Pytania pomocnicze - AUD.02

Polega na mierzeniu ilości światła, które odbija się od fotografowanego obiektu. Światłomierz kieruje się wtedy w stronę obiektu.

Bo mierzone jest światło odbite od powierzchni obiektu, a nie światło padające bezpośrednio ze źródła. Wynik zależy więc od jasności i barwy fotografowanego motywu.

Pomiar odbity mierzy światło wracające od obiektu do światłomierza. Pomiar padający mierzy światło dochodzące do obiektu, zwykle z miejsca, w którym znajduje się fotografowany motyw.

Światłomierz może uznać scenę za zbyt jasną i zaproponować zbyt małą ekspozycję. W efekcie zdjęcie może być niedoświetlone.

Światłomierz może próbować rozjaśnić ciemny obiekt do średniej jasności. Może to doprowadzić do prześwietlenia zdjęcia.

Światłomierz w aparacie mierzy najczęściej światło odbite, przechodzące przez obiektyw lub analizowane przez system pomiarowy aparatu. Jest to podstawa pomiaru TTL.

Warto go użyć, gdy obiekt jest bardzo jasny, bardzo ciemny lub ma silnie kontrastowe barwy. Pomiar padający jest mniej zależny od odbijalności powierzchni obiektu.

Osłona na korpus aparatu zabezpiecza wnętrze aparatu przed kurzem, piaskiem, wilgocią i innymi zanieczyszczeniami, szczególnie gdy aparat nie ma założonego obiektywu.

Ziarenka piasku mogą dostać się do mechanizmów aparatu, uszkodzić bagnet, migawkę, przyciski lub elementy ruchome. Mogą też porysować matrycę, soczewki i filtry.

Szczególną ostrożność trzeba zachować na plaży, pustyni, w terenie piaszczystym, podczas silnego wiatru oraz przy wymianie obiektywu w trudnych warunkach.

Nie. Osłona przeciwsłoneczna zakładana jest na obiektyw i ogranicza boczne światło oraz flarę, ale nie zabezpiecza wnętrza korpusu aparatu przed piaskiem.

Najlepiej robić to szybko, trzymając aparat bagnetem skierowanym w dół i osłaniając go od wiatru. Po zdjęciu obiektywu należy jak najszybciej założyć drugi obiektyw albo osłonę korpusu.

Pędzelek elektrostatyczny służy do usuwania drobnego kurzu z powierzchni sprzętu lub optyki. Nie zapobiega jednak wnikaniu piasku do mechanizmu aparatu.

Widać bardzo szeroki fragment sceny, duży kąt widzenia i często wyraźne podkreślenie perspektywy. Obiekty blisko aparatu wydają się większe, a dalsze szybciej maleją.

Im krótsza ogniskowa, tym większy kąt widzenia. Obiektywy szerokokątne mają krótką ogniskową, a długoogniskowe zawężają kadr.

Pozwala objąć w kadrze dużą przestrzeń, np. plac, budynek lub panoramę. Jest przydatny tam, gdzie fotograf nie może się bardziej oddalić od obiektu.

Obiektyw szerokokątny pokazuje szeroką scenę i wzmacnia wrażenie głębi. Obiektyw długoogniskowy zawęża kadr i powoduje kompresję perspektywy.

Może wystąpić dystorsja, szczególnie przy brzegach kadru, oraz silna zbieżność linii pionowych przy pochylaniu aparatu. Efekt ten jest widoczny zwłaszcza w fotografii architektury.

Aparat lustrzany to typ konstrukcji aparatu, a nie rodzaj obiektywu określany kątem widzenia. Pytanie dotyczy cech obrazu wskazujących na obiektyw szerokokątny.

Luksografia polega na ułożeniu przedmiotów bezpośrednio na materiale światłoczułym i naświetleniu go. Obraz powstaje dzięki różnej przezroczystości lub nieprzezroczystości obiektów.

