Pytania pomocnicze - AUD.02

Służy do uzyskania delikatnego rozmycia i złagodzenia szczegółów obrazu. Najczęściej stosuje się go w portretach, aby nadać zdjęciu miękki, subtelny charakter.

Filtr zmiękczający daje kontrolowany efekt artystyczny, przy zachowaniu ogólnej czytelności obrazu. Błąd ostrości jest niezamierzony i zwykle obniża jakość techniczną zdjęcia.

Najczęściej w fotografii portretowej, ślubnej, glamour i nastrojowej. Pomaga łagodzić rysy twarzy oraz tworzyć romantyczny klimat zdjęcia.

Filtr gwiazdkowy tworzy promieniste smugi wokół punktowych źródeł światła, np. lamp lub refleksów. Nie służy do zmiękczania całego obrazu.

Filtr zmiękczający łagodzi kontury i szczegóły, a filtr wyostrzający zwiększa wyrazistość krawędzi. Są to efekty przeciwne.

Tak, podobny efekt można uzyskać w programach graficznych przez rozmycie, zmniejszenie kontrastu lokalnego lub retusz skóry. Filtr optyczny pozwala jednak uzyskać efekt już podczas fotografowania.

Po bardzo szerokim kącie widzenia i silnym wygięciu linii prostych, zwłaszcza przy brzegach kadru. Obraz sprawia wrażenie kulistego lub panoramicznego.

Oba obejmują szeroki kadr, ale rybie oko celowo wprowadza bardzo silną dystorsję beczkowatą. Zwykły szerokokątny obiektyw jest zwykle lepiej skorygowany optycznie.

Ponieważ jego konstrukcja odwzorowuje bardzo szerokie pole widzenia kosztem prostoliniowości obrazu. Linie budynków, ścian i krawędzi wyginają się łukowato.

W klasycznym rozumieniu jest to zniekształcenie obrazu, ale w obiektywie rybie oko jest efektem zamierzonym. Używa się jej świadomie do uzyskania specyficznego wyglądu zdjęcia.

Sprawdza się w fotografii sportowej, kreatywnej, wnętrzarskiej, panoramicznej i eksperymentalnej. Pozwala pokazać bardzo dużo przestrzeni w jednym kadrze.

Obiektyw portretowy ma zwykle dłuższą ogniskową i daje bardziej naturalne odwzorowanie twarzy oraz tła. Nie powoduje tak silnego wygięcia linii i nie obejmuje tak szerokiego pola widzenia.

Krótka ogniskowa daje szeroki kąt widzenia, dzięki czemu można objąć w kadrze większą grupę osób z małej odległości. Dlatego 18 mm jest lepszym wyborem niż 50 mm, 80 mm czy 120 mm.

Im krótsza ogniskowa, tym szerszy kąt widzenia. Im dłuższa ogniskowa, tym węższy kadr i większe zbliżenie fotografowanego obiektu.

Są to ogniskowe dłuższe, które zawężają kąt widzenia. W małym pomieszczeniu fotograf musiałby się znacznie odsunąć, co często jest niemożliwe.

Może pojawić się dystorsja, czyli zniekształcenie obrazu, szczególnie przy brzegach kadru. Osoby stojące skrajnie z boku mogą wyglądać nienaturalnie szeroko lub być zdeformowane.

Najlepiej ustawić grupę możliwie centralnie i unikać umieszczania twarzy blisko krawędzi kadru. Zmniejsza to ryzyko zniekształceń perspektywicznych.

Zazwyczaj nie jest najlepszym wyborem, ponieważ ma węższy kąt widzenia niż 18 mm. Może się sprawdzić tylko wtedy, gdy grupa jest mała albo pomieszczenie pozwala fotografowi odsunąć się dalej.

Filtr polaryzacyjny blokuje część światła spolaryzowanego, które powstaje przy odbiciu od powierzchni niemetalicznych, takich jak szkło czy woda. Dzięki temu refleksy stają się słabsze lub znikają.

Nie zawsze. Skuteczność zależy od kąta padania światła, kąta fotografowania i ustawienia pierścienia filtra. Przy niektórych ustawieniach odbicia mogą pozostać widoczne.

