Pytania pomocnicze - AUD.02

Ponieważ jej celem jest wierne odwzorowanie powierzchni dwuwymiarowej, np. dokumentu, obrazu lub mapy. Ważne są proporcje, ostrość i równomierne oświetlenie całej płaszczyzny.

Aparat powinien być ustawiony prostopadle do fotografowanego obiektu, a matryca lub film równolegle do jego powierzchni. Zapobiega to zniekształceniom perspektywicznym.

Najczęściej stosuje się równomierne, symetryczne oświetlenie z dwóch stron. Pozwala to uniknąć cieni, refleksów i nierównej jasności na reprodukowanej powierzchni.

Fotoreprodukcja polega na wykonaniu wiernego zdjęcia płaskiego oryginału. Mikrofilmowanie służy głównie do archiwizacji dokumentów w bardzo pomniejszonej postaci na mikrofilmie.

Fotoreprodukcja jest techniką fotograficzną rejestrującą obraz aparatem lub systemem fotograficznym. Kserografia to technika kopiowania oparta na zjawiskach elektrostatycznych.

Najczęstsze błędy to przekrzywienie aparatu, nierównomierne oświetlenie, refleksy na powierzchni, brak ostrości oraz nieprawidłowy balans bieli.

Model powinien być ustawiony frontalnie, czyli na wprost obiektywu. Głowa nie może być przechylona ani skręcona w bok.

Tło powinno być jasne, jednolite i pozbawione wzorów. Nie powinno być ciemne ani powodować zlewania się z włosami lub ubraniem.

Wyraz twarzy powinien być neutralny. Oczy mają być otwarte, a usta zamknięte.

Zdjęcie biometryczne służy identyfikacji osoby, dlatego musi pokazywać twarz w sposób standardowy i porównywalny. Efektowne pozy, skręty głowy i ekspresja utrudniają rozpoznanie.

Najlepsze jest równomierne, rozproszone oświetlenie. Pozwala ono uniknąć mocnych cieni na twarzy i tle.

Nie jest to najważniejsza zasada współczesnego zdjęcia biometrycznego. Kluczowe są frontalne ustawienie twarzy, widoczne oczy, zamknięte usta i jasne tło.

Filtr połówkowy szary przyciemnia tylko część kadru, najczęściej jasne niebo. Pozwala wyrównać ekspozycję między jasną górą kadru a ciemniejszym krajobrazem.

Zwykły filtr ND przyciemnia cały obraz równomiernie. Nie zmniejsza więc różnicy jasności między niebem a ziemią.

Filtr połówkowy szary służy do wyrównania jasności części kadru. Filtr polaryzacyjny redukuje odbicia i może zwiększać nasycenie nieba, ale nie jest podstawowym narzędziem do kompensacji dużej różnicy tonalnej.

Miękkie przejście sprawdza się, gdy linia podziału między jasną i ciemną częścią kadru jest nieregularna, np. przy górach, drzewach lub zabudowie.

Twarde przejście stosuje się przy wyraźnej, prostej granicy jasności, np. nad morzem lub na równym horyzoncie.

Histogram pokazuje rozkład jasności w zdjęciu. Jeśli wartości są obcięte po lewej lub prawej stronie, oznacza to utratę szczegółów w cieniach lub światłach.

HDR polega na wykonaniu kilku zdjęć o różnej ekspozycji i połączeniu ich w jedno. Pozwala zachować szczegóły zarówno w światłach, jak i w cieniach.

Ponieważ taki film jest zbalansowany na światło żarowe o temperaturze barwowej około 3200 K. Lampy halogenowe dają właśnie światło zbliżone do tej wartości.

Film do światła dziennego jest zbalansowany zwykle na około 5500 K, a film do światła żarowego na około 3200 K. Użycie ich przy niewłaściwym świetle powoduje dominantę barwną.

Typowe światło błyskowe ma temperaturę barwową około 5500 K. Jest więc zbliżone do światła dziennego, a nie do światła żarowego.

