Pytania pomocnicze - AUD.02

Rozpoznaje się ją po liniach równoległych w rzeczywistości, które na zdjęciu zbiegają się ku jednemu lub kilku punktom. Przykładem są alejki, tory, krawędzie budynków lub rzędy roślin.

Ich krawędzie prowadzą wzrok w głąb kadru i optycznie zbliżają się do siebie. To typowy efekt perspektywy zbieżnej.

Linie wiodące kierują wzrok odbiorcy w stronę głównego punktu obrazu lub w głąb kadru. Wzmacniają wrażenie przestrzeni i głębi.

W perspektywie zbieżnej linie uciekają w głąb obrazu i zbiegają się. W kompozycji frontalnej obiekt jest pokazany bardziej płasko, zwykle równolegle do płaszczyzny kadru.

Może ustawić aparat w osi drogi, alejki lub korytarza oraz użyć obiektywu szerokokątnego. Ważne jest też niskie lub centralne ustawienie punktu widzenia.

Nie. Jest naturalnym sposobem odwzorowania przestrzeni na płaskim zdjęciu. Zniekształcenia mogą się pojawić dopiero przy skrajnym kącie widzenia lub nieodpowiednim ustawieniu aparatu.

Ma duży kąt widzenia, więc obejmuje szerszy fragment sceny niż obiektyw standardowy. Dzięki temu można zmieścić w kadrze całą budowlę bez cofania się.

Im krótsza ogniskowa, tym większy kąt widzenia. Obiektywy szerokokątne mają krótkie ogniskowe, dlatego obejmują dużo przestrzeni.

Stosuje się je w fotografii architektury, wnętrz, krajobrazu i reportażu. Są przydatne tam, gdzie trzeba pokazać szeroką przestrzeń.

Może wystąpić dystorsja oraz zbieganie się linii pionowych, szczególnie gdy aparat jest skierowany w górę. Budynek może wtedy wyglądać, jakby pochylał się do tyłu.

Obiektyw standardowy daje kąt widzenia zbliżony do naturalnego widzenia człowieka. Szerokokątny obejmuje większy obszar sceny i mocniej podkreśla perspektywę.

Obiektyw makro służy do fotografowania małych obiektów z bliska w dużej skali odwzorowania. Nie jest przeznaczony do obejmowania szerokiego fragmentu przestrzeni.

Pomiar TTL odbywa się przez obiektyw aparatu, czyli analizowane jest światło rzeczywiście wpadające do aparatu. Na tej podstawie dobierana jest ekspozycja.

Pomiar centralnie ważony analizuje cały kadr, ale preferuje środek. Pomiar punktowy mierzy światło tylko z bardzo małego fragmentu sceny.

Sprawdza się, gdy główny temat znajduje się w centrum kadru, np. przy klasycznym portrecie lub zdjęciu dokumentacyjnym.

Pomiar matrycowy dzieli kadr na wiele segmentów i wykorzystuje algorytm oceny sceny. Centralnie ważony uśrednia kadr, ale największą wagę nadaje centrum.

Aparat może błędnie dobrać ekspozycję przy scenach bardzo jasnych, bardzo ciemnych lub silnie kontrastowych, np. przy śniegu albo zdjęciach pod światło.

Oznacza to, że aparat analizuje jasne i ciemne obszary kadru oraz próbuje dobrać ekspozycję dającą średni poziom jasności obrazu.

Ponieważ dociera do obiektu z wielu kierunków. Cień nie ma jednej ostrej granicy, tylko łagodne przejście między światłem a cieniem.

Światło rozproszone jest miękkie, daje łagodne cienie i równomierne oświetlenie. Światło punktowe jest twarde, tworzy ostre cienie i większy kontrast.

Do rozpraszania światła używa się m.in. softboxów, parasolek dyfuzyjnych, dyfuzorów, namiotów bezcieniowych oraz blend transparentnych.

Pozwala równomiernie oświetlić produkt i ograniczyć ostre cienie. Dzięki temu przedmiot wygląda czytelnie i neutralnie.

Zmniejsza kontrast między jasnymi i ciemnymi partiami obrazu. Przejścia tonalne są łagodniejsze, a cienie mniej intensywne.

Tak. Chmury działają jak duży dyfuzor, rozpraszając światło słoneczne i powodując miękkie, równomierne oświetlenie.

Sucha watka może rozmazać tłuszcz, zostawić włókna i zwiększyć ryzyko zarysowania delikatnej powierzchni matrycy.

Powietrze lub gruszka fotograficzna nadają się do usuwania luźnego kurzu i pyłków. Nie poradzą sobie skutecznie z tłustymi smugami ani odciskami palców.

Metanol dobrze rozpuszcza tłuste zabrudzenia i szybko odparowuje, dzięki czemu ogranicza ryzyko pozostawienia zacieków.

Najczęściej widoczne są drobiny kurzu, plamki po cieczy oraz smugi. Szczególnie łatwo zauważyć je na jasnym, jednolitym tle przy mocno przymkniętej przysłonie.

Zwykłe patyczki mogą pylić, zostawiać włókna i nie mają odpowiedniego kształtu ani czystości do pracy z powierzchnią sensora.

Należy naładować akumulator, włączyć tryb czyszczenia matrycy lub uniesienia lustra, pracować w czystym miejscu i używać wyłącznie przeznaczonych do tego akcesoriów.

Chroni przednią soczewkę obiektywu przed zarysowaniami, kurzem, zabrudzeniami i przypadkowym dotknięciem.

Należy ją zakładać zawsze wtedy, gdy aparat nie jest używany, zwłaszcza podczas transportu lub przechowywania sprzętu.

Osłona przednia chroni soczewkę mechanicznie, a osłona przeciwsłoneczna ogranicza boczne światło i pomaga zmniejszyć flarę.