Należy założyć filtr na obiektyw i obracać jego pierścieniem, obserwując obraz w wizjerze lub na ekranie. Ustawienie dobiera się tak, aby odblaski były jak najmniejsze.

Najlepiej działa na powierzchnie niemetaliczne, np. szkło, wodę, lakier, liście czy tworzywa sztuczne. Nie usuwa skutecznie odbić od metali.

Filtr polaryzacyjny redukuje odblaski i może zwiększać nasycenie barw, a filtr szary neutralny tylko zmniejsza ilość światła wpadającego do obiektywu. Filtr ND nie służy do usuwania refleksów.

Filtr połówkowy szary stosuje się głównie do wyrównania jasności sceny, np. przy zbyt jasnym niebie i ciemniejszym krajobrazie. Nie jest przeznaczony do eliminowania odblasków na szkle.

Światło padające z boku tworzy cienie na nierównościach powierzchni. Dzięki temu faktura drewna, np. słoje i chropowatość, staje się bardziej widoczna.

Można uwydatnić słoje, pęknięcia, rysy, wypukłości oraz naturalną chropowatość powierzchni. Takie światło zwiększa wrażenie przestrzenności materiału.

Oświetlenie przednie spłaszcza obraz, ponieważ redukuje cienie. Oświetlenie boczne tworzy cienie kierunkowe, które lepiej pokazują strukturę obiektu.

Gdy celem jest pokazanie faktury, światło przednie może zniwelować cienie i sprawić, że powierzchnia będzie wyglądała płasko. Struktura drewna stanie się mniej czytelna.

Im bardziej światło pada pod kątem względem powierzchni, tym wyraźniejsze są cienie na nierównościach. Zbyt płaskie światło może jednak dawać bardzo mocny kontrast.

Tak. Twarde światło daje ostre, wyraźne cienie i mocno podkreśla fakturę, a miękkie światło łagodzi kontrast i pokazuje strukturę subtelniej.

Lampę należy ustawić z boku obiektu, najlepiej pod kątem do jego powierzchni. Następnie warto obserwować cienie i regulować wysokość oraz odległość źródła światła.

Oznacza, że obraz przedmiotu na matrycy lub filmie ma taki sam rozmiar jak fotografowany przedmiot. Jest to typowa skala stosowana w makrofotografii.

Dla odwzorowania 1:1 dodatkowy wyciąg powinien być równy ogniskowej obiektywu. Przy obiektywie 50 mm potrzebny jest więc wyciąg 50 mm.

Mieszek fotograficzny pozwala odsunąć obiektyw od aparatu, zwiększając wyciąg. Dzięki temu można fotografować z większym powiększeniem, np. w makrofotografii.

Odsunięcie obiektywu od matrycy lub filmu zmienia warunki odwzorowania i umożliwia ustawienie ostrości na bliżej położonych obiektach. Im większy wyciąg, tym większa możliwa skala odwzorowania.

Ogniskowa jest cechą obiektywu i określa m.in. jego kąt widzenia. Wyciąg to odsunięcie obiektywu od płaszczyzny obrazu, stosowane np. do uzyskania większego powiększenia.

Przy skali 1:1 wyciąg powinien być równy ogniskowej. Dla obiektywu 100 mm potrzebny byłby wyciąg 100 mm.

100 mm może kojarzyć się z całkowitą odległością obrazową przy odwzorowaniu 1:1 dla uproszczonego modelu soczewki. Pytanie dotyczy jednak długości mieszka jako dodatkowego wyciągu, który wynosi 50 mm.

Filtr skylight służy do delikatnego ocieplenia kolorów i ograniczenia chłodnej, niebieskawej dominanty światła dziennego. Jest używany głównie w fotografii plenerowej.

Filtr skylight subtelnie ociepla barwy, natomiast filtr polaryzacyjny ogranicza odbicia od powierzchni niemetalicznych i może zwiększać nasycenie nieba oraz kolorów.

W cieniu światło często ma chłodniejszy, niebieskawy charakter, ponieważ pochodzi głównie od nieba. Filtr skylight lekko neutralizuje tę dominantę i ociepla obraz.