Obraz będzie miał zwykle niebieskawą dominantę barwną. Wynika to z niedopasowania temperatury barwowej światła do charakterystyki filmu.

300 K to wartość skrajnie niska i nie odpowiada praktycznym źródłom światła używanym w fotografii studyjnej. Dla światła żarowego stosuje się około 3200 K.

Nie jest optymalne, ponieważ 4500 K znajduje się między światłem żarowym a dziennym. Dla filmu do sztucznego oświetlenia właściwsze jest około 3200 K.

Można użyć filtrów korekcyjnych na obiektyw lub źródło światła. W fotografii analogowej korekcja musi być zaplanowana przed wykonaniem zdjęcia.

Główny motyw znajduje się w środku kadru lub bardzo blisko jego centrum. Uwaga odbiorcy jest kierowana bezpośrednio na obiekt, bez wyraźnego przesunięcia ku mocnym punktom.

Kwiat zajmuje centralną część obrazu i jest najważniejszym, dominującym elementem kadru. Tło pełni funkcję drugorzędną i nie konkuruje z motywem głównym.

W kadrze centralnym obiekt umieszcza się w środku zdjęcia. W zasadzie trójpodziału najważniejsze elementy lokuje się w pobliżu linii podziału kadru lub ich przecięć.

Sprawdza się przy zdjęciach symetrycznych, portretach, fotografii produktowej oraz wtedy, gdy fotograf chce mocno zaakcentować jeden główny obiekt.

Najczęściej daje wrażenie spokoju, stabilności i uporządkowania. Można jednak uzyskać dynamikę przez światło, kolor, kontrast lub ruch w samym obiekcie.

Tło powinno wspierać główny motyw, a nie odciągać od niego uwagi. Rozmyte lub jednolite tło wzmacnia czytelność kompozycji centralnej.

Fotografia w wysokim kluczu jest bardzo jasna, zawiera dużo bieli i jasnych tonów, a cienie są delikatne lub prawie niewidoczne. Nie oznacza to jednak przypadkowego prześwietlenia — szczegóły powinny być nadal czytelne.

Wysoki klucz opiera się na jasnych tonach i małej ilości ciemnych partii. Niski klucz wykorzystuje przewagę ciemnych tonów, mocniejsze cienie i często bardziej dramatyczny nastrój.

Histogram jest przesunięty w stronę prawej części skali, czyli jasnych tonów. Ważne, aby nie był mocno „ucięty” przy prawej krawędzi, bo mogłoby to oznaczać utratę szczegółów w światłach.

Śnieg naturalnie odbija dużo światła i tworzy scenę z przewagą jasnych tonów. Jeśli ekspozycja zachowuje szczegóły w bieli, zdjęcie może mieć charakter wysokiego klucza.

Nie. Wysoki klucz może występować zarówno w fotografii czarno-białej, jak i barwnej. Decyduje przewaga jasnych tonów, a nie brak koloru.

W wysokim kluczu jasność jest zamierzonym środkiem wyrazu, ale obraz zachowuje istotne szczegóły. Prześwietlenie powoduje utratę informacji w najjaśniejszych partiach zdjęcia.

Obraz ma regularny układ kropek, linii lub siatki, który zastępuje płynne przejścia tonalne. Efekt przypomina raster drukarski lub reprodukcję gazetową.

Wzór rastra tworzy uporządkowany, techniczny układ kropek lub linii. Akwarele dają efekt malarski, z miękkimi plamami barwnymi i nieregularnymi przejściami.

Ponieważ efekt należy do grupy filtrów szkicowych, które upraszczają obraz i przekształcają go w formę graficzną. Wzór rastra symuluje tonalność za pomocą powtarzalnego wzoru.

Tracone są drobne szczegóły, delikatne przejścia tonalne i część naturalnej faktury zdjęcia. Obraz staje się bardziej uproszczony i kontrastowy.

