Pytania pomocnicze - AUD.02

PNG obsługuje kanał alfa, czyli informację o przezroczystości pikseli. Dzięki temu tło może pozostać całkowicie lub częściowo przezroczyste.

JPEG nie obsługuje kanału alfa. Po zapisaniu obraz przezroczysty otrzyma jednolite tło, np. białe lub czarne.

PNG może obsługiwać płynną, wielostopniową przezroczystość dzięki kanałowi alfa. GIF zwykle obsługuje tylko prostą przezroczystość jednego koloru, bez półprzezroczystości.

RGBA oznacza kanały czerwony, zielony, niebieski oraz alfa. Kanał alfa odpowiada za poziom krycia lub przezroczystości obrazu.

Nie jest to typowy ani zalecany wybór. W praktyce do przezroczystości używa się najczęściej PNG, ponieważ jest powszechnie obsługiwany i wygodny.

WMA to format audio, a nie format pliku graficznego. Nie służy do zapisu zdjęć ani obrazów.

PNG warto wybrać, gdy potrzebna jest przezroczystość, ostre krawędzie, tekst, logo lub grafika bez strat jakości. JPEG lepiej sprawdza się przy zwykłych fotografiach bez przezroczystości.

PPI oznacza pixels per inch, czyli liczbę pikseli przypadających na jeden cal obrazu. Określa gęstość pikseli.

Dla obrazów przeznaczonych do internetu przyjmuje się zwykle 72 ppi. Jest to standardowa odpowiedź egzaminacyjna dla galerii online.

Dla wysokiej jakości druku fotograficznego najczęściej stosuje się 300 ppi. Zapewnia to dobrą szczegółowość odbitki.

Nie zawsze. Rozmiar pliku zależy głównie od liczby pikseli, formatu zapisu i kompresji, a nie tylko od wartości PPI.

Wymiary w pikselach określają realną liczbę punktów obrazu, np. 1200 × 800 px. PPI mówi, jak gęsto te piksele mają być rozmieszczone na calu przy wyświetlaniu lub druku.

Obraz w internecie jest oglądany na ekranie, więc najważniejsze są jego wymiary pikselowe i szybkość ładowania. 300 ppi jest typowe dla druku, a nie dla publikacji online.

Po cechach takich jak bezwonność, nietoksyczność, ekologiczność, odporność na UV i warunki atmosferyczne oraz możliwość druku na elastycznych materiałach.

Ponieważ wydruki lateksowe są odporne na promieniowanie UV, wilgoć i zmienne warunki atmosferyczne.

Drukarka lateksowa służy głównie do trwałego druku wielkoformatowego, natomiast termiczna najczęściej do paragonów, etykiet i prostych wydruków na papierze termicznym.

Drukarka sublimacyjna wykorzystuje zjawisko sublimacji barwnika pod wpływem temperatury, często przy nadrukach na tkaninach i gadżetach. Druk lateksowy wykorzystuje wodne tusze lateksowe i jest typowy dla reklamy wielkoformatowej.

Między innymi na foliach, banerach, papierach, tapetach, płótnach i innych elastycznych podłożach stosowanych w reklamie i dekoracji.

Tusze lateksowe są zwykle oparte na wodzie i nie emitują tak intensywnych szkodliwych oparów jak tradycyjne atramenty solwentowe.

Przy f/2.8 otwór przysłony jest większy, więc promienie światła tworzą większe krążki rozproszenia poza płaszczyzną ostrości. Efektem jest silniejsze rozmycie tła i płytsza głębia ostrości.

Przy takim samym kadrze większa matryca, np. pełna klatka, zwykle daje mniejszą głębię ostrości niż APS-C. Wynika to z konieczności użycia innej odległości fotografowania lub innej ogniskowej.

Matryca APS-C jest mniejsza, więc rejestruje tylko centralną część obrazu rzutowanego przez obiektyw. Powoduje to zawężenie kąta widzenia.

Fotografujący aparatem APS-C musi odsunąć się od obiektu, ponieważ mniejsza matryca daje węższy kąt widzenia. Większa odległość od obiektu zwiększa głębię ostrości.

Najmniejszą głębię ostrości daje mała liczba przysłony, np. f/2.8. Oznacza ona duży otwór przysłony.

Nie, fizyczna ogniskowa obiektywu nadal wynosi 50 mm. Zmienia się tylko kąt widzenia, ponieważ mniejsza matryca rejestruje mniejszy fragment obrazu.

Pełna klatka przy niezmiennym kadrze daje płytszą głębię ostrości niż APS-C, a f/2.8 daje płytszą głębię niż f/4. Połączenie tych dwóch czynników daje najmniejszą głębię ostrości.

Należy pomnożyć liczbę zdjęć przez rozmiar jednego zdjęcia. Dla 400 zdjęć po 13,3 MB wynik wynosi 5320 MB.

Najczęściej przyjmuje się uproszczenie 1 GB = 1000 MB. Wtedy 5320 MB to około 5,32 GB.

Zdjęcia zajmują łącznie około 5,32 GB, więc karta 4 GB nie pomieści wszystkich plików. Najmniejszą większą dostępną pojemnością jest 8 GB.

Pytanie dotyczy karty o najniższej pojemności, która wystarczy do zapisania zdjęć. Skoro wystarcza 8 GB, większe karty nie są najniższym poprawnym wyborem.

Nie zawsze. Część pojemności zajmuje system plików, a producenci często stosują przelicznik dziesiętny, dlatego rzeczywista dostępna przestrzeń może być nieco mniejsza.

