Pytania pomocnicze - AUD.02

Metal silnie odbija otoczenie, dlatego na jego powierzchni mogą być widoczne lampy, aparat, statywy i ciemne elementy studia. Trzeba kontrolować nie tylko światło, ale też to, co odbija się w przedmiocie.

Światło przechodzi przez półprzezroczyste ścianki namiotu i zostaje rozproszone. Dzięki temu przedmiot jest oświetlony miękko i równomiernie.

Namiot bezcieniowy rozprasza światło i zmniejsza odbicia, natomiast strumienica zawęża wiązkę światła. Strumienica daje światło bardziej kierunkowe i kontrastowe.

Beauty dish jest modyfikatorem często używanym w portrecie, dającym charakterystyczne, ukierunkowane światło. Przy błyszczącym metalu może tworzyć widoczne refleksy zamiast je eliminować.

Stół reprodukcyjny wykorzystuje się głównie do fotografowania lub kopiowania płaskich oryginałów, takich jak dokumenty, rysunki, fotografie i grafiki. Nie jest podstawowym narzędziem do ograniczania odbić na błyszczących produktach.

Najlepiej sprawdza się światło miękkie, rozproszone i równomierne. Pozwala ograniczyć ostre cienie oraz niekontrolowane refleksy.

Nie. Filtr polaryzacyjny dobrze redukuje część odbić od szkła, wody lub lakierowanych powierzchni, ale odbicia od metalu są trudniejsze do usunięcia. W przypadku metalu ważniejsza jest kontrola oświetlenia i otoczenia.

Dla ISO 100 stosuje się wzór: odległość = liczba przewodnia / przysłona. W tym przypadku 42 / 8 = 5,25 m, czyli około 5 m.

Liczba przewodnia określa moc lampy błyskowej przy ISO 100. Pozwala obliczyć prawidłową odległość lampy od fotografowanego obiektu dla danej przysłony.

Liczba przewodnia lampy standardowo podawana jest dla ISO 100. Przy innym ISO zasięg lampy zmienia się, dlatego informacja o czułości jest istotna.

Odległość byłaby większa, bo 42 / 4 = 10,5 m. Bardziej otwarta przysłona wymaga mniejszej ilości światła, więc lampa może oświetlić obiekt z większej odległości.

Podwyższenie ISO zwiększa skuteczny zasięg lampy. Na przykład przejście z ISO 100 na ISO 400 zwiększa zasięg około dwukrotnie.

Przy LP = 42 i przysłonie f/8 prawidłowa odległość wynosi około 5,25 m. Odległość 30 m wymagałaby znacznie większej liczby przewodniej albo dużo bardziej otwartej przysłony.

Odległość przedmiotowa to odległość między fotografowanym obiektem a soczewką lub obiektywem. W zadaniach optycznych oznacza się ją często jako x albo u.

Obraz rzeczywisty powstaje wtedy, gdy przedmiot znajduje się dalej niż ognisko soczewki, czyli dla odległości większej niż f. Taki obraz można zarejestrować na matrycy lub ekranie.

Promienie światła po przejściu przez soczewkę skupiającą przecinają się po przeciwnej stronie soczewki. W wyniku tego góra i dół obrazu zamieniają się miejscami.

Powstaje obraz rzeczywisty, odwrócony i pomniejszony. To właśnie sytuacja odpowiada odpowiedzi x > 2f.

Obraz jest rzeczywisty, odwrócony i tej samej wielkości co przedmiot. Powiększenie ma wtedy wartość bezwzględną równą 1.

Obraz jest rzeczywisty, odwrócony i powiększony. Taka sytuacja nie spełnia warunku obrazu zmniejszonego.

Oznacza to, że wysokość obrazu jest dwa razy mniejsza od wysokości przedmiotu. Wartość bezwzględna powiększenia liniowego wynosi wtedy 1/2.

Gdy przedmiot znajduje się w ognisku soczewki, promienie po przejściu przez soczewkę biegną równolegle i obraz nie powstaje w skończonej odległości. Nie można wtedy uzyskać na matrycy rzeczywistego, zmniejszonego obrazu.