Można go użyć do stylizacji zdjęć na grafikę prasową, komiksową, plakatową lub retro. Dobrze sprawdza się tam, gdzie potrzebny jest mocny efekt graficzny.

Wzór rastra tworzy regularny układ kropek lub linii. Rozmycie promieniste powoduje wrażenie ruchu obrotowego albo rozchodzenia się obrazu od środka.

Powiększalnik służy do rzutowania obrazu negatywu na papier fotograficzny i wykonywania odbitek pozytywowych. Umożliwia zmianę skali obrazu oraz ustawienie kadru i ostrości.

Skala 4 : 1 oznacza, że obraz na odbitce jest cztery razy większy liniowo od obrazu na negatywie. Do takiego powiększenia potrzebny jest powiększalnik.

Kopiarka stykowa wykonuje odbitkę przez bezpośredni kontakt negatywu z papierem, dlatego obraz powstaje zwykle w skali 1 : 1. Nie służy do optycznego powiększania obrazu.

To odbitka fotograficzna wykonana na materiale halogenosrebrowym, najczęściej papierze fotograficznym. Obraz pozytywowy powstaje po naświetleniu papieru przez negatyw i obróbce chemicznej.

Najważniejsze są obiektyw powiększalnikowy, układ oświetlenia, prawidłowe ustawienie ostrości, stabilność konstrukcji oraz czystość negatywu i optyki.

Wielkość odbitki reguluje się przez zmianę odległości głowicy powiększalnika od papieru. Im wyżej znajduje się głowica, tym większy obraz jest rzutowany na maskownicę.

Wydłużenie czasu pozwala silniej wywołać obraz utajony i częściowo zrekompensować niedoświetlenie filmu. Dzięki temu negatyw może mieć większą gęstość i kontrast.

Stosuje się je, gdy film był naświetlany jak materiał o wyższej czułości niż nominalna, np. film ISO 400 użyty jak ISO 1600. Jest to typowe przy fotografowaniu w słabym świetle.

Zwykle zwiększa kontrast negatywu. Szczególnie mocniej narastają gęstości w partiach jasnych obrazu.

Tylko częściowo. Jeśli cienie nie zostały odpowiednio naświetlone, wywoływanie nie odtworzy informacji, której nie zarejestrowała emulsja.

W zwykłym wywoływaniu stosuje się czas zalecany dla prawidłowo naświetlonego filmu. W wywoływaniu forsownym czas jest wydłużany, aby skompensować niedoświetlenie lub podnieść efektywną czułość materiału.

Niższa temperatura spowalnia reakcje chemiczne wywoływacza. Wywoływanie forsowne wiąże się z intensywniejszym wywołaniem, najczęściej przez wydłużenie czasu.

Obraz w klasycznym filmie czarno-białym tworzy metaliczne srebro. W procesie C-41 srebro zostaje usunięte podczas wybielania i utrwalania, więc nie pozostaje widoczny obraz.

Klasyczny negatyw czarno-biały tworzy obraz srebrowy. Barwny negatyw C-41 tworzy obraz barwnikowy, a srebro jest usuwane w dalszych etapach procesu.

Wybielanie przekształca metaliczne srebro powstałe podczas wywoływania w związki możliwe do usunięcia. Jest to konieczne, aby w filmie barwnym pozostał obraz barwnikowy, a nie srebrowy.

Utrwalanie usuwa z emulsji niewywołane halogenki srebra oraz związki srebra po wybielaniu. Dzięki temu materiał przestaje być światłoczuły.

Film barwny zawiera składniki tworzące barwniki podczas wywoływania. Po usunięciu srebra pozostaje obraz barwnikowy.

Nie. W C-41 można wywoływać tylko specjalne czarno-białe filmy chromogeniczne przeznaczone do tego procesu. Klasyczne filmy czarno-białe wymagają typowej chemii czarno-białej.

Powstałby negatyw czarno-biały z obrazem srebrowym. Partie silniej naświetlone byłyby ciemniejsze na negatywie.