz naturalną chropowatość powierzchni. Takie światło zwiększa wrażenie przestrzenności materiału.

Oświetlenie przednie spłaszcza obraz, ponieważ redukuje cienie. Oświetlenie boczne tworzy cienie kierunkowe, które lepiej pokazują strukturę obiektu.

Gdy celem jest pokazanie faktury, światło przednie może zniwelować cienie i sprawić, że powierzchnia będzie wyglądała płasko. Struktura drewna stanie się mniej czytelna.

Im bardziej światło pada pod kątem względem powierzchni, tym wyraźniejsze są cienie na nierównościach. Zbyt płaskie światło może jednak dawać bardzo mocny kontrast.

Tak. Twarde światło daje ostre, wyraźne cienie i mocno podkreśla fakturę, a miękkie światło łagodzi kontrast i pokazuje strukturę subtelniej.

Lampę należy ustawić z boku obiektu, najlepiej pod kątem do jego powierzchni. Następnie warto obserwować cienie i regulować wysokość oraz odległość źródła światła.