Tak. Pliki RAW są zwykle znacznie większe niż JPEG, dlatego na tej samej karcie zmieści się mniej zdjęć RAW niż JPEG.

Dagerotypia polegała na wykonaniu obrazu na posrebrzanej płytce miedzianej. Płytkę uczulano parami jodu, naświetlano, a następnie obraz utajony wywoływano parami rtęci.

Pary rtęci służyły do wywołania obrazu utajonego. Dzięki nim na płytce powstawał widoczny obraz pozytywowy.

Pary jodu służyły do uczulenia posrebrzanej płytki miedzianej na światło. W wyniku reakcji powstawał światłoczuły jodek srebra.

Obraz utajony to niewidoczny obraz powstały w materiale światłoczułym po naświetleniu. Staje się widoczny dopiero po procesie wywołania.

Pary jodu stosowano przed ekspozycją, do przygotowania światłoczułej powierzchni. Wywoływanie obrazu utajonego w dagerotypii odbywało się parami rtęci.

Dagerotypia dawała unikatowy obraz pozytywowy bezpośrednio na płytce. Nie powstawał negatyw umożliwiający łatwe wykonywanie wielu odbitek.

Najczęściej po liniach ukośnych, asymetrii, gwałtownych gestach i wrażeniu ruchu. Obraz wydaje się pełen energii i napięcia.

Kompozycja statyczna daje wrażenie spokoju i równowagi, często opiera się na pionach, poziomach i symetrii. Dynamiczna sugeruje ruch, niestabilność i akcję.

Linie ukośne są mniej stabilne niż piony i poziomy, dlatego kierują wzrok i tworzą wrażenie ruchu lub napięcia.

Nie zawsze. Ruch może być tylko zasugerowany przez układ linii, pozy postaci, gesty, światło lub kierunki spojrzeń.

Sceny walki, sportu, tańca, pracy, pościgu, wydarzeń ulicznych i wszelkie sytuacje, w których ważne są akcja oraz emocje.

Ponieważ zawiera wiele skośnych kierunków, gwałtowne pozy postaci i zwierząt oraz wyraźne napięcie sceny. Całość sprawia wrażenie ruchu i dramatyzmu.

Skala ISO arytmetyczna podaje czułość jako liczby typu 100, 200, 400. Skala DIN jest logarytmiczna i używa oznaczeń stopniowych, np. 21°, 24°, 27°.

21° DIN odpowiada ISO 100. Jest to podstawowa wartość odniesienia w przeliczaniu tych skal.

Wzrost o 3° DIN oznacza dwukrotne zwiększenie czułości. Na przykład 21° DIN to ISO 100, a 24° DIN to ISO 200.

Czułość zapisywano często w formie np. ISO 100/21°. Pierwsza liczba to wartość arytmetyczna, a druga to wartość logarytmiczna DIN.

Można użyć wzoru: ISO = 10^((DIN - 1) / 10). Dla 21° daje to ISO 100.

ISO 200 jest dwa razy bardziej czułe niż ISO 100, więc do uzyskania takiej samej jasności zdjęcia potrzeba o połowę mniej światła.

Metal silnie odbija otoczenie, dlatego na jego powierzchni mogą być widoczne lampy, aparat, statywy i ciemne elementy studia. Trzeba kontrolować nie tylko światło, ale też to, co odbija się w przedmiocie.

Światło przechodzi przez półprzezroczyste ścianki namiotu i zostaje rozproszone. Dzięki temu przedmiot jest oświetlony miękko i równomiernie.

Namiot bezcieniowy rozprasza światło i zmniejsza odbicia, natomiast strumienica zawęża wiązkę światła. Strumienica daje światło bardziej kierunkowe i kontrastowe.

Beauty dish jest modyfikatorem często używanym w portrecie, dającym charakterystyczne, ukierunkowane światło. Przy błyszczącym metalu może tworzyć widoczne refleksy zamiast je eliminować.

Stół reprodukcyjny wykorzystuje się głównie do fotografowania lub kopiowania płaskich oryginałów, takich jak dokumenty, rysunki, fotografie i grafiki. Nie jest podstawowym narzędziem do ograniczania odbić na błyszczących produktach.

Najlepiej sprawdza się światło miękkie, rozproszone i równomierne. Pozwala ograniczyć ostre cienie oraz niekontrolowane refleksy.

Nie. Filtr polaryzacyjny dobrze redukuje część odbić od szkła, wody lub lakierowanych powierzchni, ale odbicia od metalu są trudniejsze do usunięcia. W przypadku metalu ważniejsza jest kontrola oświetlenia i otoczenia.

Dla ISO 100 stosuje się wzór: odległość = liczba przewodnia / przysłona. W tym przypadku 42 / 8 = 5,25 m, czyli około 5 m.

Liczba przewodnia określa moc lampy błyskowej przy ISO 100. Pozwala obliczyć prawidłową odległość lampy od fotografowanego obiektu dla danej przysłony.

Liczba przewodnia lampy standardowo podawana jest dla ISO 100. Przy innym ISO zasięg lampy zmienia się, dlatego informacja o czułości jest istotna.

Odległość byłaby większa, bo 42 / 4 = 10,5 m. Bardziej otwarta przysłona wymaga mniejszej ilości światła, więc lampa może oświetlić obiekt z większej odległości.

Podwyższenie ISO zwiększa skuteczny zasięg lampy. Na przykład przejście z ISO 100 na ISO 400 zwiększa zasięg około dwukrotnie.

Przy LP = 42 i przysłonie f/8 prawidłowa odległość wynosi około 5,25 m. Odległość 30 m wymagałaby znacznie większej liczby przewodniej albo dużo bardziej otwartej przysłony.