Pytania pomocnicze - AUD.02

Narzędzie Pióro służy do tworzenia precyzyjnych ścieżek wektorowych. Można je później zamienić na zaznaczenie, maskę lub kształt.

Ścieżka jest obiektem wektorowym złożonym z punktów i krzywych, który można edytować. Zaznaczenie określa obszar pikseli przeznaczony do edycji.

Pióro pozwala kontrolować punkty kotwiczenia i krzywe Béziera, dzięki czemu umożliwia bardzo precyzyjne obrysowanie kształtu. Lasso działa szybciej, ale zwykle mniej dokładnie.

Punkty kotwiczenia wyznaczają przebieg ścieżki. Mogą łączyć odcinki proste lub krzywe sterowane uchwytami.

Do zaznaczania służą m.in. Lasso wielokątne, Zaznaczenie eliptyczne i Szybkie zaznaczenie. Nie są one podstawowym narzędziem do rysowania ścieżek.

Pióra warto użyć, gdy trzeba bardzo dokładnie wyciąć obiekt z tła lub przygotować precyzyjną maskę. Sprawdza się szczególnie przy obiektach o wyraźnych krawędziach.

Ponieważ jest przystosowany do pracy z oryginałami transparentnymi, takimi jak filmy, folie, negatywy i diapozytywy. Zapewnia wysoką rozdzielczość oraz dużą dynamikę tonalną.

To oryginał, przez który przechodzi światło, np. negatyw, slajd, diapozytyw lub folia. Wymaga innego sposobu oświetlenia niż oryginał refleksyjny.

Duża elastyczna folia może nie przylegać idealnie do szyby skanera, co powoduje problemy z ostrością i geometrią obrazu. Skaner bębnowy lepiej stabilizuje taki materiał.

Skaner 3D służy do rejestrowania kształtu i wymiarów obiektów przestrzennych. Nie jest przeznaczony do klasycznego skanowania filmów lub folii fotograficznych.

Oryginał mocuje się na powierzchni przezroczystego bębna, który obraca się podczas skanowania. Dzięki temu materiał pozostaje stabilny i może być precyzyjnie odczytany.

Ważne są rozdzielczość, ostrość, odwzorowanie tonów, dynamika skanowania i poprawne odwzorowanie barw. Ma to szczególne znaczenie przy negatywach i diapozytywach.

Ponieważ jest czuły na całe światło widzialne, w tym czerwone, żółte i niebieskie. Każde oświetlenie ciemniowe mogłoby dodatkowo naświetlić materiał i zniszczyć obraz.

Materiał panchromatyczny jest czuły na światło niebieskie, zielone i czerwone. Materiał ortochromatyczny zwykle nie jest czuły na czerwień, dlatego może być obrabiany przy odpowiednim świetle czerwonym.

Nie. Film panchromatyczny reaguje także na światło czerwone, więc jego użycie może spowodować zadymienie lub całkowite zniszczenie negatywu.

Całkowita ciemność jest wymagana podczas manipulacji nieosłoniętym filmem, np. przy ładowaniu do koreksu. Po zamknięciu filmu w światłoszczelnym koreksie dalsze czynności można wykonywać przy normalnym świetle.

Zadymienie to niepożądane zaczernienie lub obniżenie przejrzystości materiału wskutek przypadkowego działania światła albo błędów chemicznych. Powoduje spadek kontrastu i jakości obrazu.

Wiele papierów fotograficznych ma ograniczoną czułość barwną i może być bezpiecznie obrabiana przy dobranym świetle ochronnym. Filmy panchromatyczne mają szerszą czułość widmową, więc wymagają ciemności.

PNG obsługuje kanał alfa, czyli informację o przezroczystości pikseli. Dzięki temu tło może pozostać całkowicie lub częściowo przezroczyste.

JPEG nie obsługuje kanału alfa. Po zapisaniu obraz przezroczysty otrzyma jednolite tło, np. białe lub czarne.

PNG może obsługiwać płynną, wielostopniową przezroczystość dzięki kanałowi alfa. GIF zwykle obsługuje tylko prostą przezroczystość jednego koloru, bez półprzezroczystości.

RGBA oznacza kanały czerwony, zielony, niebieski oraz alfa. Kanał alfa odpowiada za poziom krycia lub przezroczystości obrazu.

Nie jest to typowy ani zalecany wybór. W praktyce do przezroczystości używa się najczęściej PNG, ponieważ jest powszechnie obsługiwany i wygodny.

WMA to format audio, a nie format pliku graficznego. Nie służy do zapisu zdjęć ani obrazów.

PNG warto wybrać, gdy potrzebna jest przezroczystość, ostre krawędzie, tekst, logo lub grafika bez strat jakości. JPEG lepiej sprawdza się przy zwykłych fotografiach bez przezroczystości.

PPI oznacza pixels per inch, czyli liczbę pikseli przypadających na jeden cal obrazu. Określa gęstość pikseli.

Dla obrazów przeznaczonych do internetu przyjmuje się zwykle 72 ppi. Jest to standardowa odpowiedź egzaminacyjna dla galerii online.

Dla wysokiej jakości druku fotograficznego najczęściej stosuje się 300 ppi. Zapewnia to dobrą szczegółowość odbitki.

Nie zawsze. Rozmiar pliku zależy głównie od liczby pikseli, formatu zapisu i kompresji, a nie tylko od wartości PPI.

Wymiary w pikselach określają realną liczbę punktów obrazu, np. 1200 × 800 px. PPI mówi, jak gęsto te piksele mają być rozmieszczone na calu przy wyświetlaniu lub druku.

