Pytania pomocnicze - AUD.02

Utrwalanie polega na usunięciu z emulsji nienaświetlonych halogenków srebra. Dzięki temu obraz przestaje być wrażliwy na światło i staje się trwały.

Podstawowym składnikiem utrwalacza jest tiosiarczan sodowy lub tiosiarczan amonowy. Substancje te tworzą rozpuszczalne związki z halogenkami srebra.

Wywoływacz tworzy widoczny obraz z obrazu utajonego, a utrwalacz usuwa niewywołane halogenki srebra i stabilizuje obraz. Są to różne kąpiele o innym składzie chemicznym.

Po samym wywołaniu w emulsji nadal znajdują się światłoczułe związki srebra. Bez utrwalenia odbitka ciemniałaby pod wpływem światła.

Należy szukać tiosiarczanu sodowego lub amonowego. W tym pytaniu poprawny zestaw to tiosiarczan sodowy, wodorosiarczyn sodu i chlorek amonowy.

Metol, hydrochinon, siarczyn sodowy i węglan sodowy są typowymi składnikami wywoływacza. Nie służą do stabilizacji obrazu, lecz do jego wywołania.

Może dojść do żółknięcia, powstawania plam, ciemnienia obrazu i obniżenia trwałości odbitki lub negatywu. Błędy utrwalania często ujawniają się dopiero po pewnym czasie.

Obraz utajony to niewidoczny jeszcze obraz powstający w materiale światłoczułym po jego naświetleniu. Staje się widoczny dopiero podczas wywoływania.

Obraz utajony powstaje podczas naświetlania materiału fotograficznego, czyli w chwili działania światła na emulsję światłoczułą.

Zmiany wywołane przez światło w kryształach halogenków srebra są początkowo mikroskopijne i chemiczne. Dopiero wywoływacz wzmacnia je do postaci widocznego obrazu.

Wywoływanie nie tworzy obrazu utajonego, lecz przekształca go w obraz widzialny. Redukuje naświetlone halogenki srebra do metalicznego srebra.

Utrwalanie usuwa nienaświetlone i niewywołane halogenki srebra z emulsji. Dzięki temu obraz przestaje być wrażliwy na dalsze działanie światła.

Światło powoduje zmiany w kryształach halogenków srebra znajdujących się w emulsji. W miejscach oświetlonych tworzą się centra obrazu utajonego.

Ponieważ podczas wywoływania obraz utajony jest już obecny. Wywoływanie jedynie ujawnia i wzmacnia obraz powstały wcześniej podczas naświetlania.

Oznacza, że na każdy piksel przypada 1 bit informacji. Taki piksel może przyjąć tylko dwa stany, najczęściej czarny albo biały.

Obraz 1-bitowy ma tylko dwa poziomy jasności: czarny i biały. Skala szarości zawiera wiele odcieni pośrednich, np. 256 poziomów przy głębi 8 bitów.

Przy głębi 1 bitu można zapisać 2 kolory, ponieważ 2¹ = 2.

Obraz czarno-biały składa się wyłącznie z czerni i bieli. Obraz w odcieniach szarości może zawierać przejścia tonalne między czernią a bielą.

Highcolor zwykle oznacza zapis koloru z głębią 15 lub 16 bitów, a Truecolor najczęściej 24 bity. Są to tryby barwne, a nie 1-bitowy zapis czarno-biały.

Liczbę kolorów oblicza się ze wzoru 2 do potęgi liczby bitów. Przykład: 1 bit daje 2 kolory, 8 bitów daje 256 poziomów, a 24 bity daje około 16,7 mln kolorów.

Należy pomnożyć rozdzielczość wydruku przez stosunek wymiaru wydruku do wymiaru oryginału. Wzór: rozdzielczość skanowania = rozdzielczość wydruku × wymiar wydruku / wymiar oryginału.