Papier wielogradacyjny ma emulsję reagującą różnie na światło o różnych barwach. Dzięki filtrom można zmieniać kontrast odbitki bez zmiany rodzaju papieru.

Filtr purpurowy ogranicza składową zieloną światła i wzmacnia działanie składowej niebieskiej, która odpowiada za wyższą gradację. W efekcie odbitka ma większy kontrast.

Filtr żółty obniża kontrast odbitki. Stosuje się go, gdy negatyw jest zbyt kontrastowy i trzeba uzyskać łagodniejszą gradację.

Gradacja określa kontrastowość papieru fotograficznego. Niska gradacja daje miękki obraz o małym kontraście, a wysoka gradacja daje obraz twardy, mocno kontrastowy.

Kontrast zwiększa się zwykle wtedy, gdy negatyw jest mało kontrastowy, płaski lub ma niewielką różnicę gęstości między światłami i cieniami.

Głowica filtracyjna pozwala ustawiać filtrację pokrętłami, najczęściej żółtą i purpurową. Filtry pod obiektyw to osobne płytki o określonej gradacji, wkładane ręcznie.

Papier czarno-biały jest zwykle mało czuły lub nieczuły na światło czerwone, dlatego czerwień nie służy do regulacji gradacji. Czerwone światło wykorzystuje się raczej jako oświetlenie ciemniowe.

Pomiar centralnie ważony analizuje cały kadr, ale największą wagę przypisuje środkowej części obrazu. Zwykle centrum odpowiada za około 60–90% wyniku pomiaru.

Sprawdza się, gdy główny obiekt znajduje się blisko środka kadru, np. w portrecie lub fotografii dokumentacyjnej. Pomaga ograniczyć wpływ bardzo jasnych lub ciemnych fragmentów na brzegach kadru.

Pomiar punktowy mierzy światło z bardzo małego obszaru kadru, zwykle kilku procent powierzchni. Pomiar centralnie ważony obejmuje większy obszar, ale preferuje centrum.

Pomiar matrycowy dzieli kadr na wiele stref i analizuje je według algorytmu aparatu. Pomiar centralnie ważony jest prostszy i opiera się głównie na jasności środkowej części kadru.

Światłomierz aparatu może uznać scenę za zbyt jasną i skrócić ekspozycję. W efekcie główny obiekt, szczególnie ciemniejszy od tła, może wyjść niedoświetlony.

Aparat mierzy światło odbite od fotografowanych obiektów, a nie światło padające bezpośrednio na scenę. Wynik zależy więc od jasności i koloru fotografowanych powierzchni.

ND oznacza Neutral Density, czyli neutralną gęstość optyczną. W praktyce jest to filtr szary, który zmniejsza ilość światła wpadającego do obiektywu.

Ponieważ przyciemnia obraz w sposób neutralny, bez celowej zmiany barw. Powinien działać jak równomierne szare przyciemnienie.

Stosuje się go przy nadmiarze światła, np. aby wydłużyć czas naświetlania lub fotografować z szeroko otwartą przysłoną w jasny dzień.

Filtr ND zmniejsza ilość światła bez zmiany charakteru odbić. Filtr polaryzacyjny redukuje odbicia i może zwiększać nasycenie nieba oraz kolorów.

Dobry filtr ND powinien być neutralny barwnie i nie zmieniać balansu bieli. Tanie lub słabe filtry mogą jednak powodować dominantę barwną.

Oznaczenie informuje, jak mocno filtr ogranicza światło. Im większa wartość ND, tym mniej światła dociera do matrycy lub filmu i tym dłuższego czasu ekspozycji można użyć.

Filtr szary pełny przyciemnia cały kadr równomiernie. Filtr połówkowy szary przyciemnia tylko część kadru, najczęściej jasne niebo.

Filtr IR ogranicza dopływ światła widzialnego i przepuszcza głównie promieniowanie podczerwone. Dzięki temu obraz powstaje przede wszystkim z rejestracji zakresu IR.

Potrzebny jest film czuły na promieniowanie długofalowe, czyli film podczerwony. Zwykły film lub film ortochromatyczny nie zarejestruje poprawnie podczerwieni.