Nie całkowicie. Filtr skylight fizycznie zmienia światło docierające do obiektywu, a balans bieli jest ustawieniem aparatu lub korektą cyfrową wpływającą na odwzorowanie kolorów.

Filtr IR służy do pracy z promieniowaniem podczerwonym lub do jego blokowania, zależnie od typu filtra. Nie jest standardowym filtrem do subtelnego ocieplania kolorów sceny.

Filtr połówkowy, najczęściej szary, służy do wyrównania różnic jasności między częściami kadru, na przykład niebem i ziemią. Jego podstawowym zadaniem nie jest ocieplanie barw.

Ponieważ aparaty wielkoformatowe wykorzystują pojedyncze arkusze materiału światłoczułego, czyli błony płaskie, o dużych wymiarach, np. 9 × 12 cm, 4 × 5 cala lub większych.

Błona płaska ma postać pojedynczych arkuszy wkładanych do kaset aparatu wielkoformatowego. Błona zwojowa jest nawinięta na rolkę i stosowana głównie w aparatach średnioformatowych.

Do aparatów średnioformatowych należą formaty zapisu takie jak 6 × 4,5 cm, 6 × 6 cm i 6 × 7 cm. Najczęściej uzyskuje się je na błonie zwojowej typu 120.

Należy szukać dużego formatu arkuszowego, np. 9 × 12 cm lub 4 × 5 cala. Formaty zaczynające się od 6 cm, takie jak 6 × 6 cm, zwykle oznaczają średni format.

Duży format kadru wymaga osobnych arkuszy, które umieszcza się w kasetach. Ułatwia to precyzyjną pracę, kontrolę perspektywy i uzyskanie bardzo wysokiej jakości obrazu.

Większy format pozwala uzyskać więcej szczegółów, mniejsze powiększenie przy wykonywaniu odbitki i lepszą jakość tonalną. Jest szczególnie ceniony w fotografii architektury, reprodukcyjnej i studyjnej.

Większa odbitka wymaga większej liczby pikseli, aby zachować szczegóły i ostrość. Zbyt mały plik po powiększeniu może wyglądać miękko lub pikselowo.

Należy podzielić wymiary w centymetrach przez 2,54. Format 30 × 40 cm ma około 11,8 × 15,7 cala.

Potrzeba około 2360 × 3140 pikseli, czyli około 7,4 megapiksela. Dlatego aparat 8 Mpx jest wystarczający w tym zadaniu.

Nie zawsze. 300 PPI jest zalecane dla małych odbitek oglądanych z bliska, ale dla większych formatów często wystarcza 200–240 PPI.

Plik 4 Mpx ma za mało pikseli na tak duży format. Wydruk wymagałby znacznego powiększenia obrazu, co obniżyłoby szczegółowość.

Megapiksel określa liczbę pikseli w obrazie cyfrowym, a PPI określa, ile pikseli przypada na cal wydruku. Oba parametry łączą się przy obliczaniu możliwego formatu odbitki.

Nie. Ważne są też ostrość, jakość obiektywu, poprawne ustawienie ekspozycji, brak szumów i brak poruszenia aparatu.

Zbyt krótki czas otwarcia migawki szczelinowej może spowodować, że błysk oświetli tylko część kadru. Na zdjęciu pojawia się wtedy ciemny pas.

Migawka szczelinowa odsłania materiał światłoczuły lub matrycę za pomocą przesuwającej się szczeliny. Przy krótkich czasach cała powierzchnia kadru nie jest odsłonięta jednocześnie.

To najkrótszy czas otwarcia migawki, przy którym cała klatka jest jednocześnie odsłonięta i może zostać równomiernie oświetlona błyskiem.

Jest to typowy bezpieczny czas synchronizacji dla wielu aparatów z migawką szczelinową. Pozwala uniknąć częściowego zasłonięcia kadru podczas błysku.

Zdjęcie może zostać nierównomiernie naświetlone. Najczęściej widoczny będzie ciemny pas wynikający z ruchu kurtyn migawki.

W typowych warunkach poniżej czasu synchronizacji jasność błysku zależy głównie od mocy lampy, przysłony i ISO. Czas migawki bardziej wpływa na udział światła zastanego.