Oryginał 20 × 30 cm jest dwa razy większy od planowanego wydruku 10 × 15 cm. Po pomniejszeniu dwukrotnym rozdzielczość efektywna wzrośnie dwukrotnie, więc wystarczy skan 150 ppi.

Oznacza, że na jeden cal wydruku przypada 300 punktów lub pikseli obrazu. Jest to typowa wartość dla dobrej jakości odbitek fotograficznych.

PPI odnosi się do liczby pikseli obrazu cyfrowego na cal. DPI oznacza liczbę punktów drukarki na cal i dotyczy urządzenia drukującego.

Trzeba skanować z wyższą rozdzielczością niż rozdzielczość docelowego wydruku. Powiększenie obrazu wymaga większej liczby pikseli z oryginału.

Można skanować z niższą rozdzielczością, ponieważ obraz zostanie pomniejszony. Pomniejszenie zwiększa efektywną gęstość pikseli na wydruku.

Trzeba zamienić centymetry na cale i pomnożyć przez 300. Format 10 × 15 cm to około 3,94 × 5,91 cala, więc potrzeba około 1181 × 1772 pikseli.

Filtry wyostrzające zwiększają lokalny kontrast na krawędziach, dzięki czemu obraz wydaje się ostrzejszy. Stosuje się je m.in. po zmniejszeniu zdjęcia, przed drukiem lub publikacją.

Smart Sharpen służy do wyostrzania obrazu, czyli podkreślania krawędzi i detali. Gaussian Blur działa odwrotnie — rozmywa obraz i redukuje szczegóły.

Nadmierne wyostrzanie tworzy jasne lub ciemne obwódki przy krawędziach, wzmacnia szum i może nadać zdjęciu sztuczny wygląd.

Warto go użyć, gdy zdjęcie jest lekko nieostre lub wymaga końcowego przygotowania do druku albo internetu. Najczęściej stosuje się go jako ostatni etap obróbki.

Radius określa szerokość obszaru wokół krawędzi, który zostanie objęty wyostrzaniem. Mały promień działa subtelniej, a duży może powodować widoczne obwódki.

Najlepiej zastosować filtr na kopii warstwy albo przekonwertować warstwę na obiekt inteligentny. Dzięki temu ustawienia wyostrzania można później zmienić lub wyłączyć.

TIFF może zapisywać obraz w wysokiej jakości, obsługiwać warstwy i być otwierany w wielu programach graficznych. Jest bardziej uniwersalny niż PSD, który jest głównie formatem roboczym Photoshopa.

PSD jest formatem natywnym Adobe Photoshop i najlepiej zachowuje strukturę projektu w tym programie. TIFF jest bardziej uniwersalny i może być obsługiwany przez różne aplikacje graficzne.

JPG zapisuje obraz jako spłaszczony plik rastrowy i nie zachowuje warstw. Dodatkowo stosuje kompresję stratną, która może pogarszać jakość obrazu.

Nie, BMP nie jest formatem przeznaczonym do zapisu warstw. Zapisuje głównie obraz bitmapowy, często bez kompresji, ale bez struktury edycyjnej projektu.

Spłaszczenie obrazu polega na połączeniu wszystkich warstw w jedną warstwę wynikową. Po takim zapisie nie można już niezależnie edytować wcześniejszych warstw.

TIFF warto wybrać przy archiwizacji, przygotowaniu do druku lub dalszej profesjonalnej obróbce. Format ten pozwala zachować wysoką jakość i może obsługiwać zapis bezstratny.

Do internetu najczęściej wybiera się JPG, ponieważ daje mały rozmiar pliku i jest powszechnie obsługiwany. Nie nadaje się jednak do przechowywania warstw roboczych.

Histogram pokazuje, ile pikseli obrazu ma określoną jasność. Oś pozioma oznacza poziomy jasności od czerni do bieli, a oś pionowa liczbę pikseli.

Wartość 0 oznacza czerń, a 255 oznacza biel. Wartości pośrednie odpowiadają odcieniom szarości.