Obraz w internecie jest oglądany na ekranie, więc najważniejsze są jego wymiary pikselowe i szybkość ładowania. 300 ppi jest typowe dla druku, a nie dla publikacji online.

Przy f/2.8 otwór przysłony jest większy, więc promienie światła tworzą większe krążki rozproszenia poza płaszczyzną ostrości. Efektem jest silniejsze rozmycie tła i płytsza głębia ostrości.

Przy takim samym kadrze większa matryca, np. pełna klatka, zwykle daje mniejszą głębię ostrości niż APS-C. Wynika to z konieczności użycia innej odległości fotografowania lub innej ogniskowej.

Matryca APS-C jest mniejsza, więc rejestruje tylko centralną część obrazu rzutowanego przez obiektyw. Powoduje to zawężenie kąta widzenia.

Fotografujący aparatem APS-C musi odsunąć się od obiektu, ponieważ mniejsza matryca daje węższy kąt widzenia. Większa odległość od obiektu zwiększa głębię ostrości.

Najmniejszą głębię ostrości daje mała liczba przysłony, np. f/2.8. Oznacza ona duży otwór przysłony.

Nie, fizyczna ogniskowa obiektywu nadal wynosi 50 mm. Zmienia się tylko kąt widzenia, ponieważ mniejsza matryca rejestruje mniejszy fragment obrazu.

Pełna klatka przy niezmiennym kadrze daje płytszą głębię ostrości niż APS-C, a f/2.8 daje płytszą głębię niż f/4. Połączenie tych dwóch czynników daje najmniejszą głębię ostrości.

Należy pomnożyć liczbę zdjęć przez rozmiar jednego zdjęcia. Dla 400 zdjęć po 13,3 MB wynik wynosi 5320 MB.

Najczęściej przyjmuje się uproszczenie 1 GB = 1000 MB. Wtedy 5320 MB to około 5,32 GB.

Zdjęcia zajmują łącznie około 5,32 GB, więc karta 4 GB nie pomieści wszystkich plików. Najmniejszą większą dostępną pojemnością jest 8 GB.

Pytanie dotyczy karty o najniższej pojemności, która wystarczy do zapisania zdjęć. Skoro wystarcza 8 GB, większe karty nie są najniższym poprawnym wyborem.

Nie zawsze. Część pojemności zajmuje system plików, a producenci często stosują przelicznik dziesiętny, dlatego rzeczywista dostępna przestrzeń może być nieco mniejsza.

Tak. Pliki RAW są zwykle znacznie większe niż JPEG, dlatego na tej samej karcie zmieści się mniej zdjęć RAW niż JPEG.

Dagerotypia polegała na wykonaniu obrazu na posrebrzanej płytce miedzianej. Płytkę uczulano parami jodu, naświetlano, a następnie obraz utajony wywoływano parami rtęci.

Pary rtęci służyły do wywołania obrazu utajonego. Dzięki nim na płytce powstawał widoczny obraz pozytywowy.

Pary jodu służyły do uczulenia posrebrzanej płytki miedzianej na światło. W wyniku reakcji powstawał światłoczuły jodek srebra.

Obraz utajony to niewidoczny obraz powstały w materiale światłoczułym po naświetleniu. Staje się widoczny dopiero po procesie wywołania.

Pary jodu stosowano przed ekspozycją, do przygotowania światłoczułej powierzchni. Wywoływanie obrazu utajonego w dagerotypii odbywało się parami rtęci.

Dagerotypia dawała unikatowy obraz pozytywowy bezpośrednio na płytce. Nie powstawał negatyw umożliwiający łatwe wykonywanie wielu odbitek.

Najczęściej po liniach ukośnych, asymetrii, gwałtownych gestach i wrażeniu ruchu. Obraz wydaje się pełen energii i napięcia.

Kompozycja statyczna daje wrażenie spokoju i równowagi, często opiera się na pionach, poziomach i symetrii. Dynamiczna sugeruje ruch, niestabilność i akcję.

Linie ukośne są mniej stabilne niż piony i poziomy, dlatego kierują wzrok i tworzą wrażenie ruchu lub napięcia.

Nie zawsze. Ruch może być tylko zasugerowany przez układ linii, pozy postaci, gesty, światło lub kierunki spojrzeń.

Sceny walki, sportu, tańca, pracy, pościgu, wydarzeń ulicznych i wszelkie sytuacje, w których ważne są akcja oraz emocje.

Ponieważ zawiera wiele skośnych kierunków, gwałtowne pozy postaci i zwierząt oraz wyraźne napięcie sceny. Całość sprawia wrażenie ruchu i dramatyzmu.

Skala ISO arytmetyczna podaje czułość jako liczby typu 100, 200, 400. Skala DIN jest logarytmiczna i używa oznaczeń stopniowych, np. 21°, 24°, 27°.

21° DIN odpowiada ISO 100. Jest to podstawowa wartość odniesienia w przeliczaniu tych skal.

Wzrost o 3° DIN oznacza dwukrotne zwiększenie czułości. Na przykład 21° DIN to ISO 100, a 24° DIN to ISO 200.

Czułość zapisywano często w formie np. ISO 100/21°. Pierwsza liczba to wartość arytmetyczna, a druga to wartość logarytmiczna DIN.

Można użyć wzoru: ISO = 10^((DIN - 1) / 10). Dla 21° daje to ISO 100.

ISO 200 jest dwa razy bardziej czułe niż ISO 100, więc do uzyskania takiej samej jasności zdjęcia potrzeba o połowę mniej światła.