Filtr IR znacznie ogranicza ilość światła docierającego do materiału światłoczułego. Często wymusza to dłuższy czas naświetlania, a statyw zapobiega poruszeniu zdjęcia.

Filtr UV ogranicza promieniowanie ultrafioletowe i zwykle chroni obiektyw. Filtr IR służy do fotografii podczerwonej, ponieważ przepuszcza podczerwień i blokuje większość światła widzialnego.

Film ortochromatyczny jest czuły głównie na światło niebieskie i zielone, a nie na promieniowanie podczerwone. Nie rejestruje więc zakresu potrzebnego w fotografii IR.

Chodzi o promieniowanie o większej długości fali niż światło widzialne, czyli podczerwień. Materiał fotograficzny musi być na ten zakres uczulony.

Każde ujęcie ma inną ekspozycję i rejestruje szczegóły w innym zakresie jasności. Po połączeniu zdjęć można uzyskać obraz z większą ilością detali w światłach i cieniach.

Minimalnie przyjmuje się 2–3 ujęcia tego samego obiektu wykonane z różną ekspozycją.

Bracketing ekspozycji to wykonanie serii zdjęć tego samego kadru z różnymi wartościami naświetlenia. Jest to typowy sposób pozyskania materiału do zdjęcia HDR.

Najczęściej wykonuje się zdjęcie niedoświetlone, poprawnie naświetlone i prześwietlone. Dzięki temu rejestrowane są szczegóły w światłach, półtonach i cieniach.

Statyw pomaga utrzymać identyczny kadr na wszystkich ujęciach. Ułatwia to późniejsze precyzyjne połączenie zdjęć.

HDR sprawdza się przy scenach o dużym kontraście, np. wnętrzach z jasnym oknem, krajobrazach pod światło lub architekturze fotografowanej w trudnym oświetleniu.

Problemem mogą być poruszające się elementy, np. ludzie, samochody, liście lub woda. Po połączeniu zdjęć mogą powodować rozmycia albo efekt duchów.

Metoda addytywna polega na dodawaniu świateł barwnych. Podstawowe barwy to czerwony, zielony i niebieski, czyli RGB.

Model RGB tworzą trzy barwy światła: czerwony, zielony i niebieski. Ich mieszanie pozwala uzyskać inne kolory.

Po połączeniu pełnego światła czerwonego, zielonego i niebieskiego powstaje światło białe. Jest to cecha mieszania addytywnego.

RGB dotyczy światła i metody addytywnej, a CMYK dotyczy farb, pigmentów lub tuszów i metody subtraktywnej. RGB stosuje się głównie na ekranach, CMYK w druku.

Żółty, purpurowy i cyjan są barwami podstawowymi metody subtraktywnej. W metodzie addytywnej podstawą są czerwony, zielony i niebieski.

Model RGB stosuje się w urządzeniach emitujących lub rejestrujących światło, np. monitorach, ekranach telefonów, projektorach, aparatach cyfrowych i skanerach.

Należy zamienić wymiar z centymetrów na cale, a następnie pomnożyć przez wymaganą rozdzielczość DPI. Wynik oblicza się osobno dla szerokości i wysokości.

Ponieważ 10 cm to około 3,94 cala, a 3,94 × 300 daje około 1181 pikseli na każdy bok obrazu.

Należy pomnożyć szerokość obrazu w pikselach przez wysokość w pikselach, a wynik podzielić przez 1 000 000.

W testach wybiera się najbliższą dostępną wartość zapewniającą wymaganą jakość. 1,5 Mpx jest najbliższą odpowiedzią powyżej obliczonego minimum.

Rozdzielczość w pikselach opisuje ilość informacji w pliku cyfrowym, np. 3000 × 2000 px. DPI określa, jak gęsto te piksele lub punkty zostaną rozmieszczone podczas druku.

Nie. Zmiana samego DPI zmienia głównie rozmiar wydruku, ale nie dodaje nowych szczegółów do obrazu.

Najczęściej przyjmuje się 300 dpi jako standard dobrej jakości wydruku fotograficznego oglądanego z bliska.