Przedmioty przezroczyste przepuszczają więcej światła, półprzezroczyste częściowo je osłabiają, a nieprzezroczyste blokują światło. Dzięki temu na materiale światłoczułym powstają różne tony obrazu.

W luksografii nie używa się obiektywu ani aparatu do odwzorowania sceny. Obraz powstaje stykowo, bezpośrednio na materiale światłoczułym.

Tak. Luksografia należy do technik fotografii bezkamerowej, ponieważ obraz uzyskuje się bez użycia aparatu fotograficznego.

Luksografia opisuje sposób uzyskania obrazu przez bezpośrednie naświetlanie materiału z przedmiotami. Cyjanotypia to konkretna technika chemiczna dająca charakterystyczny niebieski obraz.

Luksografia tworzy obraz przez cień i przepuszczanie światła przez przedmioty. Izohelia polega na przetwarzaniu obrazu fotograficznego tak, aby uzyskać uproszczone przejścia tonalne.

Można używać papieru fotograficznego, błony fotograficznej lub innych materiałów światłoczułych. Na nich układa się np. liście, tkaniny, szkło, folie lub drobne przedmioty.

Fotografia w niskim kluczu ma przewagę ciemnych tonów, głębokich cieni i czerni. Jasne partie są ograniczone i zwykle służą do podkreślenia najważniejszych elementów obrazu.

Low key opiera się na ciemnych tonacjach i mocnym kontraście, natomiast high key wykorzystuje jasne tonacje, biele i delikatne cienie.

Najczęściej stosuje się światło kierunkowe, boczne lub konturowe, które wydobywa fragmenty obiektu i pozostawia dużą część kadru w cieniu.

Low key często stosuje się w portrecie, fotografii produktowej, martwej naturze i zdjęciach o dramatycznym lub tajemniczym nastroju.

Nie. Low key to świadomy zabieg stylistyczny, w którym ciemne partie dominują, ale najważniejsze elementy obrazu są poprawnie naświetlone.

Czerń buduje nastrój, izoluje temat od tła i wzmacnia kontrast. Dzięki niej uwaga widza skupia się na wybranych, oświetlonych fragmentach kadru.

Po wyraźnych, ostrych cieniach i dużym kontraście między miejscami oświetlonymi oraz zacienionymi. Źródło światła ma wtedy łatwy do określenia kierunek.

Oświetlenie skierowane daje ostre cienie i mocny kontrast. Oświetlenie rozproszone daje miękkie, słabe cienie i łagodniejsze przejścia tonalne.

To światło obecne w miejscu wykonywania zdjęcia, niewytworzone specjalnie przez fotografa. Może to być np. światło słoneczne, światło uliczne albo światło we wnętrzu.

Światło pada głównie od strony aparatu lub z kierunku zbliżonego do osi fotografowania. Przednie partie obiektu są dobrze oświetlone, a cienie zwykle układają się za obiektem.

Długie i ostre cienie wskazują na nisko położone, bezpośrednie źródło światła, najczęściej słońce. To typowa cecha światła skierowanego.

Nie. Światło boczne określa kierunek padania światła, a skierowane lub rozproszone określa jego charakter. Światło boczne może być zarówno twarde, jak i miękkie.

Filtr polaryzacyjny przepuszcza światło spolaryzowane w określonej płaszczyźnie, a ogranicza część światła odbitego. Dzięki temu zmniejsza odblaski i poprawia nasycenie barw.

Najlepiej działa na odbiciach od powierzchni niemetalicznych, np. szkła, wody, lakieru, liści czy plastiku. Nie usuwa skutecznie odbić od metali.

Po założeniu filtra należy obracać jego przednim pierścieniem, obserwując obraz w wizjerze lub na ekranie. Efekt jest największy przy odpowiednim kącie względem źródła światła i powierzchni odbijającej.

Filtr UV ogranicza promieniowanie ultrafioletowe i często pełni funkcję ochronną dla obiektywu. Nie ma właściwości selektywnego tłumienia światła odbitego tak jak filtr polaryzacyjny.

