Pytania pomocnicze - AUD.02

CD-RW ma pojemność zwykle około 700 MB, czyli znacznie mniej niż 20 GB. Taki plik przekracza pojemność tego nośnika.

Standardowa jednowarstwowa płyta DVD ma zwykle pojemność 4,7 GB. Wersja dwuwarstwowa może mieć około 8,5 GB.

DVD to ogólna nazwa nośnika optycznego, a DVD-RW oznacza płytę wielokrotnego zapisu. Różnica dotyczy głównie możliwości kasowania i ponownego nagrywania danych.

HD DVD ma większą pojemność niż zwykłe DVD. W wersji dwuwarstwowej może pomieścić około 30 GB danych, więc plik 20 GB się zmieści.

Należy sprawdzić pojemność każdego nośnika i wybrać taki, którego pojemność jest większa lub równa rozmiarowi pliku. W tym przypadku wymagane jest co najmniej 20 GB.

Nie. Duże pliki, np. filmy HD lub archiwa zdjęć, wymagają nośników o dużej pojemności, takich jak HD DVD, Blu-ray albo dyski zewnętrzne.

Dystorsję rozpoznaje się po wygięciu prostych linii, szczególnie przy brzegach kadru. Linie mogą wyginać się na zewnątrz jak beczka albo do środka jak poduszka.

Przy dystorsji beczkowatej linie wyginają się na zewnątrz kadru. Przy dystorsji poduszkowatej linie są wciągnięte do środka.

Na ilustracji widać zniekształcenie geometrii obrazu: proste linie siatki zostały wygięte. To typowy objaw dystorsji, a nie rozmycia ostrości czy zniekształcenia punktów świetlnych.

Dystorsja beczkowata często występuje w obiektywach szerokokątnych i typu rybie oko. Im większy kąt widzenia, tym zniekształcenie może być bardziej widoczne.

Dystorsja przede wszystkim wpływa na geometrię obrazu, a nie bezpośrednio na ostrość. Zdjęcie może być ostre, ale linie proste będą odwzorowane jako krzywe.

Dystorsję można korygować w programach do obróbki, np. przez profil obiektywu lub narzędzia korekcji geometrii. Korekcja prostuje linie, ale może wymagać przycięcia kadru.

Dystorsja zniekształca kształty i przebieg linii w obrazie. Aberracja sferyczna powoduje pogorszenie ostrości, ponieważ promienie przechodzące przez różne części soczewki ogniskują się w różnych punktach.

Należy szukać układu złożonego z wyraźnego elementu pionowego oraz poziomego, które razem przypominają literę L. Często taki układ znajduje się przy krawędziach kadru.

Układ tworzą głównie drzewo po lewej stronie kadru oraz jego rozłożysta korona w górnej części zdjęcia. Razem budują pionowo-poziomą strukturę przypominającą literę L.

W kompozycji centralnej główny motyw znajduje się w środku kadru. W kompozycji typu L ciężar obrazu jest przesunięty ku bokowi lub narożnikowi, a elementy tworzą pionowo-poziomy układ.

Porządkuje kadr, nadaje mu stabilność i może działać jak naturalne obramowanie. Pomaga też skierować wzrok widza na otwartą przestrzeń lub główny temat zdjęcia.

Nie. W fotografii wystarczy wizualne podobieństwo do litery L, nawet jeśli linie są nieregularne, organiczne lub lekko ukośne.

Kompozycja owalna opiera się na elementach układających się w okrągły lub eliptyczny rytm. Na zdjęciu dominują natomiast kierunki pionowe i poziome, charakterystyczne dla układu L.

Elementy przy krawędziach, np. drzewa, gałęzie, ściany lub cienie, mogą tworzyć naturalną ramę w kształcie L. Dzięki temu widz patrzy przez tę ramę na główną część obrazu.

Dyfuzor rozprasza światło, a duża powierzchnia softboxu zwiększa obszar świecenia. Dzięki temu światło pada łagodniej i bardziej równomiernie na fotografowaną osobę.