Ponieważ występują w nim tylko dwa poziomy jasności: czarny i biały. Histogram pokazuje więc słupki przy 0 i 255.

Większość wartości histogramu znajduje się po prawej stronie, blisko 255. Oznacza to dużą liczbę jasnych pikseli.

Większość wartości histogramu znajduje się po lewej stronie, blisko 0. Oznacza to dużą liczbę ciemnych pikseli.

Na obrazie A większość powierzchni jest biała, więc najwięcej pikseli ma jasność 255. Mały czarny prostokąt daje niski słupek przy 0.

Nie, histogram nie pokazuje położenia pikseli w obrazie. Pokazuje tylko liczbę pikseli o danych poziomach jasności.

Maska warstwy kontroluje widoczność pikseli danej warstwy. Pozwala ukrywać lub odsłaniać fragmenty obrazu bez ich trwałego usuwania.

Czarny kolor na masce ukrywa maskowaną warstwę. W ukrytych miejscach mogą być widoczne warstwy położone niżej.

Biały kolor na masce odsłania maskowaną warstwę. Przywraca widoczność tych fragmentów, które mogły zostać wcześniej ukryte.

Szarości powodują częściową przezroczystość. Im ciemniejszy odcień, tym bardziej ukryta jest warstwa; im jaśniejszy, tym bardziej widoczna.

Ponieważ nie kasują pikseli obrazu, lecz tylko zmieniają ich widoczność. Efekt można później poprawić, wyłączyć albo całkowicie usunąć.

Gumka trwale usuwa piksele z warstwy, a maska jedynie je ukrywa. Maska daje większą kontrolę i możliwość cofnięcia zmian bez utraty danych obrazu.

Należy kliknąć miniaturę maski warstwy w panelu Warstwy. Jeśli aktywna jest miniatura obrazu, pędzel będzie malował bezpośrednio po pikselach warstwy.

Narzędzie Gąbka służy do miejscowej zmiany nasycenia kolorów. Może kolory wzmacniać albo osłabiać.

Za redukcję nasycenia odpowiada tryb „Zmniejsz nasycenie”. Powoduje on osłabienie intensywności barw w malowanym obszarze.

Gąbka zmienia nasycenie kolorów, natomiast Stempel kopiuje fragment obrazu w inne miejsce. Stempel służy głównie do retuszu i usuwania niedoskonałości.

Lasso służy do zaznaczania fragmentów obrazu. Samo nie redukuje nasycenia kolorów.

Różdżka służy do zaznaczania obszarów o podobnym kolorze lub jasności. Jest narzędziem zaznaczania, a nie korekcji nasycenia.

Nasycenie określa intensywność barwy. Im większe nasycenie, tym kolor jest żywszy; im mniejsze, tym bardziej szary i stonowany.

300 ppi zapewnia odpowiednią szczegółowość obrazu przy typowej odległości oglądania materiałów drukowanych, takich jak foldery, ulotki czy katalogi. Jest to bezpieczna wartość, gdy nie znamy dokładnych parametrów urządzenia drukującego.

PPI oznacza liczbę pikseli obrazu na cal i dotyczy pliku cyfrowego. DPI oznacza liczbę punktów drukarki na cal i odnosi się do sposobu nanoszenia obrazu na papier.

Zwykle nie. 72 ppi jest typowe dla zastosowań ekranowych i w druku może dać widoczną pikselizację oraz niską jakość obrazu.

Niższą rozdzielczość, np. 150–200 ppi, można stosować przy dużych wydrukach oglądanych z większej odległości, takich jak plakaty, banery czy billboardy.

Należy porównać liczbę pikseli obrazu z planowanym rozmiarem wydruku. Wzór: rozmiar w calach × 300 ppi = wymagana liczba pikseli.

Nie zawsze. Jeśli plik ma za mało pikseli, zmiana wartości PPI bez rzeczywistej ilości danych nie przywróci utraconych szczegółów.