Zarysowanie może pogorszyć jakość obrazu, powodować spadek kontrastu, odblaski lub widoczne artefakty, szczególnie przy silnym świetle.

Nie. Konwerter zmienia właściwości optyczne zestawu, na przykład ogniskową lub kąt widzenia, a nie służy głównie do ochrony soczewki.

Nie. Uchwyt pistoletowy służy do wygodniejszego trzymania lub stabilizowania aparatu, a nie do ochrony optyki.

Światło za obiektem rozjaśnia tło, a przód obiektu pozostaje nieoświetlony. Dzięki temu obiekt widoczny jest jako ciemna sylwetka.

Ekspozycję ustawia się na jasne tło lub źródło światła, a nie na fotografowany obiekt. Wtedy obiekt zostaje celowo niedoświetlony.

W zwykłym portrecie dąży się do pokazania szczegółów twarzy i ubioru. W fotografii sylwetkowej najważniejszy jest ciemny kontur postaci na jasnym tle.

Najlepiej ustawić modela tak, aby kontur był charakterystyczny, np. lekko bokiem. Należy unikać pozycji, w której ręce, głowa i tułów zlewają się w jedną plamę.

Może powodować flarę, spadek kontrastu i niepożądane refleksy. Pomocne są osłona przeciwsłoneczna, odpowiednie kadrowanie i kontrola kąta padania światła.

Zazwyczaj nie, ponieważ światło przednie rozjaśniłoby obiekt i osłabiło efekt sylwetki. Jeśli jest używane, powinno być bardzo słabe i kontrolowane.

Ponieważ osłabia światło niebieskie, które jest silnie rozpraszane w atmosferze i odpowiada za wrażenie mgiełki na dalekich planach. Dzięki temu obraz staje się bardziej kontrastowy.

Filtr rozjaśnia na zdjęciu obiekty o barwie zbliżonej do swojej, a przyciemnia obiekty w barwach dopełniających. W efekcie zmienia kontrast tonalny sceny.

Filtr żółty przyciemnia błękitne niebo, zwiększa kontrast chmur i poprawia czytelność pejzażu. Ciemnożółty daje silniejszy efekt niż jasnożółty.

Filtr niebieski przepuszcza światło niebieskie, które w atmosferze jest silnie rozproszone. Może więc rozjaśnić zamglenie zamiast je ograniczyć.

Filtr szary ND zmniejsza ilość światła bez zmiany odwzorowania barw i kontrastu tonalnego. Filtr barwny zmienia jasność poszczególnych kolorów na obrazie czarno-białym.

Filtr polaryzacyjny może częściowo zmniejszyć odblaski i przyciemnić niebo, ale w klasycznej fotografii czarno-białej do redukcji zamglenia pejzażu stosuje się przede wszystkim filtr żółty lub ciemnożółty.

Przyciemnia błękitne niebo, przez co chmury stają się bardziej widoczne. Zwiększa to kontrast i dramatyzm pejzażu.

Od wielkości otworu przysłony oraz czasu, przez jaki materiał jest naświetlany. Większy otwór lub dłuższy czas oznacza większą ilość światła.

Im mniejsza liczba f, np. f/2.8, tym większy otwór przysłony i więcej światła. Im większa liczba f, np. f/16, tym mniej światła dociera do materiału.

Dłuższy czas otwarcia migawki powoduje większe naświetlenie, a krótszy czas mniejsze. Na przykład 1/30 s wpuszcza więcej światła niż 1/250 s.

To różne pary ustawień przysłony i czasu, które dają taką samą ilość światła. Na przykład można skrócić czas i jednocześnie bardziej otworzyć przysłonę.

Format pliku, np. JPEG lub RAW, dotyczy zapisu danych po wykonaniu zdjęcia. Nie określa ilości światła padającego na film lub matrycę podczas ekspozycji.

Nie. O naświetleniu decydują ustawienia ekspozycji, zwłaszcza przysłona i czas naświetlania, a nie sam typ aparatu.

ISO określa czułość materiału lub matrycy na światło. Nie zwiększa ilości światła wpadającego do aparatu, ale wpływa na jasność rejestrowanego obrazu i dobór parametrów ekspozycji.

Pryzmat pentagonalny odwraca i kieruje obraz z matówki do wizjera tak, aby fotograf widział obraz prosty. Dzięki temu kadrowanie jest naturalne i zgodne z rzeczywistym układem sceny.

Obraz tworzony przez obiektyw i obserwowany na matówce jest odwrócony. Pryzmat pentagonalny koryguje jego orientację, aby w wizjerze wyglądał poprawnie.

Matówka jest powierzchnią, na której powstaje obraz używany do kadrowania i ustawiania ostrości. Pryzmat pentagonalny nie służy do ostrzenia, lecz do odwrócenia obrazu i skierowania go do oka fotografa.

Soczewka Fresnela poprawia równomierność i jasność obrazu na matówce. Nie jest elementem odpowiedzialnym za uzyskanie obrazu prostego w wizjerze.

Raster mikropryzmatyczny ułatwia ręczne ustawianie ostrości. Gdy obraz jest nieostry, w obszarze rastra pojawiają się charakterystyczne załamania lub migotanie obrazu.

Dalmierz służy do pomiaru odległości i ustawiania ostrości, szczególnie w aparatach dalmierzowych. Nie odpowiada za odwracanie obrazu w wizjerze lustrzanki.

Światło przechodzi przez obiektyw, odbija się od lustra, trafia na matówkę, następnie przez pryzmat pentagonalny dociera do wizjera. W chwili wykonania zdjęcia lustro unosi się, a światło trafia na materiał światłoczuły lub matrycę.