Dyfuzor rozprasza światło emitowane przez lampę, zmniejszając jego punktowość. Powoduje to łagodniejsze cienie i mniejszy kontrast.

Softbox rozprasza światło i zmiękcza cienie, natomiast strumienica zawęża wiązkę światła. Strumienica służy raczej do mocnego zaakcentowania wybranego fragmentu sceny.

Wrota pozwalają ograniczać i kształtować kierunek padania światła. Nie rozpraszają światła tak skutecznie jak softbox z dyfuzorem.

Większy softbox daje miększe i bardziej równomierne światło, zwłaszcza gdy znajduje się blisko fotografowanej osoby. Mały softbox daje światło bardziej kontrastowe.

Światło rozproszone stosuje się, gdy zależy nam na łagodnym modelowaniu twarzy i ograniczeniu ostrych cieni. Jest typowe dla portretów, zdjęć beauty i fotografii modowej.

Mieszek fotograficzny zwiększa odległość między obiektywem a korpusem aparatu. Pozwala to fotografować z bardzo małej odległości i uzyskać dużą skalę odwzorowania.

W makrofotografii fotografuje się małe obiekty, które trzeba silnie powiększyć. Mieszek umożliwia uzyskanie dużego powiększenia bez konieczności stosowania specjalistycznego obiektywu makro.

Oznacza, że obraz obiektu na matrycy lub filmie ma taki sam rozmiar jak obiekt w rzeczywistości. Jest to klasyczne odwzorowanie makro.

Owady są małymi obiektami, dlatego do ich fotografowania często potrzebna jest duża skala odwzorowania. Mieszek fotograficzny umożliwia wykonanie takich zdjęć.

Nie jest do tego przeznaczony. Krajobrazy fotografuje się zwykle z dużej odległości i nie wymagają one dużej skali odwzorowania.

Oba zwiększają odległość obiektywu od korpusu, co pozwala uzyskać większe powiększenie. Mieszek daje zwykle płynną regulację tej odległości, a pierścienie mają stałą długość.

Najczęstsze problemy to bardzo mała głębia ostrości, trudniejsze ustawianie ostrości i większe ryzyko poruszenia zdjęcia. Często potrzebne są statyw i dobre oświetlenie.

Tryb S oznacza preselekcję czasu otwarcia migawki. Fotograf ustawia czas migawki, a aparat automatycznie dobiera przysłonę.

Pozwala świadomie dobrać czas migawki. Krótki czas zamraża ruch, a długi czas powoduje jego rozmycie.

W trybie S fotograf wybiera czas migawki, a aparat dobiera przysłonę. W trybie A fotograf wybiera przysłonę, a aparat dobiera czas migawki.

Tryb M to tryb manualny. Fotograf samodzielnie ustawia zarówno czas otwarcia migawki, jak i przysłonę.

Tryb P to automatyka programowa. Aparat dobiera podstawowe parametry ekspozycji, zwykle czas i przysłonę.

U niektórych producentów zamiast symbolu S stosuje się oznaczenie Tv. Oznacza ono ten sam typ pracy: preselekcję czasu migawki.

Obiekt jest pokazany na wprost, bez wyraźnego patrzenia z góry, z dołu lub z boku. Główna płaszczyzna motywu jest ustawiona prawie równolegle do matrycy aparatu.

W perspektywie zbieżnej linie równoległe w rzeczywistości zbiegają się optycznie ku punktowi zbiegu. W perspektywie czołowej dominuje widok od przodu, zwykle bez silnego efektu zbiegania się linii.

Taki sposób fotografowania pozwala czytelnie pokazać ornament, układ i proporcje detalu. Ogranicza też zniekształcenia wynikające z fotografowania pod kątem.

Aparat należy ustawić naprzeciwko obiektu, możliwie centralnie i prostopadle do jego głównej płaszczyzny. Ważne jest też wypoziomowanie aparatu.