Filtr polaryzacyjny zmniejsza ilość światła docierającego do matrycy lub filmu, zwykle o około 1–2 EV. Może być więc konieczne wydłużenie czasu, otwarcie przysłony albo podniesienie ISO.

Przydaje się przy fotografowaniu przez szybę, zdjęciach wody, mokrych powierzchni, krajobrazów oraz przedmiotów z połyskiem. Pomaga ograniczyć odblaski i zwiększyć kontrast nieba.

Digitalizacja polega na przekształceniu obrazu analogowego, np. odbitki lub negatywu, w plik cyfrowy. Wykonuje się ją najczęściej za pomocą skanera lub aparatu cyfrowego.

Skaner rejestruje analogowy obraz i zapisuje go jako dane cyfrowe. Dzięki temu powstaje cyfrowa reprodukcja oryginału.

Skaner tworzy plik cyfrowy, który można edytować, archiwizować lub drukować. Kserokopiarka służy głównie do wykonania papierowej kopii dokumentu.

Powiększalnik służy do optycznego rzutowania obrazu z negatywu na papier fotograficzny. Nie tworzy samodzielnie pliku cyfrowego.

Można skanować odbitki fotograficzne, dokumenty, rysunki, ilustracje, negatywy i slajdy. Dobór skanera zależy od rodzaju oryginału.

Najważniejsze są rozdzielczość optyczna, głębia kolorów, dynamika skanowania i jakość układu optycznego. Przy materiałach fotograficznych duże znaczenie ma także poprawne odwzorowanie tonów i barw.

Czas 1/125 s jest około dwa razy krótszy niż 1/60 s, więc wpuszcza o połowę mniej światła. Przysłona f/5,6 wpuszcza dwa razy więcej światła niż f/8, więc zmiany się równoważą.

Jeden stopień ekspozycji oznacza dwukrotną zmianę ilości światła. Można ją uzyskać przez zmianę czasu migawki, przysłony lub czułości ISO.

Ilość światła spada w przybliżeniu o połowę. Jest to zmiana o jeden stopień ekspozycji.

Do matrycy dociera dwa razy więcej światła. Jest to otwarcie przysłony o jeden pełny stopień.

Czas pozostaje taki sam, ale przysłona f/1,4 jest znacznie bardziej otwarta niż f/8. Do matrycy dotarłoby dużo więcej światła.

Nie zawsze. Równoważenie jest potrzebne wtedy, gdy chcemy zachować tę samą jasność zdjęcia. Jeśli zmieniamy czas bez korekty przysłony lub ISO, ekspozycja się zmieni.

Pozwalają zachować tę samą jasność zdjęcia, ale zmienić efekt wizualny. Krótszy czas lepiej zamraża ruch, a inna przysłona wpływa na głębię ostrości.

Oświetlenie konturowe polega na utworzeniu jasnego obrysu na krawędziach fotografowanego obiektu. Uzyskuje się je najczęściej przez ustawienie światła za obiektem, skierowanego w stronę aparatu.

Światło pada wtedy od tyłu i podświetla krawędzie obiektu. Dzięki temu obiekt wyraźniej odcina się od tła.

Oświetlenie przednie pada od strony aparatu i oświetla głównie przód obiektu. Oświetlenie konturowe pada od tyłu i podkreśla kontur zamiast powierzchni frontowej.

Może pojawić się flara, spadek kontrastu lub prześwietlenie fragmentów zdjęcia. Dlatego warto stosować osłonę przeciwsłoneczną, zastawki lub odpowiednio kontrolować kąt padania światła.

Światło wypełniające rozjaśnia zacienioną przednią część obiektu. Pozwala zachować szczegóły, gdy światło główne znajduje się za obiektem.

Jasny kontur zwiększa czytelność sylwetki i oddziela obiekt od tła. Jest to szczególnie przydatne, gdy obiekt i tło mają podobną jasność lub kolor.