Są pojęciami pokrewnymi, ale nie identycznymi. Perspektywa czołowa dotyczy punktu widzenia i ustawienia aparatu, a kompozycja frontalna dotyczy sposobu rozmieszczenia elementów w kadrze.

Może być mniej dynamiczna i dawać słabsze wrażenie przestrzeni. Jeśli celem jest pokazanie głębi, ruchu lub monumentalności, lepsza może być perspektywa zbieżna, żabia albo ptasia.

Polega na mierzeniu ilości światła, które odbija się od fotografowanego obiektu. Światłomierz kieruje się wtedy w stronę obiektu.

Bo mierzone jest światło odbite od powierzchni obiektu, a nie światło padające bezpośrednio ze źródła. Wynik zależy więc od jasności i barwy fotografowanego motywu.

Pomiar odbity mierzy światło wracające od obiektu do światłomierza. Pomiar padający mierzy światło dochodzące do obiektu, zwykle z miejsca, w którym znajduje się fotografowany motyw.

Światłomierz może uznać scenę za zbyt jasną i zaproponować zbyt małą ekspozycję. W efekcie zdjęcie może być niedoświetlone.

Światłomierz może próbować rozjaśnić ciemny obiekt do średniej jasności. Może to doprowadzić do prześwietlenia zdjęcia.

Światłomierz w aparacie mierzy najczęściej światło odbite, przechodzące przez obiektyw lub analizowane przez system pomiarowy aparatu. Jest to podstawa pomiaru TTL.

Warto go użyć, gdy obiekt jest bardzo jasny, bardzo ciemny lub ma silnie kontrastowe barwy. Pomiar padający jest mniej zależny od odbijalności powierzchni obiektu.

Osłona na korpus aparatu zabezpiecza wnętrze aparatu przed kurzem, piaskiem, wilgocią i innymi zanieczyszczeniami, szczególnie gdy aparat nie ma założonego obiektywu.

Ziarenka piasku mogą dostać się do mechanizmów aparatu, uszkodzić bagnet, migawkę, przyciski lub elementy ruchome. Mogą też porysować matrycę, soczewki i filtry.

Szczególną ostrożność trzeba zachować na plaży, pustyni, w terenie piaszczystym, podczas silnego wiatru oraz przy wymianie obiektywu w trudnych warunkach.

Nie. Osłona przeciwsłoneczna zakładana jest na obiektyw i ogranicza boczne światło oraz flarę, ale nie zabezpiecza wnętrza korpusu aparatu przed piaskiem.

Najlepiej robić to szybko, trzymając aparat bagnetem skierowanym w dół i osłaniając go od wiatru. Po zdjęciu obiektywu należy jak najszybciej założyć drugi obiektyw albo osłonę korpusu.

Pędzelek elektrostatyczny służy do usuwania drobnego kurzu z powierzchni sprzętu lub optyki. Nie zapobiega jednak wnikaniu piasku do mechanizmu aparatu.

Widać bardzo szeroki fragment sceny, duży kąt widzenia i często wyraźne podkreślenie perspektywy. Obiekty blisko aparatu wydają się większe, a dalsze szybciej maleją.

Im krótsza ogniskowa, tym większy kąt widzenia. Obiektywy szerokokątne mają krótką ogniskową, a długoogniskowe zawężają kadr.

Pozwala objąć w kadrze dużą przestrzeń, np. plac, budynek lub panoramę. Jest przydatny tam, gdzie fotograf nie może się bardziej oddalić od obiektu.

Obiektyw szerokokątny pokazuje szeroką scenę i wzmacnia wrażenie głębi. Obiektyw długoogniskowy zawęża kadr i powoduje kompresję perspektywy.

Może wystąpić dystorsja, szczególnie przy brzegach kadru, oraz silna zbieżność linii pionowych przy pochylaniu aparatu. Efekt ten jest widoczny zwłaszcza w fotografii architektury.

Aparat lustrzany to typ konstrukcji aparatu, a nie rodzaj obiektywu określany kątem widzenia. Pytanie dotyczy cech obrazu wskazujących na obiektyw szerokokątny.